Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Όταν είμαστε έξω από το φυσικό μας περιβάλλον

Μερικές φορές υπάρχει κάτι που αποκαλείται διαίσθηση. Τυγχάνει μάλιστα να υπάρχουν περιπτώσεις που η διαίσθηση μας  βγαίνει αληθινή γιατί στηρίζεται σε γεγονότα που δεν θυμόμαστε συνειδητά αλλά ο υπερλειτουργικός μας εγκέφαλος τα έχει συνδέσει ασυνείδητα και εμείς, ώντας ανίκανοι να τα αντιληφθούμε, θα τα νιώσουμε ώς ένα προαίσθημα, ή μια διαίσθηση.Ο άνθρωπος επειδή δεν αντιλαμβάνεται πλήρως το concept της τύχης, μεταξύ άλλων και λόγω της ανθρωποκεντρικής του τάσης για ερμηνεία των καταστάσεων, αν βρει ψύγματα αλήθειας ή αυτοεπιβεβαίωσης σε ενα γεγονός, θα δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα, από όση πραγματικά αναλογεί, στο μέρος της ερμηνείας που είχε προσπαθήσει να προβλέψει, ενώ μέσα του θα απογοητευτεί που δεν είχε αρκετές γνώσεις για να . Καταλήγει έτσι σε μια κατάσταση όπου είναι ημιμαθής, με περιορισμένη αντίληψη του κόσμου γύρω του και φυσικά έχει καταφέρει να υπερφουσκώσει το εγώ του.

Ποιος ο λόγος για όλα αυτά? Γενικά κανένας εκτός από κάτι που σχετίζεται με την προηγούμενη ανάρτησή μας. Τελικά, το συναίσθημα που μας άφηνε το εξώφυλλο του νέου Satyricon δεν ήταν προιόν μιας άκυρης σύνδεσης που πραγματοποιήσαμε, αλλά έργο του τεράστιου καλλιτέχνη Edward Munch, που χρονολογείται στα τέλη του 19ου αι., μεταφέροντας έτσι αυτή την νουαρ βικτωριανή αποκρυφιστική αύρα.Ολόκληρη εισαγωγή για να δικαιολογήσουμε την ανικανότητα μας να ερευνήσουμε ένα θέμα για το οποίο θέλουμε να γράψουμε.Όπως και να έχει, η επιλογή ενός τόσο αντί kvlt εξωφύλλου δίχασε τους οπαδούς, προσωπικά, θα επικεντρωθώ στο σκεπτικό πίσω από την επιλογή και όχι στην επιλογή καθαυτή, αφού το έργο του Munch είναι τεράστιο και σπουδαιότατο και η επιμέρους κριτική ενός πίνακα του θα αδικούσε τόσο το συγκρότημα, όσο και το έργο που συγκρίνεται με την τεράστια παρακαταθήκη.


Ξεκινήσαμε αυτό το περίεργο κείμενο σχολιάζοντας κάπως την έννοια της διαίσθησης, Υπάρχει όμως και άλλη μια κατάσταση η οποία δεν είναι τόσο εύκολη να την ορίσει κάποιος, σίγουρα όμως είναι μια αίσθηση που λίγο πολύ είναι οικεία. Υπάρχουν κάποια μέρη πάνω στον πλανήτη τα οποία τα νιώθουμε δικά μας. Όχι δικά μας με την έννοια της χώρας ή της ιδιοκτησίας,  δικά μας με την έννοια πως είναι το μέρος που νιώθουμε ασφαλείς και που συνδεόμαστε μαζί του, σε ένα βαθύτερο επίπεδο.Το πατρικό σπίτι μας, το εξοχικό μας, το πάρκο που συχνάζουμε και κάνουμε βόλτες, η φύση γενικότερα η οποία μας γαληνεύει και μας δίνει εσωτερική δύναμη.

Μην μπερδέψετε το συναίσθημα αυτό, με εθνικιστικές γελοιότητες και μην το συνδέσετε με παγανιστικές προεκτάσεις. Η αγάπη για την φύση και η δύναμη και τα μαθήματα που μας παρέχουν τα φυσικά τοπία είναι ασύγκριτης ομορφιάς.H αίσθηση ότι ανήκουμε στο έδαφος, στο χώμα και είμαστε μέρος ενός γενικότερου οικοσυστήματος.Και δεν θα έπρεπε να το ξεχνάμε ποτέ αυτό.Όπως ότι καλώς η κακώς, είμαστε τόσο μικροσκοπικοί που ο τόπος μας μας καθορίζει σε ένα σημαντικό σημείο.Αυτό το συναίσθημα δυστυχώς έχει παρερμηνευθεί και έχει καπελωθεί από πολλές φωνές οι οποίες προσπαθούσαν να το παρ ερμηνεύσουν συνειδητά και να το χρησιμοποιήσουν ώς όχημα τοξικών αντιλήψεων.

Ευτυχώς όμως στην μουσική, όπως και σε όλες τις τέχνες, η ανάγκη του δημιουργού να αποτυπώσει την έμπνευση που του δίνει η φύση και ένας τόπος σε συνδυασμό με την ιστορία του, μας έχει χαρίσει σπουδαία έργα. Τα έργα γίνονται ακόμα σπουδαιότερα, όταν με αφορμή τον τόπο σου, μάθεις να αγαπάς και να ενώνεσαι πνευματικά με την πλάση όλη, με την φύση και το παρελθόν των ανθρώπων ανεξαρτήτως περιοχής.Γιατί αλλιώς πως θα μάθεις να εκτιμάς κάτι πολύ μακριά από εσένα αν δεν μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου και να συμφιλιωθείς και να εναρμονιστείς με το περιβάλλον γύρω σου?ίσως και να μην είναι τόσο ρητορικό το ερώτημα...

I was born in the desert, May 17 1973...Feet don't fail me now..O Josh Homme mastermind των τιτανομέγιστων Queens of the Stone Age, ύστερα από το ήρεμο εισαγωγικό section του αρχικού κομματιού του νέου τους δίσκου επιλέγει σαν πρώτες λέξεις του ένα statement. Το οποίο αν νιώσει κάποιος την πορεία αλλά και την μεγαλομανία του κυρίου Homme θα καταλάβει πως δεν είναι απλά ένας έξυπνος στίχος. Σε μια σημαντική καμπή στην πορεία τους, ύστερα από τα σκηνικά στο Bataclan για την άλλη του μπάντα (Eagles of Death Metal) καθώς και την τρομερή συνεργασία του με τον Iggy Pop, εν μέσω μιας εμπορικής καταξίωσης για τους QOTSA, ο παρών δίσκος είναι μια δήλωση. Ο πρώτος δίσκος τους που επιλέγει το συγκρότημα να δουλέψει χωρίς guests δηλώνει μια φιλοδοξία εδραίωσης στις συνειδήσεις και των πιο άπιστων.

Ο Homme με τεράστιο τσαμπουκά, ταλέντο και υπεροψία, ξεκινάει αυτοαναφορικά, για να ξεκαθαρίσει τις ρίζες του, τόσο μουσικά όσο και σαν άνθρωπος όσο και για να πάρει δύναμη από αυτές.Την χρειάζεται για να μας ταξιδέψει και για να μας χορέψει, σε ένα διαρκές dance groove, με τσαχπινιά και τσαμπουκά, που σε καλά κρυμμένες γωνίες, περιέχει από art rock πινελιές που ηχούν Βοwie από χιλιόμετρα, μέχρι βρώμικες σκονισμένες desert rΑWk στιγμές και led zeppelin ( ok, Them Crooked Vultures) στιγμές. Ο πειραματισμός υποβόσκει της διάθεσης να σε κάνει να κουνήσεις τόσο το σώμα όσο και το κεφάλι σου στους ρυθμούς και τα γρήγορα lead κιθαριστικά μέρη τρυπάνε την δομή των τραγουδιών σαν τις βελόνες των κάκτων. 9 τραγούδια με το καθένα να διαθέτει μια έντονη ταυτότητα και ταυτόχρονα να συνεισφέρει εξίσου στο αφήγημα του Villains. Κορυφές υπάρχουν, αρκετές, τόσο πολλές που ο δίσκος δεν θα ξεκολλάει από το repeat. Η μεγάλη μαγκιά όμως είναι ότι πίσω από αυτό τον 1ο στίχο,όχι μόνο κρύβεται αυτή η αίσθηση του θα φάτε όλοι καλά, αλλά ότι στο τέλος του δίσκου έχεις αρκετό φαγητό για να βγάλεις τον χειμώνα.

                       


Φυσικά ένας χειμώνας για να τον αντέξεις, πέρα από προμήθειες, πρέπει να μάθεις να ζεις και αν εξοικειωθείς με αυτόν. Να νιώσεις το κρύο να σε διαπερνάει και την κακοκαιρία, όχι μόνο ως εμπόδια για την επιβίωση, αλλά σαν μια αέναη πρόοδο της φύσης και της ατμόσφαιρας, που κινούνται σε αυτόν τον κύκλο και σε αναγκάζουν και εσένα να περάσεις τις φάσεις που ορίζουν. Κάθε εποχή, κάθε περίοδος υπάρχουν για να τις ξεπερνάς και να αναδύεσαι δυνατότερος και πιο συγκροτημένος για να ζήσεις.Αυτόν τον χειμώνα και αυτή την πορεία υπάρχει ένα συγκρότημα που την έχει κάνει κοσμοθεωρία και προσπαθεί να τα υμνήσει και να τα σεβαστεί, να διοχετεύσει τελετουργικά και να μας μεταφέρει την έντονη σύνδεση της φύσης και του Βορειοδυτικού Ειρηνικού με τα συναισθήματα και την έμπνευσή τους.

Ο λόγος για τους Wolves in the Throne Room, το κορυφαίο αυτό συγκρότημα εκ Washington το οποίο πριν απο μια δεκαετία, εξέλιξε τον ήχο του black metal. Επιστρέφουν φέτος με τον νέο τους δίσκο, Thrice Woven , και μάλιστα και με μια περιοδεία η οποία τον Δεκέμβρη περνάει από τα μέρη μας. Το συγκρότημα που ξεκίνησε αυτό το εμπενυσμένο από την περιοχή του, Cascadian Black metal, το οποίο πέρα από την προφανή σύνδεση και έμπνευσή του από την φύση, πιστό ίσως σε αρχές της Σκανδιναβικής σχολής πιο πολύ και από πολλούς μιμητές, διαθέτει μια ξεχωριστή ταυτότητα η οποία μπολιάζεται με στοιχεία του post rock(Swans) με ambient ηχοχρώματα στο background, και με αρκετά ατμοσφαιρικά περάσματα. Ένας ήχος που ήταν τόσο δραστικός και έντονος, που οργάνωσε και ανέδειξε την περιθωριοποιημένη σκηνή του αμερικάνικου Black metal αλλά δημιούργησε και αρκετούς μιμητές κάτω από αυτή την ταμπέλα του Cascadian Black metal. Κρίμα που πλέον δεν υπάρχουν οι Ιρλανδοί Altar of Plagues.

Αυτή η απ ενοχοποίηση της φύσης και η τοποθέτηση της σε ένα πιο πνευματικό και οικολογικό πλαίσιο, μακριά από τον κλασικό παγανισμό, ήταν ίσως η μεγαλύτερη καινοτομία των Αμερικανών.Ύστερ από to ambient διάλειμμα που ήταν το Celestite του 2014, ο φετινός δίσκος επανέρχεται για τα καλά στα εδάφη του black metal. Άλλοτε τραχύς, άλλοτε πιο προοδευτικός με την χροιά των black metal εποχών των Ulver, και φυσικά πάντα με το πρίσμα της ταυτότητας των Λύκων.Συνεργασίες όπως αυτή της μαγευτικής Anna von Hausswolff καθώς και του τιτανομέγιστου Steve Von Till ( Νeurosis) εναρμονίζονται με το πνεύμα των μεγάλων σε διάρκεια κομματιών και τα διάφορα περάσματα, σαν γαλήνη πριν την καταιγίδα οδηγούν με νομοτελειακή ακρίβεια το ένα στο άλλο. The Old ones are with us. Ακόμα και αν μερικοί νιώσετε πως η επαναληψιμότητα των riff ή η επιμονή στο ξεχείλωμα μιας ιδέας για μεγάλη διάρκεια δεν είναι άποψη αλλά κενό στην συνθετική διαδικασία, δεν μπορείτε παρά να παραδεχτείτε πως ο δίσκος πηγάζει από συναισθήματα, και ας μην γίνονται κάθε φορά πλήρως ξεκάθαρα. Σίγουρα οι κυκλοφορίες τους την προηγούμενη δεκαετία είναι άφταστες, όμως οι Λύκοι ανασυστήνονται εδώ και δείχνουν πως μπορούν να μας μεταφέρουν τα συναισθήματα τους, παγωμένα και πεντακάθαρα ακόμη και με δουλειές που δεν χαρακτηρίζονται με την ίδια ευκολία κλασικές.Αλλά μπορεί και να είναι.


                       

Y.Γ. Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι δίσκοι που μου έβγαλαν αυτά τα συναισθήματα αλλά αυτοί οι 2 ποιοτικά ξεχώρισαν.
Υ.Γ.2. όταν βρισκόμαστε έξω από το φυσικό μας περιβάλλον, συνήθως δεν το αντιλαμβανόμαστε αλλά υποσυνείδητα μας επηρεάζει και μας κάνει να εκπέμπουμε μια αρνητική ενέργεια και μια αντιδραστικότητα γενικότερα. Για αυτό μερικές φορές η προσαρμογή δεν είναι απαραίτητη, γιατί έτσι χάνουμε τμήματα του εαυτού μας σαν θυσία για το σύνολο. απαραίτητος ίσως είναι ο επαναπροσδιορισμός της θέσης μας, ανθρωποκεντρικά σε αρμονία με την φύση και όχι εγωκεντρικά.
Υ.Γ.3. Με αφορμή το νέο υπερδίσκαρο των Enslaved, λιώνουμε όλη την δισκογραφία τους.
Εnslaved - Discography
Myrkur - Mareridt (Δεν είναι μπλακ αλλά γίνονται πραγματάκια, το ταβάνι όμως είναι πλέον ξεκάθαρο)
Samael - Hegemony( Τρομερή επιστροφή που όπως και με τους Σάτυρους, περνάει από το σημερινό industrial πρίσμα τους στιγμές από κάθε πλευρά της ξέλιξης τους)/
All Pigs Must die - Hostage Animal( ΝΑΙ. ΜΠΑΝΤΑΡΑ.ΚΑΙ ΝΕΥΡΟ)
Grave Pleasures - Motherblood (Καλύτερο από το προηγούμενο, θυμίζει Climax, και πιο ποπ αλλά και ρυθμικό.)

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Ας Μιλήσουμε για τους Satyricon ( The Return...part 2 )

 Το εννοούσαμε όταν λέγαμε ότι αποφασίσαμε να γίνουμε πιο τακτικοί!Ο τίτλος αυτή την φορά είναι λίγο πολύ ξεκάθαρος.Οι ,προσωπικά από τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες διαχρονικά,Σάτυροι κυκλοφορούν τον 9ο δίσκο τους, με το όνομα Deep Calleth Upon Deep τέλη αυτού του μήνα. Έχοντας καταφέρει να ακούσουμε αυτό τον δίσκο αρκετά, βρεθήκαμε σε μια περίεργη θέση. Οι Satyricon είναι ένα συγκρότημα το οποίο, αν και βρήκε πρόσφορο έδαφος στο παραδοσιακό παναληθινό (sic) νορβηγικό black metal δεκαετίας '90, ξεκινώντας από τον κλασικό ήχο και αφού εδραιώθηκε μέσω πολύ δυνατών έως και άρτιων κυκλοφοριών ( ναι για το Nemesis Divina λέμε), είναι κυρίως γνωστό για την τάση του να διαφοροποιεί τον ήχο του και να διαμορφώνει ένα προσωπικό στυλ. Αυτή ήταν μια μεγάλη πρόταση, ας επανέλθουμε όμως.Η περίεργη θέση για την οποία ξεκινήσαμε να λέμε είναι το γεγονός ότι ενώ δεν ξέραμε τι να περιμένουμε από αυτό τον δίσκο, ύστερα από τον ομότιτλο του 2013, αυτό που ακούσαμε σίγουρα μας έπιασε απροετοίμαστους.

  Η προηγούμενη δισκογραφική τους δουλειά, για την οποία μόλις συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχαμε αναφέρει τίποτα σαν blog( οπαδοί my ass) ανεξάρτητα από το πόσο καλή ήταν αντικειμενικά, είχε καταστήσει σαφές ότι το συγκρότημα του Satyr και του Frost προσπαθούσε να απεγκλωβιστεί από τον μονολιθικό (ΑΛΛΑ γαμάτο) black 'n' roll χαρακτήρα του.Το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες θα μπορούσα να ισχυριστώ, δεν παύει όμως ο συγκεκριμένος δίσκος να μου έχει χαρίσει 3-4 ενδιαφέρουσες ιδέες που με άφησαν με μια αίσθηση ότι ίσως σε μια μελλοντική δουλειά ευδοκιμήσουν παραπάνω. Έκτοτε μεσολάβησαν, μεταξύ άλλων, μια συναυλία με την φιλαρμονική του Όσλο καθώς και μια δύσκολη περιπέτεια υγείας του Satyr που όμως βγήκε νικητής. Ο Frost είχε κυκλοφορήσει νέο δίσκο με την υπερμπάντα 1349, και οι Σάτυροι ανακοίνωσαν ότι δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση λοιπόν όπου όλα τα ενδεχόμενα για την ηχητική πορεία  του συγκροτήματος είναι ανοιχτά . Για ένα πράγμα μόνο ήμουν σίγουρος, κρίνοντας από τον μέχρι τότε τελευταίο τους δίσκο. Οποιοσδήποτε τυχών πειραματισμός λάμβανε μέρος σίγουρα θα δεσμευόταν από την κιθαριστική ταυτότητα του συγκροτήματος και δεν θα μπορούσε να απελευθερωθεί πλήρως.

  Κάπου εδώ εμφανίζεται το πρώτο δείγμα της νέας τους δουλειάς, το ομότιτλο κομμάτι.Ακούγοντας το προσεκτικά, αφου καταλήξαμε ότι μας αρέσει,κάναμε μερικές σκέψεις. Αν και φανερά στον δρόμο του κλασικού ήχου των Σάτυρων, ήταν αισθητά καλύτερο από το single από τον προηγούμενο δίσκο αλλά και η σύνθεση διέθετε στοιχεία (λεπτομέρειες στην ενορχήστρωση, καθαρά backing vocals, drum rolls) που με άφησαν με την ελπίδα ότι όντως ο νέος δίσκος θα επιχειρίσει να δώσει συνέχεια στην προσπάθεια του συγκροτήματος για εξέλιξη.Το εξώφυλλο επίσης του δίσκου, μας ανάγκασε, παραδόξως να κάνουμε μια σύνδεση η οποία μόνο καλός οιωνός ήταν για εμάς.Ο τρόπος σχεδίασης των εικονιζόμενων φιγουρών μας θύμισε την εικονογράφιση στο αξεπέραστο και τρομερό From Hell graphic novel του θρύλου Alan Moore σε συνεργασία με τον (εικαστικό) καλλιτέχνη Eddie Campbell.Δεν ξέραμε αν ήταν κάποια συνειδητή προσπάθεια, αλλά η αίσθηση αγνού Βικτωριανού τρόμου, δολοπλοκίας και μυστικισμού που προσφέρει το From Hell μας έκαναν συντροφιά όσο ακούγαμε τον δίσκο, καθώς σε αρκετά σημεία οι ίδιες οι συνθέσεις συνεισφέρανε σε αυτή την αίσθηση.






  Η πρώτη ακρόαση του δίσκου είχε μόλις τελειώσει.Και ένα σαρδόνιο χαμόγελο είχε εμφανιστεί στο πρόσωπό μας καθώς η έκπληξη που μας περίμενε, ομολογούμε πως δεν την περιμέναμε. Ύστερα από πολλές ακροάσεις καταλήξαμε. Το προ 4ετίας όραμα του νορβηγικού διδύμου φαίνεται να αποκτά ένα καλοσχήματισμένο πρόσωπο, όπως αυτά του εξωφύλλου.Η αρχή γίνεται με το Midnight Serpent το οποίο κινείται στο γνωστό στυλ του συγκροτήματος,ριφφάτο, ελαφρώς πιο κοντά σε πιο κλασικές μαυρομεταλλικές νόρμες, ειδικά όσο κορυφώνεται το χτίσιμο των πρώτων λεπτών, επιθετικό με  το drumming να δείχνει ότι ο Frost ξαναέρχεται στο επίκεντρο ανεβάζοντας στροφές. Δεν μας γεμίζει πλήρως όμως, και όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, είναι το πιο αδύναμο κομμάτι του δίσκου μεν, αλλά η καλύτερη μετάβαση από το παρελθόν του συγκροτήματος στο Dawn of a New Age.Η συνέχεια με το Blood Cracks Open the Ground, και το γαμάτο εισαγωγικό του riff που στην ανάπτυξη του οδηγεί σε μάυρες ατμόσφαιρες, μας αφήνει το πρώτο χαμόγελο, αφού η κιθαριστική δουλειά δείχνει ότι κοιτάει μέσω της παρούσης χιλιετίας στην προηγούμενη. Καθαρό black metal νορβηγικό μάλιστα, που δεν θυμάμαι και εγώ πόσα χρόνια είχαν οι Σάτυροι να παίξουν.Ο Frost κάνει τρομερή δουλείά και πλέον φαίνεται ότι δεν θα είναι κομπάρσος όπως στο προηγούμενο δίσκο.


  Η πρώτη πραγματική κορυφή του δίσκου όμως είναι αυτό που ακολουθεί.To Your Brethen in the Dark και μιλάμε για το καλύτερο τραγούδι του συγκροτήματος ίσως από το Black Lava και ένα από τα ολ τάιμ χάιλαιτς του.Η μελαγχολική και ταξιδευτική του ατμόσφαιρα είναι συγκλονιστική. Οι πιο προσεκτικοί ίσως διακρίνουν Carnal Malefactor- τεχνοτροπίες και κλίμα, κάτι που μόνο θετικό είναι. Κάποια arrangements πνευστών κάνουν την εμφάνιση τους ενώ το κομμάτι οδηγεί σε μια πεσιμιστική κορύφωση αντάξια των συνειρμών εξαιτίας του εξωφύλλου του δίσκου, που αναφέραμε προηγουμένως.Πραγματικά μεγάλη στιγμή.Για το ομότιτλο μιλήσαμε, αλλά να αναφέρουμε ότι η στρατηγική του τοποθέτηση στην σειρά δημιουργεί μια εναλλαγή στο κλίμα ικανή να σε κάνει να το εκτιμήσεις παραπάνω. Ακολουθεί το Ghost of Rome, άλλη μια για εμάς, κορυφή του δίσκου. Ταξιδευτικό, με τρομερή κιθαριστική δουλειά και ίσως το καλύτερο ρεφραίν του δίσκου.Με καθαρά φωνητικά στο βάθος να προσδίδουν μια νεοκλασική αίγλη και τις κιθάρες τόσο δεμένες το τραγούδι διατηρεί τις ταχύτητες στο κόκκινο και καθιστά σαφές ότι ο Satyr αποφάσισε ελαφρώς να φιλτράρει δυσαρμονίες υπό το πρίσμα του προσωπικού του ήχου και να τις εντάξει στοχευμένα κατα μήκος του δίσκου. Ειδικά ο συνδυασμός των οπερετικών φωνητικών πίσω από το ρεφραίν με την κιθαριστική μελωδία δείχνει πως η προαναφερθείσα συναυλία στο Όσλο προσέφερε πολλά στο συγκρότημα.


  Έπεται συνέχεια με το Dissonant το οποίο πέρα από τον τίτλο του και τον στίχο κλειδί deconstruct and destroy που δίνει και τον παλμό του δίσκου, είναι το πιο διαφοροποιημένο τραγούδι του δίσκου καθώς αξιοποιείται στην σύνθεση αρκετά διακριτικά και μινιμαλιστικά το σαξόφωνο.Ίσως το πιο έντονο άκουσμα σε εναλλαγές και ρυθμό στον δίσκο, πάντα φιλτραρισμένο από την οπτική του συγκροτήματος, κάτι που το επαναλαμβάνουμε γιατί είναι αυτό που τους δίνει, καλή η κακή είναι στην κρίση του καθενός, ταυτότητα.Ακόμα και στα φωνητικά αξιοποιούνται εφέ που και στο παρελθόν πετυχαίνανε μια πιο κλινική προσέγγιση και εδώ δικαιώνονται.


                       


..In the snowcovered mountains of North...Death will set me free...Black Wings and Withering Gloom. Οι στίχοι και ο τίτλος περιγράφουν κυριολεκτικά την απόλυτη black metal επίθεση και την πιο 90ς στιγμή του συγκροτήματος. Φυσικά και έχει τα μελαγχολικά μεσαίων ταχυτήτων περάσματα που αποτελούν μια πιο ιδιαίτερη πτυχή του συγκροτήματος. Στους τελευταίους δίσκους υπήρχαν προσπάθειες για την δημιουργία ενός πιο παραδοσιακού μαυρομεταλλικού άσματος εδώ όμως έχουμε και την πιο ποιοτική και την πιο ολοκληρωμένη με το επιθετικό και τρομερό drumming του Frost να ξεσπαθώνει.Το κλείσιμο του δίσκου με το Burial Rite, συνεχίζει το ξεσπάθωμα και αποτελεί το alter ego της εναρκτήριας σύνθεσης. Εδώ οι διάφορες πτυχές των Σάτυρων που παρουσιάστηκαν σε αυτό τον δίσκο συνδυάζονται για ένα ακόμα ριφφάτο τραγούδι που όμως περιέχει όμορφες και αξιοπρόσεκτες λεπτομέρειες στην σύνθεση του.

 Αυτή η  ερασιτεχνική track-by-track review που επιχειρήσαμε τελείωσε και το συμπέρασμα είναι το εξής. Αν κάποιος εν έτει 2017 παρακολουθεί τους Σάτυρους και απολαμβάνει τους δίσκους τους σίγουρα θα εντυπωσιαστεί απο την νέα οπτική που διαμορφώνεται πλέον.Αν κάποιος είναι αυστηρά πιο ελιτιστής, οφείλει να δώσει ευκαιρία στον δίσκο αναγνωρίζοντας τις ηχητικές του ιδιαιτερότητες και τότε σίγουρα θα παραδεχθεί μια εξέλιξη.Που πλέον δεν εμφανίζεται από το πουθενά όπως το συγκλονιστικό Rebel Extravaganza ή ακόμα και το δηλητηριώδες Volcano που ακολούθησε, αλλά που προκύπτει από μια καριέρα και πορεία που τους ανέδειξε σε μια θέση ισχύος και επιρροής, κακά τα ψέμματα, ώστε να έχουν την πολυτέλεια να προοδεύουν αξιοποιόντας αυστηρά το δικό τους παρελθόν.Το πείραμα πέτυχε με την δεύτερη. Ξαναέγιναν το συγκρότημα που θέλανε να είναι, και στην τελική ενστάσεις υπάρχουν και για τον παρόντα δίσκο, δεν είναι άρτιος, μας κέρδισε όμως και μας έκανε να χαμογελάμε χωρίς ενδοιασμούς.


Υ.Γ. : 1. Grift - Arvet Κινηματογραφικό σκοτεινό black metal που είναι ξεκάθαρα soundtrack ευρωπαικου κινηματογράφου του 20ού αι.
         2.Argus - From Fields of Fire . Επικό αργό πολεμικό doom metal από άξιους και έμπειρους πρεσβευτές του.
         3.Atriarch - Dead As Truth . Gothic, Black, Sludge, όλα σε σωστές δόσεις για ένα πεσιμιστικό αποτέλεσμα που δαγκώνει.
         4.SepticFlesh - Codex Omega. Από το 2011 έχω να απολαύω τραγούδια τους, που πλέον δείχνουν να (ξανά)αποκτούν τον σωστό ήχο και προσανατολισμό.
         5.Poison Blood - Poison Blood EP. Ψυχεδέλια,μαυρίλα πανκ ακρότητα, 18 λεπτά που σε ταξιδεύουν όσο πρέπει κρατώντας ίσες αποστάσεις απο τα αναφερθέντα συστατικά από 2 σπουδαίες φιγούρες του Underground.
         6.Killing Joke - Pylon.Παραγνωρισμένη δισκάρα από ένα υποτιμημένο δυστυχώς θρυλικό όμως συγκρότημα.
         7.Pagan Altar - The Room of Shadows. Επιστροφή και ίσως κύκνειο άσμα ενός υποτιμημένου συγκροτήματος, που εδώ δείχνει και στον πιο δύσπιστο ότι η ιστορία του χρωστάει.
         8.False - Hunger EP. 2 τραγούδια με στόχο να ξανακάνουν το black μέταλ σπουδαίο ξανά.
         9.Celestial Bodies - Spit forth from Chaos.Αρρυθμίες, ψύχος,κανένα συναίσθημα, βιομηχανική αισθητική και ηχητικές τεχνοτροπίες, χάος με την σωστή του έννοια. Απάνθρωπο άκουσμα, αλλά και απαιτητικό.
        10.Unaussprechlichen Kulten - Keziah Lilith Medea. Τελετουργικό, σκοτεινό καλογραμμένο, death metal με τρομερά ποιοτικές συνθέσεις, lead κιθάρες για προσκύνημα, και άλλη μια κορυφαία δουλειά από αυτούς τους Underground θεούς Lovecraftianής προέλευσης.

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Blogging : The Return... Μέρος 1ο

 Η προχειρότητα και ο ερασιτεχνισμός που διακατέχουν αυτή την σελίδα αποδεικνείονται ξανά από το τεράστιο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της παρούσας ανάρτησης και της προηγούμενης.Η αποχή απο τα πεπραγμένα του blogging παραήταν μεγάλη και δυστυχώς δεν ήταν στις προθέσεις μας αυτό συνεπώς το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να απολογηθούμε ταπεινά.Ανθρώπινες δυσκολίες μας ανάγκασαν να απέχουμε και να μην μπορούμε να παράγουμε ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού πέρα απο χρόνο δεν διαθέταμε και την κατάλληλη διάθεση και συγκέντρωση για να αποφασίσουμε να μοιραστούμε την αγάπη μας για την μουσική με τον υπόλοιπο κόσμο. Αν υπάρχει κάτι παρήγορο σε αυτή την ιστορία είναι πως η σχέση μας με την μουσική και η επαφή μας με τα μουσικά δρώμενα και τις κυκλοφορίες του 2017 παρέμεινε υγιής. Ευελπιστούμε, για πολλοστή φορά που επιστρέφουμε μετά από αποχή, να καθιερώσουμε μια πιο τακτική επικοινωνία και λειτουργικότητα όσον αφορά την δραστηριοποίηση του blog. Υλικό υπάρχει ευτυχώς, το 2017 δεν είναι στάσιμο ούτε απογοητεύει όσον αφορά τις φετινές κυκλοφορίες. Συνεπώς η επιστροφή μας θα ξεκινήσει απο κάποια σχόλια όσον αφορά μερικά από τα αγαπημένα μας συγκροτήματα τα οποία κυκλοφόρησαν νέο δίσκο φέτος.

H χρονιά μουσικά για εμάς ξεκίνησε με ένα μίνι φεστιβάλ πίσω στον Ιανουάριο,εδώ στην Αθήνα, με headliners τους Akercocke και στο billing τους hyped (δικαιολογημένα για εμάς) Mgla. Θα προσπεράσω το γεγονός ότι τα 2 support σχήματα, οι The Dead Creed και οι Temple of Evil στάθηκαν αρκετά αξιοπρεπείς τηρουμένων των αναλογιών τόσο του είδους που υπηρετούσε το κάθε σχήμα, όσο και των διαχρονικών τεχνικών  προβλημάτων που συναντάει κάθε συγκρότημα που εμφανίζεται πρώτο ωρολογιακά. Οι Πολωνοί Mgla είχαν έρθει με φόρα από τον χαμό που προκάλεσε το Exercices in Futility, ένα χαμό που τους έκανε γνωστούς και σε μουσικόφιλους εκτός του black metal, κάτι που γινόταν σχετικά έυκολα αντιληπτό ρίχνοντας μια ματια και στο κοινό που είχε μαζευτεί στην εν λόγω συναυλία. Διαθέτοντας ένα εξαιρετικό back catalogue, οι Πολωνοί κουκουλοφόροι πολύ χαλαρά έφτασαν τα στάνταρ που το ίδιο το hype τους είχε θέσει. Τέλειος ήχος, μια υποβόσκουσα απαισιόδοξη αίσθηση ναι κρύβεται πίσω από τις ευκολομνημόνευτες αλλά και ουσιαστικές συνθέσεις τους, ενώ τα φωνητικά ήταν καλύτερα ζωντανά. Ο κόσμος πιο πολύ ενθουσιάστηκε για τα τραγούδια του τελευταίου δίσκου, αλλά γενικότερα το ισομοιρασμένο setlist τους δεν έκανε ποτέ κοιλιά.

Πραγματικός headliner της βραδιάς όμως ήταν οι καφροπροοδευτικοί extreme metallers από το μεγάλο νησί.Μια σημαντική μερίδα του κόσμου δυστυχώς όμως είχε έρθει για τους Πολωνούς co-headliners με αποτέλεσμα να αποχωρήσει πριν την εμφάνιση της αρμάδας του Mendoca. Οι Akercocke, ήρθαν στην Ελλάδα στο πλαίσο μιας περιοδείας για την επανένωση τους ύστερα από σχεδόν 10 χρόνια αποχής από τα μουσικά δρώμενα, ανεξάρτητα αν τα μέλη του συγκροτήματος επιδίδονταν σε side projects, τα οποία αν και ποιοτικά( π.χ. Voices) δεν κάλυπταν το κενό. Η επανένωση θα συνοδευόταν με νέο δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και είναι η αφορμή, εν μέρει, για το παρόν κείμενο.But first things first. Οι  Akercocke, εμφανίστηκαν σκηνικά αρκετά διαφοροποιημένοι σχετικά με το κοστουμαρισμένο και πιο ντελικάτο παρελθόν τους. Αρκετά πιο χύμα, επικοινωνιακοί και να απολαμβάνουν την λατρεία των φανατικών τους οπαδών και με σύμμαχο ένα πεντακάθαρο ήχο, ισοπέδωσαν. Τα περάσματα από όλα τα στάδια εξέλιξης του ήχου της μπάντας ήταν υπέροχα, ήταν τόσο χύμα και αρκουδιάρηδες όσο και μελωδικοί και prog όταν το απαιτούσαν οι περίπλοκες συνθέσεις τους. Σίγουρα κέρδισαν οπαδούς εκείνο το βράδυ, ενώ σίγουρα έκαναν την αναμονή για τον ένο post-reunion δίσκο μεγαλύτερη, αφού τα 2 νέα τραγούδια που παρουσίασαν ζωντανά, έδεναν με το γενικότερο κλίμα. Μια τρομερή εμφάνιση από ένα τρομερό συγκρότημα.

 Το Renaissance in Extremis όπως τιτλοφορείται ο νέος δίσκος τους(πραγματικά πετυχημένος τίτλος) θυμίζει τόσο το χαρακτηριστικό στυλ των Βρετανών, όσο και το εξελίσσει. Προσωπικά, θεωρώ συνολικά την δισκογραφία τους τόσο σταθερά ποιοτική που πιστεύω ότι ο κάθε οπαδός θα διαθέτει ένα διαφορετικό αγαπημένο Akercocke δίσκο. Και εδώ έρχεται το ερώτημα, τι έχει να προσφέρει ένας νέος δίσκος,ύστερα απο μια αποχή διαρκείας και την επανένωση. Είναι γνωστό ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις,(γκουχ γκουχ Monotheist) οι reunion δίσκοι κινούνται μεταξύ της μετριότητας μέσω ασφαλούς παρουσίασης όλων αυτών των χαρακτηριστικών που αγαπήσαμε στα συγκροτήματα, ή σε κάτι που είναι εμπνευσμένο και που θυμίζει το back catalogue αλλά εισάγει και ανανεωτικές ενέσεις ( Carcass - Surgical Steel). Το RiE κινείται προς την δεύτερη κατεύθυνση. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που έχουν κάνει τους Akercocke να ξεχωρίζουν. Τα τεχνικά riffs, οι εναλλαγές ρυθμών, τα σπηλαικά φωνητικά, τα πιο προοδευτικά περάσματα με συνοδεία πλήκτρων και πολύ σχεδόν 70ς ποπ-ροκ φωνητικών, καθώς και τα μανιακά σόλο και τα πιο ακραία σημεία με τρελές ταχύτητες drums και επιθετικών φωνητικών. Όλα αυτά είναι εδώ, ακόμη και αν μερικά είναι αμφιλεγόμενα όπως τα love or hate φωνητικά στην τελική.

 Ο δίσκος όμως δεν διατηρεί αυτή την διαχρονική Akercocke ποιότητα απλά για να την έχει. Υπάρχει μια σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους, που καταφέρνει να εισαχθεί αρκετά ομαλά ώστε το μυημένο αυτί και να την εντοπίσει αλλά και να μην του κακοφανεί ως απότομη. Η διαφοροποίηση αυτή είναι το γεγονός ότι ο κιθαριστικός ήχος είναι διαφορετικός από τον συνηθισμένο τους.Τα μαυρομεταλλικά στοιχεία φαίνεται να αποτελούν παρελθόν και οι κιθάρες θυμίζουν όλο και λιγότερο τον στυλ Morbid Angel ήχο τους.Ακόμη και τα black metal shrieks εκλείπουν πλέον από τα φωνητικά ενώ οι συνθέσεις που έχουν πλέον ένα ελαφρώς πιο ξερό death/thrash metal ήχο, αγκαλιάζουν το prog στοιχείο εντονότερα ίσως από ποτέ. Δεν είναι μόνο τα mid tempo και πιο prog-y ψυχεδελικά περάσματα που υποστηρίζουν αυτή την παρατήρηση αλλά και τα καλύτερα ίσως καθαρά φωνητικά που είχε ποτέ το συγκρότημα. Τα καθαρά άλλοτε 80ς metal ή  ροκ άλλοτε πιο ποπ φωνητικά στα ρεφραίν αλλά πλέον και σε αρκετά κουπλέ, παρά το ιδιόμορφο στοιχείο τους, είναι πιο δουλεμένα και εκφραστικά από ποτέ.

 Ο δίσκος διαθέτει μια ομοιογένεια με όλα τα κομμάτια να μπορούν να θεωρηθούν κορυφές, ενώ τα τυχόν αδύναμα μπορεί να υστερούν συγκριτικά με δαιδαλώδεις ύμνους όπως το επικό κλείσιμο A Particularly Cold September, ή το επιθετικό Unbound By Sin, ή ακόμη και τα progressive death metal μανιφέστα τύπου A Final Glance Before Departing και One Chapter Closing for Another to Begin, παραμένουν όμως εντυπωσιακά καλοδουλεμένες συνθέσεις.Για τόσο καλό δίσκο μιλάμε. Οι πιο προοδευτικές και συναισθηματικές(όχι γλυκανάλατες) στιγμές τους όπως το Inner Sanctum, Familiar Ghosts και το Ιnsentience  είναι αυτές που κάνουν ξεκάθαρο και στον πιο δύσπιστο το ότι οι Βρετανοί επέστρεψαν με μια ισοπεδωτική δισκάρα που συνθετικά το επίπεδο της είναι διαολεμένα υψηλό.Κάθε φορά που ένα συγκρότημα καταφέρνει να δαμάζει την τεχνική και την επιθετικότητα για χάρη της δημιουργίας κλίματος και ομοιογένειας ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει την ανούσια επαναληψιμότητα θα μας τραβάει.Υποψήφιο για δίσκος της χρονιάς.





Y.Γ.1. Θα ακολουθήσουν σύντομα και άλλα άρθρα καθώς έχει μαζευτεί αρκετό υλικό.Τα αμέσως επόμενα θα είναι στην ίδια λογική με το παρόν άρθρο για τους Βρετανούς.Υπήρχαν μερικές δισκογραφικές δουλειές από αγαπημένα μας συγκροτήματα που μας κάνανε να χαρούμε πολύ φέτος.
Υ.Γ.2. Πάρτε links κόσμε για μουσική:
Akercocke - Antichrist
Akercocke - Choronzon
Zemial - Nykta
Sons of Crom - Black Tower. Με τέτοιο όνομα το συγκρότημα δεν γίνεται να κυκλοφορούσε κακό δίσκο.
Τehom - The Merciless Light. Swedish Blackened Death metal υψηλής ποιότητας.
Sinmara - Within the Weaves of Infinity EP.Η ισλανδική σκηνή παραμένει μια από τις πλέον αγαπημένες μας.



























Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Listmania 2016- The Mega Ψώνιον version

  Επιτέλους τελειώνει!! Μένει λιγότερο από εβδομάδα για να μας αφήσει πίσω του για τα καλά το έτος 2016. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για αυτή την χρονιά.Το σίγουρο είναι ότι δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο.Σε κανένα τομέα.Μια διαρκής μεταβολή καταστάσεων επηρέασε κάθε  πτυχή της καθημερινότητας μας. Δεν ξέρω πολλούς που τώρα στην λήξη της χρονιάς να θυμούνται εντονότερα τα θετικά από τα αρνητικά και αυτό δεν το θεωρώ τυχαίο.Φυσικά μακάρι να αλλάξει αυτή η εντύπωση,αλλά δεν το πολυπιστεύω.


 Κάτι ενθαρρυντικό μεταξύ πολλών όμως που πραγματικά είναι και ο λόγος του παρόντος post, είναι η  δεύτερη νιότη, ακμή, πείτε το όπως θέλετε, στην οποία βρίσκεται η μουσική που ακούμε.Όσα χρόνια ασχολούμαι με το μέταλ από σημείο που να μπορώ να το παρακολουθώ,(δεν είναι πολλά αυτά πάντως) ίσως μιλάμε για την παραγωγικότερη χρονιά σχεδόν σε κάθε είδος.Οκ, ναι φίλε αναγνώστη το χρονικό διάστημα 1979-2001 δεν ξανάρχεται, ναι το ξέρω ότι υπάρχει αναβίωση παλιότερων trends, ναι υπάρχουν αντεπιχειρήματα.Εγώ, από την ερασιτεχνική μου ματιά  όμως είδα πολλούς βετεράνους να τιμάνε με το παραπάνω το όνομα τους και την ιστορία τους, όπως είδα και ένα καταιγισμό ποιότητας σε σχεδόν κάθε υποείδος. Οι λίστες που θα παραθέσω παρακάτω να είστε σίγουροι ότι είναι τέρμα άδικες και είναι άξιο αναφοράς το γεγονός ότι από φέτος κρατάω τις υπερδιπλάσιες κυκλοφορίες από όσες θα αναφερθούν, ως άκρως ποιοτικές.Η τελική κατάταξη έχει να κάνει με το πόσο πολύ δέθηκα με τις κυκλοφορίες αυτές και πόσες πέρασαν το κριτήριο της συνεχούς ύπαρξης στα ακουστικά/ηχεία μου.Συνεπώς μιλάμε για στείρο υποκειμενισμό και πλήρη αναξιοκρατία.

  Πριν ξεκινήσω όμως θα ήθελα να σταθώ σε κάτι τελευταίο.Το προηγούμενο post μου έσπασε μια σιωπή μηνών και μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε σε 2 πραγματικά αγαπημένες κυκλοφορίες( spoiler alert) και στο θέμα της αντίστασης στην κοινωνική κατάπτωση. Το 2016 στο μυαλό μου θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά η οποία επισημοποίησε, με κάθε εκφραστικότητα και παραστατικότητα, και στην συνείδηση του πιο δύσπιστου ή άσχετου ή αδιάφορου, ότι ο κόσμος έχει αλλάξει.Η πορεία που ακολουθούσαν οι ανθρώπινες κοινωνίες τις τελευταίες δεκαετίες οδηγεί σε τέλμα και στην έξαρση ακραίων φαινομένων μίσους για οτιδήποτε διαφορετικό.Από τον συνάνθρωπο μας μέχρι τον πλανητάρχη(sic). Ας ξεκαθαρίσουμε από τώρα πως είμαι ο πλέον ακατάλληλος για κοινωνικοπολιτική ανάλυση και πως η γνώμη μου δεν έχει καμία απολύτως βαρύτητα. Οπότε φίλε για να μην ξεράσεις cringe πήγαινε απευθείας στο τέλος αυτής της παραγράφου.Για όσους ενδιαφέρονται πάντως, θα αρκεστώ στο να πω ότι ο εθνικισμός και η ξενοφοβία, από μειονοτικά ρεύματα, πλέον σε παγκόσμια κλίμακα, μας χτυπάνε την πόρτα.Στην πλάτη. Έχοντας μας πετάξει έξω από τα σπίτια μας.Ναι δεν έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος στην μέση ενός νέου φασιστικού παγκόσμιου πολέμου(προς το παρόν πολεμάμε την τρομοκρατία που εμείς οι ίδιοι γεννήσαμε) και ούτε είμαι προφήτης να ξέρω αν αυτό έρχεται στο εγγύς μέλλον(μάλλον όχι). Έχουμε όμως υποδεχθεί την ωμή αυτή αλήθεια και καλό είναι να μην εθελοτυφλούμε και να αγνοούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.Πρέπει ο καθένας μας στον βαθμό που του αναλογεί να αντισταθεί και να κατανοήσει τον δαίμονα χωρίς να γίνει και αυτός.Να ξανακερδίσουμε το αυτονόητο, που ίσως δεν το είχαμε και ποτέ στην τελική, και να ασχοληθούμε σε πρώτο βαθμό με τα κοντινά μας άτομα και σε δεύτερο με τον κοινωνικό μας περίγυρο.Και αυτή τη φορά το τέρας του φασισμού δεν αρκεί να το κρύψουμε σε καμιά σπηλιά αλλά πρέπει να το σκοτώσουμε και με το δέρμα του να φτιάξουμε βιβλία και ρούχα.Αυτό που όμως πραγματικά με έχει προβληματίσει, είναι η πεποίθηση πως θα δούμε πολλά ακόμα και θα υποστούμε χειρότερα από ότι η χρονιά που πέρασε.Ας είμαστε προετοιμασμένοι λοιπόν αυτή τη φορά σαν σύνολο και όχι διασκορπισμένοι και διχασμένοι.Στο χέρι μας είναι.Μάταιες αυταπάτες όμως...

  Ας προσπεράσουμε την απλοϊκή ερασιτεχνική και γεμάτη παραλείψεις και γενικότητες διαπίστωση αυτή και ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο.Το πράγμα έχει ως εξής.Όπως και πέρυσι θα αναφερθώ σε 50 κυκλοφορίες που ξεχώρισα περισσότερο από τις άλλες, ενώ θα υπάρξουν και οι αναφορές στα αγαπημένα Ep/split/demos και στους μή μέταλ δίσκους(με αρκετά μέταλ στοιχεία πάραυτα) που ξεχώρισα. Θα έχω όμως και μια νέα κατηγορία φέτος.Την λεγόμενη : Ναι μεν metal αλλά. Η βλακωδώς ονομασμένη έτσι κατηγορία θα περιλαμβάνει κυκλοφορίες που έχουν πολλά μέταλ στοιχεία αλλά κυρίως θα διακατέχονται από μια hardcore punk/crust/post-hardcore/mathcore/πιστεύω έπιασες το νόημα, διάθεση. Έτσι για να γράφω περισσότερα η ψωνάρα και να κλέβω αναφέροντας περισσότερα ονόματα.Προφανώς στο όνομα κάθε κυκλοφορίας θα υπάρχει παραπομπή για link μπας και θελήσει κανείς να ακούσει τίποτα.

Απατεωνιά πρώτη :

  10 κυκλοφορίες βετεράνων του χώρου οι οποίες ήταν over 7 under/equal to 8.5

9.Dark Funeral - Where Shadows Forever Reign
8.Entombed A.D. - Dead Dawn
7.Urgehal - Aeons In Sodom
6.Grand Magus -  Sword Songs
5.Megadeth - Dystopia
4.Metal Church - XI
3.Discharge - End of Days
2.Helstar - Vampiro


Απατεωνιά δεύτερη :

                       Top 15 Ναι μεν metal αλλά

15. Martyrdod - List
14. Slaves B.C. - All Is Dust And I Am Nothing
13.Our Place Of Worship Is Silence - The Embodiment of Hate
12.Morrow - Covenant of Teeth
11.Hesitation Wounds - Awake For Everything
10.Atrament - Eternal Downfall
9.Kvelertak - Nattersferd
8.Sarabante - Poisonous Legacy
7.Ancst - Moloch
6.Trap Them - Feral
5.Oathbreaker - Rheia
4.Mantar - Ode to the Flame
3.Nails - You'll Never Be One of Us
2.Dillinger Escape Plan - Dissociation
1.Kataxnia - Στην Σκιά μιας λαιμητόμου





            Top 10 Not metal enough albums


10.Darkher - Realms
9.Dysrythmia - The Veil of Control
8.Aluk Todolo - Voix
7.Virus - Memento Collider
6.Rival Sons - Hollow Bones
5.Hexvessel - When We Are Death
4.Alaric -End of Mirrors
3.Swans - The Glowing Man
2.Iggy Pop - Post Pop Depression
1.Nick Cave and the Bad Seeds - Skeleton Tree




               Top 10 Splits/Demos/Ep's


10.Qrixkuor - Three Devils Dance  
9.Vircolac - The Cursed Travails of Demeter
8.Eucharist - Endarkenment
7.Auroch/Mitochondrion - In Cronian Hour (split)
6.Grave Miasma - Endless Pilgrimage
5.Agoraphobic Nosebleed - Arc
4.Toska - Toska
3. Martröð- Transmutation of Wounds
2.Ghost - Popestar
1.Gorguts - Pleades Dust


   Πραγματικά η αγαπημένη μας μουσική οφείλει να αποτελεί στήριγμα στην καθημερινότητα μας και συχνά να την ομορφαίνει.Να ακούμε κάτι εντυπωσιακό και να θέλουμε να πανηγυρίσουμε και να πρήξουμε τους πάντες να το ακούσουν, να κολλήσουμε για λίγο τον ιό του ''μεταλλοπατέρα'' και να πείσουμε τον διπλανό μας να το ''νιώσει''.Το heavy metal όπως οτιδήποτε όμορφο πλέον, υπάρχει ακόμα και θα συνεχίσει να υπάρχει χάρη στην αμέριστη στήριξη του απλού οπαδού.Ακόμα και αυτό το προφανές, στην εποχή της οικονομικής κρίσης και των δεκάδων σημαντικότερων προβλημάτων, έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση.Τα προβλήματα της καθημερινότητας θα βρουν διέξοδο και προσωρινή αντιμετώπιση μέσα από τις εμπνεύσεις των δημιουργών, οι οποίοι μετά θα θελήσουν να μας την μεταδώσουν.Οφείλουμε να φροντίσουμε όσο μπορούμε να κάνουμε αυτή την σχέση αμφίδρομη μέσω της στήριξης μας. Δεν είμαστε μόνο τυχεροί που η αγαπημένη μας μουσική δίνει το πιο βροντερό παρόν των τελευταίων χρόνων.Είμαστε σε ένα πολύ μικρό βαθμό συνυπεύθυνοι.Ας το απολαύσουμε.


                 25 κυκλοφορίες που ξεχώρισαν




50.Spiritus Mortis - The Year Is One KAI Lord Vicar - Gates Of Flesh
(Νε τι? φινλανδικη DOOM επίθεση)

49.Anciients - Voice of the Void. O Mastodon δίσκος που είχα ανάγκη, και αυτό τους αδικεί.

48.Spire - Entropy. Black metal με έντονο ambient στοιχείο που κοιτάει προς Βlut Aus Nord.

47.Vanhelgd - Temple of Phobos. Swedish death metal με έντονα doom στοιχεία.

46.Suspiral - Delve Into the Mysteries of Transcendence. Ισπανικό Blackened death επικών διαστάσεων.

45.Svartelder - Pyres.Το καλύτερο pure norwegian black metal που άκουσα φέτος.

44.Skáphe - Skáphe². Avante-garde black metal εκ Ισλανδίας που άντεξε το test του χρόνου.

43.Anagnorisis - Peripeteia. Aτμοσφαιρικό blackened death που η ορολογία το υποτιμάει πολύ.

42.Inquisition - Bloodshed Across the Empyrian Altar Beyond the Celestial Zenith. Οι αγαπητοί Inquisition Θα ήταν πολύ ψηλότερα στην κατάταξη καθώς μιλάμε για δισκάρα, αλλά ο παράγοντας ''αναμενόμενο'' έπαιξε τον ρόλο του.

41.Withered - Grief Relic. Technical blackened death για κατεδαφίσεις.

40.Throane - Derrière​-​nous, la lumière. Γαλλικό Avante-Garde black metal.Συγκλονιστικό.

39.VIII - Decathexis . Ιταλικό orthodox black metal με χοντρές δόσεις DsO.

38.Oranssi Pazuzu - Värähtelijä. Οι Φινλανδοί με συγκλόνισαν φέτος.Δεν ξέρω τι είδος θεωρείται.

37.Chthe'Ilist - Le Dernier Cripuscule.Technical Death metal που οφείλουν όλοι να ακούσουν.

36.Wode - Wode. Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς στο black metal.Από Αγγλία.

35.In the Woods... - Pure. Τι να πει κανείς για αυτο το συγκρότημα?Ο νοών νοείτω.

34.Khemmis - Hunted. Από το εξώφυλλο μέχρι την τελεύταια νότα μια τελειότητα.EPIC DOOM.

33.Inter Arma - Paradise Gallows. Αυτός ο δίσκος βαράει κάθε ταμπέλα του extreme metal στο
ψαχνό με συγκλονιστικά αποτελέσματα.Best overall Metal disc for 2016??

32.Temple Nightside - The Hecatomb. Εκεί στην Ωκεανία οι σπηλιές συνοδεύονται και με αποθέματα έμπνευσης?

31.Gatecreeper - Sonoran Depravation.Best swedish death metal disc for 2016.

30.Bossk - Audio Noir.To σοκ της πρώτης ακρόασης ακόμα και σήμερα αξεπέραστο.

29.Vainaja - Verenvalaja.DOOM DEATH από υπερσυγκρότημα.

28.Ηowls of Ebb - Cursus Impasse: The Pendomic Vows.Avante-Garde Blackened Death Metal.

27.Phobocosm  - Bringer of Drought.Canadian Blackened Death Metal.Δισκάρα. Γενικά σε αυτή την
50άδα πέρα από την τελική δεκάδα οι άλλες θέσεις ταξινομούνται ανάλογα τα εκάστοτε γούστα μου.Τεράστιες αδικίες όπως αυτή εδώ.

26.Asphyx - Incoming Death. Οι θεοί ποτέ δεν απογοητεύουν και το σερί θα συνεχιστεί.


             

                             Critical top 25




25.Anaal Nathrakh - The Whole of the Law. Με το συγκρότημα είχα τουριστική σχέση.Αυτό που έκαναν φέτος όμως με άφησε άφωνο.Και όλα ξεκίνησαν απο την γαμημένα τέλεια διασκευή του Powerslave.Τι έχανα το άτομο.

24.Polyptich - Defying the Metastasis. Τεχνικό blackened death.Ναι ξέρω έχω πολλά τέτοια στην λίστα.Κανένα όμως δεν μου άφησε την εντύπωση ότι ακούω κάτι που θα με κάνει να νιώθω εξυπνότερος.

23.Destroyer 666 - Wildfire.Αν δεν είχε πεθάνει λίγο από το hype σίγουρα θα ήταν ψηλότερα.Δεν βρίσκει κανείς κάθε μέρα τόσο αβίαστα cool blackthrash με τόσες τραγουδάρες

22.Behexen - The Poisonous Path. Ο δρόμος που ακολουθούν στους τελευταίους τους δίσκους κορυφώνεται σε κάτι κατάμαυρο με πειστικά πορωτικές συνθέσεις .

21.Schammash - Triangle. Ένας δίσκος σε 3 γιγάντιες δόσεις.Όραμα θέληση και προοπτική.Δεν περίμενα πως κάτι τόσο γιγάντιο σε διάρκεια θα με άφηνε άφωνο.Avante-Garde Black Metal.

20.Ravencult -  Force of Profanation. Τους ξέρουμε και τους αγαπάμε.Και το Morbid Blood ήταν ένα σοκ.Οι τύποι όχι απλά δεν επαναπαύθηκαν. Το αντίθετο μάλλον.RIFFS RIFFS RIFFS.

19.Terra Tenebrosa - The Reverses. Avante-Garde Black Metal από Σουηδία. Πραγματική έμπνευση και ηχητική υπόκρουση σε ένα θέατρο του παραλόγου.Καλλιτέχνες.

18.Abbath - Abbath. Ειλικρινά με το χέρι στην καρδιά, μετά την διάσπαση των Immortal ποιός το περίμενε?Εγώ πάντως όχι και με έκανε να καταπιώ την γλώσσα μου με το χαστούκι που μου έδωσε.

17.Altarage - NIHL. Blackened death metal με ουσία αιχμή, σκοτάδι τρόμο και όγκο.Δέος.

16. Naðra- Allir vegir til glötunar. Σας έχω ξαναπεί πόσο αγαπώ την ισλανδική σκηνή ε?Ε??

15.Hail Spirit Noir - Mayhem In Blue. Δεν ξέρω αν ο τίτλος και το εξώφυλλο έχουν να κάνουν με την ταφόπλακα ψυχών που είναι η Μεσόγειος ελέω μεταναστευτικού, ξέρω όμως ότι ίσως εδώ έχουμε την κορύφωση της τέχνης που δημιουργεί αυτό το συγκρότημα.

14.Plebean Grandstand  - False Highs, True Lows : Γαλλικό Avante Garde Black Metal που μπλέκεται με mathcore και powerviolence.Επίσης τι ονοματάρα συγκροτήματος είναι αυτή?Ειλικρινά ακούστε το για να το πιστέψετε.Αγαπημένοι.

13.Aenaon - Hypnosophy. Οι τύποι με το Extance με έκαναν να πιστέψω ότι πέτυχαν κάτι τρομερό για τα δεδομένα του ήχου σε παγκόσμια κλίμακα.Ε τώρα με διέψευσαν πανηγυρικά.Ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση.

12.Agatus - Eternalist.Όταν είδα ότι ανακοινώθηκε ο νέος τους δίσκους περίμενα μια κατεύθυνση προς το τελικό αποτέλεσμα αλλά όχι σίγουρα το αποτέλεσμα καθαυτό.Δεν ξέρω πόσα ψεγάδια έχει αυτός ο δίσκος, που δεν διεκδικεί βραβέιο πρωτοτυπίας, αλλά το συναίσθημα που εκπέμπουν οι συνθέσεις δεν το βρίσκω συχνά.Καθόλου συχνά.

11.Book of Sand - Occult Anarchist Propaganda. One man project από την Mineapolis.Experimental black metal με σαφή χροιά Red Anarchist Black Metal.Δεν έχω πολλά να πω για αυτή την κυκλοφορία αλλά μια ακρόαση δεν φτάνει για να πίασεις τι γίνεται εδώ.Και σήκωσε την γροθιά σου.






10.Cultes Des Ghoules - Coven, Or Evil Ways Instead of Love.

                      

Είχα γράψει ότι ο προηγούμενος δίσκος τους είναι δεκάρι ακατέβατο.Δεν βρίσκεις συχνά black metal συγκρότημα να επιχειρεί να γράψει ένα τεράστιο έργο βασισμένο σε θεατρική δομή τόσο μεγάλης διάρκειας.Εδώ, ανάμεσα στους προοδευτικούς ρυθμούς, στον χαρακτηριστικό τους ήχο και στο έντονο στοιχείο του ελληνικού black metal ήχου, βρίσκεις την τελειότητα.Οι φωνητικές ακροβασίες του τραγουδιστή δε, δίνουν μια επιπλέον θεατρικότητα και αίσθηση μεγαλείου.


9.Eternal Champion - The Armor of Ire.


                    

Το βλέπεις το όνομα άπιστε?Το εξώφυλλο το βλέπεις?Αν αυτά δεν σου λένε τίποτα, πήγαινε παρακάτω.Εδώ μιλάμε για τον ορισμό του έπους.Με συνθέσεις υπερ του δέοντος επικές, πολεμικές, ταξιδιάρικες, ατσαλένιες.Με έναν ήχο για σεμινάριο.Με ένα τραγουδιστή που θα θυμίσει ένα συνδυασμό Mark Shelton και Mike Scalzi. Ακόμα και λίγο από Eric Adams και Tim Baker. Ω θεοί, the riddle of steel has been revealed.Μέταλ φτιαγμένο με καρδιά και ατσάλι.



8.Μithras - On Strange Loops



                   

Brutal progressive technical death metal. Έτσι έλεγε η περιγραφή.Καταξιωμένο όνομα στους γνώστες ήδη οι Mithras(εγώ φέτος τους έμαθα ο κατσαπλιάς).Αλλά η περιγραφή ξέχασε κάτι σημαντικό.Αμεσότητα και ευκολομνημόνευτες συνθέσεις.Μα καλά πως γίνεται αυτό?Και σε ένα κοσμολογικό/μαθηματικό sci - fi περιβάλλον?Ναι ρε γαμώ την τρέλα μου.Έχουν γραφτεί πολλά για αυτό τον δίσκο από την κυκλοφορία του και εγώ δεν είμαι ο κατάλληλος να πω λέξη παραπάνω.



7.Τhy Catafalque - Meta



                    

Aς προσπεράσουμε το τραγικά κάκιστο εξώφυλλο που παραδόξως με έκανε και γέλασα.Ο δίσκος χτυπάει αλύπητα, από ιndustrial black metal, μέχρι pure avante garde σημεία, έως και γυναικεία φωνητικά.Ανελέητα death metal riffs έως και ατμοφαιρικά folk σημεία.Όταν η ταμπέλα του avante-garde παύει να είναι αυτοσκοπός και γίνεται ουσιαστική όσο δεν πάει μέσα στο όραμα ενός ανθρώπου.Η ιδιαιτερότητα αυτού του συγκροτήματος προκύπτει από την εσωτερική ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης και όχι από τα συνοδευτικά που ακολουθούν την ταμπέλα μεταλ όταν αναφέρεται κάποιος σε αυτούς.Με σόκαρε σε τεράστιο βαθμό.


6.Ulcerate - Shrines of Paralysis


                     

Δεν ξέρω αν εδώ οι γίγαντες αυτοί πιάνουν τα δυσθεώρητα στάνταρς που οι ίδιοι έθεσαν με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους(αλλά διάολε έφτασαν κοντά).Δεν ξέρω επίσης τι στο διάολο θα κυκλοφορήσουν στους επόμενους δίσκους τους.Στέκονται όμως εκεί ψηλά με τους Teitanblood και τους δικούς μας Dead Congregation ως οι άρχοντες του σύγχρονου death metal.Ενα κλινικά προσεγμένο αριστούργημα, τόσο βίαιο και επιθετικό όσο και ατμοσφαιρικό.Τεράστιοι.


5.Zeal And Ardor - Devil Is Fine


                

Eastern music(αν υπάρχει κάτι τέτοιο), gospel,blues,soul και industrial black metal.Πως μπλέκουν όλα αυτά σε ένα δίσκο που θα κάνει τους pure-ίστες να φύγουν τρέχοντας?Αυτό τον ήχο τον είχες ανάγκη αλλά δεν το ήξερες.Αυτό τον ήχο και τον συνδυασμό τον έψαχνες αλλά δεν ήξερες που να κοιτάξεις.Δεν ξέρω αν τεχνικά/μουσικά είναι άρτιο ή αν τα samples είναι τοποθετημένα to the point, ξέρω ότι αυτή η μίξη είναι τόσο προσιτή και ευκολομνημόνευτη, που καταφέρνει να εντυπωσιάσει όποιον αποφασίσει να ασχοληθεί μακριά απο τις προκαταλήψεις.Οφείλουν αυτα τα τραγούδια να γίνουν soundtracks σε urban b-movie cult ταινίες ταραντινικής αισθητικής.Τhe river bed will run red with the blood of the saints and the blood of the holy.


4.Antaeus - Condemnation


                      

Όσοι παρακολουθούν αυτό το blog ξέρουν σίγουρα το κόλλημα μου με το γαλλικό black metal.Ήταν αυτό που με έκανε όταν πρωτοψαχνόμουν να ασχοληθώ με την μετα  90ς σκηνή του black metal.Oι Αntaeus στυλοβάτες αυτής της σκηνής, ξύπνησαν το black metal από λήθαργο με το συγκλονιστικο Cut Your Flesh And Worship Satan.Ο MkM είναι στα αυτιά μου ένας συγκλονιστικός στιχουργός/ερμηνευτής του οποίου οι προσωπικοί δαίμονες  είναι η κινητήριος δύναμη και το επιστέγασμα στην τέχνη που δημιουργεί o Set.Σαπίλα, δυσωδία, μίσος, αποξένωση , αντιδραστικότητα.Και όλα αυτά στον νέο δίσκο του συγκροτήματος μετά από 10 χρόνια. Από την παραγωγή μέχρι τα drums-υπόδειγμα και τα θεότρελα φωνητικά του κτήνους αυτού είναι όλα τόσο φρέσκα που στην τελική θα σαπίσουν πιο γρήγορα τα αυτιά σου απ'ότι ο δίσκος.

3.Vektor - Terminal Redux


                        

Το ξέραμε ότι έρχεται.Το ξέραμε ότι θα είναι καλό.Το ξέραμε πόσο νέρντουλες είναι οι τύποι.Ξέραμε ότι σίγουρα θα προετοιμάσουν κάτι απίστευτα ποιοτικό.Ίσως μέσα μας παρακαλούσαμε να μείνει αρκετή δόση thrash στο δίσκο για να έχουμε να μιλάμε για ένα συγκρότημα που διακρίνεται μέσα σε ένα ιδίωμα που είναι στην εντατική. Έλα μου όμως που το Terminal Redux είναι αυτά και πολλά παραπάνω.Είναι ένα ρίσκο, τόσο φρέσκο, τόσο ανεπιτήδευτο, τόσο γαμημένα metal, είναι πολλά.Είναι ολοκληρωμένο και πλέον το να κοτσάρεις την λέξη thrash δίπλα τους, κολακεύει το thrash.Και οι Deliverance(Opeth ντε!) τεχνοτροπίες στα ''Charging..'' και ''Recharging..'' είναι για μένα το κερασάκι στην τούρτα αυτού του sci fi concept έπους.Κάθε κομμάτι, μεμονωμένο κόσμημα.




2.Darkthrone - Arctic Thunder.


                  

Όταν ανακοινώσανε ότι τα φωνητικά θα τα αναλάβει εξ ολοκλήρου ο Nocturno Culto, όλοι μέσα μας όσο και αν αγαπάμε τις cult/true metal/speed εμπνεύσεις του Gylve, αναθαρρήσαμε.Πιστέψαμε ότι θα έχουμε αυτό το ψύχος και την μαυρίλα και αποξένωση που γεννάνε τα Warrior - φωνητικά του Culto.Ε λοιπόν είχαμε αρκετά παραπάνω.Ο δίσκος εξέπληξε τόσο εμένα αλλά και όσους πιστεύανε ότι το Underground Resistance ήταν η κορύφωση αυτής της περιόδου του συγκροτήματος.Εδώ μιλάμε για φροντιστήριο σύνθεσης heavy metal.Δίδαξαν. Δεν είχαν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν και όμως απόδειξαν πως στο διάολο γίνεται μια συγκλονιστική αλλαγή ρυθμού, πως είναι ο τέλειος heavy ήχος με μια αίσθηση μαυρίλας να πλανάται παντού.Από το εξώφυλλο μέχρι τα αργόσυρτα σημεία.Ο κεραυνός έσκασε, και αν και δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας(απλά πήρανε στοιχεία από τον καλύτερο τους εαυτό), είναι σίγουρα μια γιορτή του μέταλ.Κοπανήσου πιες μπύρες γκάριζε με αυτό τον δίσκο, και ίσως καταλάβεις μεταξύ των ακροάσεων τι είναι αυτό που κάνει το black metal πραγματικά μαύρο.




1.Deathspell Omega - The Synarchy of Molten Bones.


                   

Τι να πει κανείς για αυτό το συγκρότημα?Τι να αναλύσει που δεν έχει αναλυθεί?Τι θεωρίες να διατυπώσει που δεν έχουν διατυπωθεί?Πολλοί, πάρα πολλοί, προσπάθησαν να πάρουν λίγη από την δόξα τους και να την ενσωματώσουν στην μουσική τους.Πολλοί από αυτούς τους μιμητές είναι κάθε χρόνο στις λίστες μου.Αυτός ο δίσκος που για EP περιμέναμε, full length έσκασε, πήρε ψυχές,κεφάλια,αυτιά,μάτια κόκαλα.Και τα έλιωσε, τόσο επιθετικά, τόσο μηδενιστικά, τόσο τεχνοκρατικά, τόσο δομημένα ίσως όσο ποτέ αν και περιμέναμε αυτή την στροφή από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες.Δεν περιμέναμε όμως τέτοια αβίαστη πειστικότητα και επιστροφή(αν φύγανε ποτέ), από τον θρόνο που κάθονται από το 2004 και μετά.Καθόρισαν μια ολόκληρη σκηνή, ενώ η προσέγγιση τους, αν και σίγουρα πάτησε σε συγκροτήματα του παρελθόντος, ετερόκλητα μουσικά μεταξύ τους, επηρέασε επίσης ετερόκλητα μεταξύ τους συγκροτήματα. Εδώ όμως το βροντερό παρόν που φωνάξανε με την υπερφυσική δαιμονική τους φωνή σε καθηλώνει.Αν αντέξεις να απορροφήσεις τα όσα γίνονται σε 4 μόλις κομμάτια.


0.Celtic Frost - Monotheist (10 years anniversary).



                         
Η θέση εδώ είναι τιμητική καθώς η συμπλήρωση 10 χρόνων από τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος συνοδεύθηκε από επανακυκλοφορία του. Αν δεν υπήρχε στην θέση 0 αυτός ο δίσκος για τον γράφοντα, δεν θα υπήρχε κανείς από όσους έχω αναφέρει μέχρι τώρα ίσως.Ο δίσκος που με έμπασε στο extreme metal, ακόμη και σήμερα στα αυτιά μου στέκει αγέρωχος επιβλητικός, αρχηγικός, φρέσκος και καθηλωτικός. Μεγαλείο που χτυπάει κάθε ταμπέλα του extreme ήχου.




Y.Γ.1.Όπως βλέπει κάποιος, πολλοί βετεράνοι που δεν μπηκαν στο veteran top 10, ήταν στην τελική 50αδα.O λόγος απλός.Οι δίσκοι τους παραήταν καλοί.Όχι απλά τίμιοι.

Υ.Γ.2
.Mortui Vivos Docent. Το έχω αναφέρει αρκετές φορές.Ο νεκροί διδάσκουν ζωή.Μια φράση για μένα που σημαίνει πολλά.Το 2016 παίρνει καθώς φεύγει και τους πολλούς επώνυμους θανάτους καθώς και άπειρα θύματα τόσο της τρομοκρατίας, όσο και ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.Δεν θα πραγματοποιήσω νεκρολογία, αλλά θα αρκεστώ σε κάτι περιεκτικό.Η έννοια θάνατος και απώλεια, πλέον έχει χάσει την σημασία της, έχουμε γίνει χοντρόπετσοι, τα κοιτάμε όλα λογιστικά.Δεν προλαβαίνουμε να θρηνήσουμε για τίποτα καθώς ακολουθούν συνεχώς νέοι θάνατοι.Τελικά γινόμαστε αναίσθητοι και ίσως αυτός να ήταν ο σκοπός εξαρχής.Μην περιμένετε την απώλεια για να ευαισθητοποιηθείτε για κάτι η κάποιον.Γιατί ίσως ούτε τότε έχετε την ευκαιρία.Αλλά να είστε σίγουροι πως η απώλεια θα σας μάθει πως να εκτιμήσετε τα όσα έχετε κοντά σας, από τους οικείους σας μέχρι και να επανακαθορίσετε τις προτεραιότητες και τα όνειρά σας.Τα μαθήματα της απώλειας είναι τόσο σκληρά, όσο και αποτελεσματικά, αλλά μην καταφύγετε στον έσχατο τρόπο διδασκαλίας μιας αξίας.Σκεφτείτε.Και απολαύστε την μουσική η οποία δεν φθείρεται με τον χρόνο όντας πραγματική τέχνη.

Υ.Γ.3.Καλές γιορτές με υγεία κι ευημερία!