Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Words as weapons... eyes as judges (part 2)

...Rise from the ashes of failure...

(To part 1 εδώ )

  Μερικές από τις έννοιες, οι οποίες συχνά αποτελούν και κριτήριο μου ως προς την επεξεργασία πνευματικών ερεθισμάτων οποιασδήποτε μορφής, είναι η αυτογνωσία και το κίνητρο. Θα μπορούσα ακόμη να ισχυριστώ ότι αν δεν κατέχω σε ικανοποιητικό, κατ' εμέ, βαθμό κάτι από τα προαναφερθέντα θα βρεθώ σε σύγχυση. Η περίφημη κατάσταση γνωστή και ως δεν μπορώ να λειτουργήσω αποτελεσματικά.Ο σκοπός του κειμένου αυτού βέβαια, που καθυστέρησε (εξαιτίας προβλημάτων και εμποδίων καθώς και προφανούς αδιαφορίας) δεν είναι η απολογία για την απουσία αναρτήσεων για κοντά 10 μήνες. Είναι, όπως ίσως προδίδει ο τίτλος, να συνεχίσω, έχοντας ως αφορμή κάποια μουσικά δρώμενα, αυτή την ερασιτεχνική προσπάθεια να διατυπώσω κάποιες απόψεις τυλιγμένες με τον μανδύα τόσο του blogger όσο και της ίδιας της μουσικής.Επίσης, δεν θεωρώ και όμορφο το γεγονός η επόμενη ανάρτηση από την τελευταία του Φεβρουαρίου να είναι οι καθιερωμένες λίστες με τις κυκλοφορίες που ξεχώρισα για το 2016.Κυνικός θα μπορούσες να πεις.Ας επανέλθουμε όμως.

  Η προσπάθεια να ξεπεράσω το πρόβλημα της αδιαφορίας, σε συνδυασμό με τις ευρύτερες εξελίξεις που διαδραματίστηκαν στο μεσοδιάστημα με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι βασικό. Το κίνητρο έγινε αυτοσκοπός και ξέπεσα σε μια κατάσταση όπου ήθελα να ακούσω καινούργια μουσική για τους λάθος λόγους.Το πάθος μου με την εξερεύνηση νέων μουσικών κυκλοφοριών δεν ήταν το αποτέλεσμα της ανάγκης να διευρύνω τους ορίζοντες μου με βάση τα γούστα μου, αλλά να νιώσω την ευχαρίστηση της ανακάλυψης λες και είμαι ένας εξερευνητής του οποίου η επιτυχία είναι το πλήθος των ανακαλύψεων του.Οπότε το πρόβλημα ήταν κατά κάποιο τρόπο θεμελιώδες.Φυσικά, η λύση σε κάτι τέτοια είναι παρόμοια με αυτή στον παραλληλισμό του εξερευνητή.Αυτή η μία ανακάλυψη η οποία ποιοτικά θα υπερπηδήσει το ποσοτικό κριτήριο.

  Στο πρώτο μέρος αυτής της σειράς αναρτήσεων, είχα αναφέρει χαρακτηριστικά : Σκέψου όλοι να παίζουν σαν τους Maiden ή τους Darkthrone για τα επόμενα 20-30 χρόνια.Γαμάτο για την αρχή, για την πόρωση, ανούσιο όμως και στερεί από τον μουσικό τον χαρακτηρισμό του καλλιτέχνη.Γιατί οι τέχνες και οι επιστήμες εξελίσσονται για αυτό τον λόγο.Γιατί δεν έχουν αυθεντίες.Διαχωρίζουν το ποιοτικό, το διαφορετικό, το ριψοκίνδυνο, από το safe και την παρελθοντολαγνεία. Η ειρωνεία είναι ότι η προαναφερθείσα ανακάλυψη, είναι κατά το ήμισυ, ο νέος δίσκος των Darkthrone, Arctic Thunder. Το αγαπημένο δίδυμο των Νορβηγών ξεροκέφαλων μουσικών αποφάσισε, στην νέα του κυκλοφορία να πετύχει κάτι ριψοκίνδυνο, ενώ εξακολουθούν να είναι παρελθοντολάγνοι. Θα επιχειρήσουν μια πιο σκοτεινή προσέγγιση στον ήχο τους, θα θυμίσουν στον ακροατή, ότι μπορούν να παραδώσουν εν έτι 2016 μαυρισμένα δείγματα γραφής διατηρώντας την νεανική φρεσκάδα και ορμή που ειρωνικά επίσης απέκτησαν στα ''γεράματα'' και φυσικά να αποδείξουν την ύπαρξη της ουσιώδους διαφοράς μεταξύ της πεπατημένης οδού, από την ανέμπνευστη.

  Το έτερον ήμισυ, απευθύνεται την νέα κυκλοφορία των Γάλλων Deathspell Omega.Το συγκρότημα αυτό έχει απασχολήσει αρκετά τόσο εμένα όσο και την συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών τόσο του ακραίου ήχου, όσο και του metal γενικότερα. Συνεπώς, δεν θα επιχειρήσω μια κριτική, ή κάτι παρόμοιο, καθώς έχουν σχεδόν όλα γραφθεί και ειπωθεί πολύ ποιοτικότερα από όσο θα μπορούσα να γράψω εγώ.Επιγραμματικά μόνο θα αναφέρω, ότι διέκρινα ένα επιθετικότερο προσανατολισμό, ψήγματα του οποίου υπήρχαν στις τελευταίες τους κυκλοφορίες, τουλάχιστον μουσικά. Αυτό που όμως με απασχόλησε, ήταν η στιχουργική κατεύθυνση που πήρε το νέο τους πόνημα, η οποία ακόμα και για τα δεδομένα τους είναι σχετικά πιο αμείλικτη και ισοπεδωτική.


Thou shalt celebrate the unquestionable perfection
of this world without end,
in which Life faces dissolution,
with ceaseless Prayers, degenerate Song
and obsequious discipline,
for thy flesh is nothing
but a receptacle for Law ironclad,
ever since thy volition sunk
into the deepest of Abysses!


  Υπάρχει μια διαρκής επίθεση ως προς την σχέση του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης με τον τότε άνθρωπο.Ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι. Είναι λίγο πολύ κοινό μυστικό, ότι ο Θεός αυτός είναι επιθετικός, τον διακατέχουν συναισθήματα και εμπλέκεται σε γεγονότα και καταστάσεις που ήταν ακραία και τα οποία η χριστιανική θρησκεία προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει με την Καινή Διαθήκη.

A long shudder shakes the world as,
rising upon the bleak horizon, swell into lifeless life
the Commandments that shall sanctify the reign 
of the Specter that gnaws upon Man like
hounds chew on bones and offal.


  Ο άνθρωπος όμως δεν έχει την πολυτέλεια να διορθώσει εξίσου εύκολα τις ατέλειες του, να αναλάβει ευθύνες και να διαγράψει έτσι απλά τα πεπραγμένα του.Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να πείσει για τις νέες του προθέσεις σε σχέση με τα βιβλικά του πάθη, ακόμη και ως προς την ολοκληρωτική υποταγή του στο αιώνιο, στο υπερφυσικό, ή στο αναπόφευκτο του οποίου η απόρριψη συνιστά από μάταιο παραλογισμό έως και ουτοπία.


Thou shalt accept thy Revelation
as your beginning and your end,
all other things you are to abjure with spite!
What thy Lord commands with repulsive voice
tolerates neither addition nor love, nor faith.
Only prevenient submission and servitude
to the utmost limits of the fearful self!
Thou shalt reap lush reward
for taking that solemn oath...
thy heart shall breed the larvae of plagues
and depletion will complement dearth
in thy hapless pursuit of a merciful void.
See? Thy faith is not void of wonders!

  Η απόπειρα του να διορθώσει κανείς τις ατέλειες του, έχει άμεση σχέση με την αυτοκριτική. Η πνευματική κάθαρση του καθενός είναι ίσως το σημαντικότερο βήμα προς την πνευματική αυτονομία.Θα ήταν λάθος να επιχειρήσει να ταυτίσει κάποιος τους στίχους των Γάλλων  και της ισοπεδωτικής, μηδενιστικής προσέγγισης τους στο θέμα της πίστης, με τις απόψεις του γράφοντος. Η πνευματική αυτονομία, και το φιλτράρισμα πληροφοριών και φιλοσοφικών πεποιθήσεων έχουν ως στόχο την διαμόρφωση χαρακτήρα, ίσως και ενός ηθικού κώδικα ,τα οποία είναι τα πραγματικά σύνεργα στην δημιουργία ενός αναχώματος ενάντια στην πνευματική και κοινωνική παρακμή την οποία βιώνουμε, και της οποίας είμαστε μέρος.Εδώ έγκειται και η ποιοτική λύση που ανέφερα προηγουμένως.


  Το πρωτόγονο αίσθημα της ανακάλυψης πρέπει να δώσει την θέση του στην ανοικοδόμηση του πνεύματος. Να μπορέσεις να επιλέξεις από ένα εύρος εργαλείων, απόρροια της αναζήτησης σου και να γίνεις ο διαχειριστής του εαυτού σου, στον επιτρεπτό βαθμό προφανώς.Να ενώσεις τα φαινομενικά ετερόκλητα κομμάτια του παζλ και να φροντίσεις να καθορίσεις το αποτέλεσμα βάσει των στοχασμών σου.Κάθε μορφή τέχνης είναι ικανή να συμβάλλει στο πόνημα αυτό και είναι επιτακτική ανάγκη να προσεγγίσεις κάθε έκφανση της στον βαθμό που ικανοποιεί τις απαιτήσεις σου. Το μέγεθος των απαιτήσεων οφείλει να καθοριστεί, από την ανάγκη του ατόμου να κατανοήσει τόσο την δική του υπόσταση, όσο και την κοινωνία, καθώς και από την διάθεση για συνειδητή απόρριψη του αναπόφευκτου της υποταγής.

Towards the Dawn, towards the south,
towards the melancholy west
and towards the North I cry:
onward where most with ravin I may meet!
The firmament sheds scarlet tears,
dazzled by this horrendous pyre of a world,
A brazen Holocaust, brighter than a hundred suns
that slowly consumes God and Man,
trembling beside one another,
both bemoaning what could have been,
what should have been


  Εύκολα θα μπορούσε κάποιο να με κατηγορήσει για ακατάσχετες αοριστολογίες, Πράγματι, στην προσπάθεια κάποιος να γκρεμίσει την αδιαφορία, και στην συνέχεια να χτίσει πάνω στο κενό που αυτή κατείχε, ξεφεύγει από τον αρχικό του, ξεχασμένο πλέον στόχο.Η αποχή αυτή , με έκανε να αντιληφθώ καλύτερα το πώς είναι να πεθαίνει η φλόγα για δημιουργία, προσπάθεια, ακόμα και για κάτι τόσο ασήμαντο, πόσο μάλλον για πολύ σπουδαιότερα ζητήματα.Και αυτή η φλόγα για να συνεχίσει να καίει απαιτεί διαρκή τροφοδότηση.Το προαναφερθέν ανάχωμα απέναντι σε αυτό το Λεβιάθαν που λέγεται παρακμή ή κρίση, είναι μια σπουδαία πηγή τροφοδότησης και τα έργα τέχνης τα καυσόξυλα..Ασχολήσου με την καλλιέργειά σου καίγοντας τους πόρους με την φωτιά της δημιουργίας και όχι της καταστροφής.Με την φωτιά του Προμηθέα και όχι της κόλασης.


 Συνεπώς, η αυτοκριτική και η ανασυγκρότηση μας θα βοηθήσει στην εξάλειψη της αδιαφορίας.Οι 2 δίσκοι που ανέφερα ήταν η αφορμή για επαναδραστηριοποίηση, Το γενικότερο ξύπνημα όμως από τον πνευματικό λήθαργο (ας μου επιτραπεί η έκφραση) θα συντελέσει στην μάχη εναντίον της υποταγής στην κοινωνική παρακμή και του χειρότερου όπλου της, της αδιαφορίας η οποία πέρα από το να σβήνει φλόγες δημιουργίας, χτυπάει ανήθικα κάθε συνάνθρωπο που δεν έχει από κάπου να πιαστεί.Από κάποιο ανάχωμα.Και τότε ο συνάνθρωπος αυτός άθελα του μετατρέπεται σε αυτό τον άνθρωπο της Παλαιάς Διαθήκης, ηττημένος, σχεδόν ανήθικος, χωρίς ιδανικά, φοβισμένος, έρμαιο της αιώνιας εκμετάλλευσης με την ελπίδα κάποιας ανταμοιβής.Άρα δεν είναι ελεύθερος.


Υ.Γ.1. Από την απομάκρυνση, τουλάχιστον από μέσα μας, της αδιαφορίας μέχρι την έμπρακτη αντιμετώπιση της μεσολαβούν πολλά.Δεν είναι εδώ ο χώρος για να αναπτυχθούν οι τρόποι που θα πραγματοποιηθεί, ούτε εγώ ο κατάλληλος να κάνω κύρηγμα πάνω σε αυτό. Ασχολήθηκα με το θέμα στο βαθμό που μπορούσα να το συσχετίσω με την μουσική.Από εκεί και πέρα το παρόν blog δεν είναι το κατάλληλο.
Υ.Γ.2. Brace yourselves, lists are coming.Untill then,
1.Antaeus - Condemnation
2.Downfall of Gaia - Atrophy
3.Setentia -  Darkness Transcend
4.Mithras -  On Strange Loops
5.Caveman Cult - Savage War is Destiny
6.Agatus - Eternalist
7.Ulcerate - Shrines of Paralysis
8.Cultes des Ghoules - Coven, or Evil Ways Instead of Love
9.Misanthropic Rage - Gates No Longer Shut
10.Vircolac -  The Cursed Travails of the Demeter

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Νέα μουσική( + ελλείψεις 2015) καθώς και παρολίγον αποτυχημένες τελετές...

  Εννοείται ότι το νέο έτος θα μπει δυναμικά στο θέμα νέων κυκλοφοριών. Εν μέρει αρχίζω και υποψιάζομαι, ότι αυτό είναι στρατηγική ώστε οι εκάστοτε δίσκοι να έχουν αφομοιωθεί πλήρως από τα αυτιά των ακροατών μέχρι τον Δεκέμβρη που θα αρχίσουν να φτιάχνουν τις λίστες τους.Ή απλά είμαι κακεντρεχής.Γενικά θα μπορούσε να ισχύει, και αυτό το ενδεχόμενο με αναγκάζει να πω το εξής : Μην κυκλοφορείται δίσκους τον Δεκέμβρη ρε παιδιά, δεν μας λυπάστε?

  Γενικά το 2016 θεωρώ πως είναι χρονιά μεγάλων κυκλοφοριών, από την άποψη ότι πολλά καθιερωμένα ονόματα θα κυκλοφορήσουν δίσκο φέτος, κάτι που μου έδωσε την ιδέα να κρατήσω ένα μίνι διαγωνισμό για το πόσα σχετικά μεγάλα συγκροτήματα θα βγάλουν φέτος πολύ καλό δίσκο.Οπότε βλέποντας και κάνοντας(μετρώντας), αλλά πριν αναφερθώ στα φετινά ακούσματα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον ή μου έκαναν εντύπωση να μιλήσω για παραλείψεις του 2015 :

Malign -  A Sun to Schorch EP

Destruktor - Opprobrium

Triumvir Foul - Triumvir Foul

Gra - The Ending (τώρα για αυτόν δεν ξέρω αν θεωρείται όντως 2015)

Οι 4 αυτοί δίσκοι δεν είναι απλά καλές κυκλοφορίες που δεν αναφέρθηκαν αλλά πιο πολύ εγκληματικές παραλείψεις που θα μου έκαναν δύσκολότερη απ΄ότι ήταν την σύνταξη της τελικής λίστας, καθώς μιλάμε για δισκάρες.Η καθεμία στο είδος της. Ειδικά το Gra ξεχωρίζει πραγματικά, και ίσως αναγκαστώ να κλέψω και να το θεωρήσω από τώρα ως μια από τις κορυφές του 2016 , καθώς μιλάμε για σουηδικό black metal με σκοπό και ουσία.Ο τραγουδιστής τους μάλιστα, είναι και ο νέος frontman των Dark Funeral. Αν μπορώ να κρίνω από τον δίσκο αυτό καθώς και το περσινό τους single, μιλάμε για εξαιρετική επιλογή.



                                                     This Chapel of Rituals...

Όπως λογικά θα γνωρίζετε σχεδόν όλοι, οι Rotting Christ κυκλοφορούν νέο δίσκο αυτές τις μέρες, ονόματι Rituals. Οι περισσότεροι θα τον έχετε ακούσει, ή τουλάχιστον θα έχετε σχηματίσει μια γνώμη σχετικά με το περί τίνος πρόκειται.Εδώ πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων δεν είναι ο χώρος για κριτικές (ακόμα και όταν γίνονται δεν είναι ακριβώς κριτικές), παρ' όλα αυτά θα ήθελα να καταγράψω μερικές σκέψεις σχετικά με το νέο δισκογραφικό πόνημα των αδερφών Τόλη.

Ο δίσκος αυτός κλείνει την πόρτα που άνοιξε το Θεογονία . Και με ένα τρόπο, προσπαθεί ίσως να ανοίξει μια άλλη μουσική κατεύθυνση η οποία για του πιο παρατηρητικούς ίσως αχνοφαινόταν από τον προηγούμενο δίσκο τους.Επίσης περιέχει 2 διασκευές σε Αphrodite's Child και Ξυλούρη, οι οποίες κρίνονται ριψοκίνδυνες και επιτυχημένες , αν και η 1η φέρνει στο μυαλό έντονα το ΧΞΣ τόσο ηχητικά, όσο και για την επιλογή να κλείσουν 2ο συνεχόμενο δίσκο με ένα μέτριας ταχύτητας ατμοσφαιρικό κομμάτι στιχουργικά επηρεασμένο από την αποκάλυψη του Ιωάννη.

  Ας πάμε στις κανονικές , ας πούμε συνθέσεις.Πριν από αυτές όμως να αναφερθούμε στην πληθώρα καλεσμένων μουσικών να συμμετάσχουν στο δίσκο.Η κάθε επιλογή είναι πολύ εύστοχη και συνεισφέρει όσο μπορεί στην εκάστοτε σύνθεση. Εδώ όμως βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα του Rituals. Στις συνθέσεις καθαυτές. Παρατηρείται μια υποχώρηση των κιθαριστικών μερών σε δεύτερο πλάνο, για να δοθεί έμφαση στην ατμόσφαιρα και στο συνολικό τελετουργικό κλίμα. Αυτό, δουλεύει έως ένα βαθμό αρκετά ικανοποιητικά, αν και όταν το μείγμα riffs-ατμόσφαιρας χαλάει, τα αποτελέσματα ποικίλουν.Τα Ze Nigmar (με ένα άρρωστο Procreation of the Wicked-style riff ) και το For A Voice Like Thunder (guest o Nick Holmes, βασισμένο σε ομότιτλο ποίημα του William Blake) είναι εξαιρετικά και τρομερα ουσιαστικά, κάτι που όμως με την καμία δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ για τo εναρκτήριο Ιn Nomine Dei Nostri καθώς και για το Devadevam που το μόνο ενδιαφέρον είναι το guest του Kathir.

  Στο Άπαγε Σατανά ο δίσκος κάνει πραγματικά κοιλιά και κρίμα γιατί η οποια ιδέα του Σάκη για εξορκισμό χαντακώνεται πραγματικά από το τελικό αποτέλεσμα. Το Ελθέ Κύριε ίσως είναι στα 3 καλύτερα του δίσκου και γίνεται ξεχωριστή μνεία τόσο για την τρομερή ιέρεια Δανάη Κατσαμένη που κλέβει την παράσταση, όσο και γιατί αποτελεί ηχητικά συνδετικό κρίκο με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους.Άφησα για το τέλος 2 κομμάτια που είναι αρκετά ποιοτικά αλλά σίγουρα δεν είναι κορυφές του δίσκου, είναι όμως αξιόπιστες επιλογές  για να τονίσει κανείς το τί γίνεται στον δίσκο αυτό. Το Les Litanies de Satan, βασίζεται στο ομότιτλο ποίημα του Baudelaire, και η φωνητική παρουσία του Vorph των Samael στα γαλλικά φωνητικά, κάνει το συγκεκριμένο τραγούδι αρκετά σκοτεινό και διαβολικά επικό.Το Konx Om Pax ξεκινάει με ένα tribute στο Ιnnocense and Wrath των τρισμέγιστων Celtic Frost, αλλά η εξέλιξη και το επικό κλείσιμο του κομματιού είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση.

  Ο δίσκος προφανώς και είναι άνισος και αυτό είναι η μεγάλη του αδυναμία, καθώς και το πάτημα σε όσους θέλουν να τον μηδενίσουν. Η προσπάθεια του συγκροτήματος να κλείσει τον κύκλο του Θεογονία , γίνεται με μια σχεδόν απότομη αλλαγή κατεύθυνσης που ακούγεται ασθενής και παρωχημένη σε σημεία. Δεν είναι κακός δίσκος, δεν είναι ο χειρότερος των Rotting τα τελευταία 15 χρόνια, δεν είναι όμως και η επιβλητική δισκάρα που θα θέλαμε να βγάλουν. Ενώ σε κρατάει το όλο concept, οι μουσικές και συνθετικές αδυναμίες ανά στιγμές σε κάνουν να απορείς για το τι ακούς και να αναρωτιέσαι για το τι προσδοκίες είχες. Η όλη ιδέα του Σάκη είναι αρκετά καλή, καθώς και το όλο concept είναι σε σημεία επιβλητικό και κατάμαυρο. Μερικές φορές οι βλέψεις μας ξεπερνούν τις παρούσες δυνατότητες μας.

  Βέβαια, ο δίσκος, πέρα από τις 3-4 κομματάρες του για εμένα προφέρει και ένα επιπλέον καλό στο ακροατήριο. Είναι ένας ευκολοάκουστος δίσκος ( που αν έκρινα από την ιδέα για τελετουργικό σκοτεινό δίσκο θα το έκρινα μειονέκτημα) ο οποίος θα μπορέσει να μυήσει ένα άγνωστο με το extreme metal, το occult  ή το ποιο τελετουργικό και σκοτεινό black metal ακροατήριο σε αυτή την τελετουργική και σκοτεινή πλευρά του σκληρού ήχου. Σκεφτείτε πόσα παιδάκια μάθανε το evil 80s metal από τους Ghost και βρήκανε μια πόρτα προς το heavy metal.Δεν μπορώ να ξέρω αν εκεί αποσκοπούσαν οι δημιουργοί του δίσκου, αλλά σίγουρα εκεί θα πιάσει περισσότερο απ' ότι στο μυημένο στο τελετουργικό/ occult black metal. Μια μεγαλεπήβολη και εντυπωσιακή ιδέα/όραμα που στην πορεία αδυνατεί να υλοποιηθεί, αλλά δεν κρίνεται και ως πλήρης αποτυχία καθώς απέχει αρκετά από αυτή.


                                                         New Year's First Blood

 Oι Rotting Christ πάντως δεν είναι το μόνο μεγάλο συγκρότημα που κυκλοφορεί δίσκους το πρώτο δίμηνο του 2016 οι οποίοι μου έκαναν παραπάνω από θετική εντύπωση. Μεγαλύτερη εντύπωση ίσως μέχρι τώρα είναι τα καθιερωμένα thrash metal συγκροτήματα που οι νέες τους δουλειές ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα μου περνούσαν αδιάφορες, τώρα με εντυπωσίασαν. Anthrax, Megadeth και Exumer βγάλανε ανέλπιστα καλούς δίσκους, και δεν ήταν απλά καλοί για το είδος τους, αλλά σίγουρα από τους καλύτερους metal δίσκους στην έως τώρα χρονιά.Φυσικά δεν έλειψαν και οι κυκλοφορίες από καθιερωμένα συγκροτήματα του black metal χώρου.Οι δισκάρες των Borknagar, Abbath (δεν του το χα με την καμία, με διέψευσε πολύ άσχημα) και Urgehal( με ένα τρομερό guest catalog, προς τιμήν του εκλιπόντα Trond Nefas, περιέχονται οι τελευταίες του συνθέσεις) δείχνουν ότι το νορβηγικό black metal, σε μεγάλο βαθμό υπάρχει ακόμα εξαιτίας των πρωτοκλασάτων μελών του. Φυσικά όμως υπάρχουν underground νορβηγικά συγκροτήματα - διαμάντια.

  Σε πιο underground καταστάσεις οι πρώτοι δίσκοι άξιοι, κατά την προσωπική μου κρίση, μνείας κάνανε την εμφάνιση τους. Οι τρελοί Φινλανδοί Oranssi Pazuzu, ενώ το 2012 με το Valonielu, σε αντίθεση με τους οπαδούς του ψυχεδελικού μαύρου μέταλ, δεν με συγκίνησαν, φέτος μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασαν αρκετά. Ίσως απλά ωρίμασα ως ακροατής.Η Ισλανδία για ακόμη μια χρονιά με κάνει να θέλω να ερευνήσω αν υπάρχει μηχανή παραγωγής black metal genious μουσικών.Ο φετινός δίσκος των Nadra (με μέλη των τρελών Misþyrming ) είναι μια από τις παγωμένες κορυφές αυτού του έτους και θεωρώ ότι θα συζητηθεί στους κύκλους που πρέπει δεόντως.

  Φυσικά και δεν θα σταματήσω εδώ αγαπητέ αναγνώστη. Δισκάρες πιο ανώμαλες και τεχνικές βγάλανε οι Ecferus, Chthe'llst ενώ υπάρχει και ατμοσφαιρικό black metal που με ενθουσίασε και αυτό το παίζουν αρκετά καλά οι Σκωτσέζοι Fuath. Θα το θεωρούσα αδικία αν δεν τους ανέφερα.


 Υ.Γ.1.Για λιγότερο extreme metal ακούσματα μπορώ να πω ότι το νέο EP των Agoraphobic Nosebleed(ναι ρε γιατί?) ήταν ένα εξαιρετικό sludge/hardcore μείγμα, σε αντίθεση με το The End EP των Black Sabbath που ήταν μια καθαρή αποτυχία, αδιάφορο κουραστικό και ανέμπνευστο.

 Υ.Γ.2. Hexvessel - When We Are Death. Δισκάρα.Φωνάρα.





Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

It's that time of the year again...(part 2)

  Λογικά όταν ο κόσμος θα διαβάζει αυτές τις σειρές το 2016 θα έχει μπει.Συνεπώς το 2015 θα ανήκει για τα καλά στο παρελθόν με όσα διαδραματίστηκαν κατά τις 365 αυτές μέρες.Αυτοκριτική, ενδοσκόπηση, μελαγχολία, στόχοι που δεν επετεύχθησαν, στόχοι για το νέο έτος, ευχές και όνειρα είναι στο μενού. Ο ιστότοπος αυτός εύχεται στους αναγνώστες να ζήσουν το 2016 όσα πραγματικά τους αξίζουν και επιθυμούν.Και υγεία σε αυτούς και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.Because in the end, nothing else matters.

  Πριν συνεχίσουμε το αφιέρωμα όμως στις αγαπημένες μας μουσικές κυκλοφορίες για το 2015 θα ήταν θεμιτό να αφιερώσουμε λίγο χώρο από το ταπεινό αυτό ιστολόγιο στο γεγονός που γάμησε το 2015 για κάθε οπαδό της rock/metal μουσικής. Ο Lemmy, ώς γνωστόν, απεβίωσε στις 28 του Δεκέμβρη ύστερα από 2ήμερη μάχη με επιθετική μορφή καρκίνου στον λαιμό και τον εγκέφαλο. Αφιερώματα θα γραφτούν, ποτά θα καταναλωθούν, δάκρυα θα τρέξουν, μουσικές του Lemmy θα ακουσθούν, κεφάλια θα κουνηθούν πάνω και κάτω. Συνεπώς καμία λέξη που θα γραφθεί εδώ για τον γίγαντα αυτό, δεν θα προσθέσει κάτι στον μύθο του, και καμία λέξη δεν θα είναι άξια να αντικατοπτρίσει τόσο το μεγαλείο του, όσο και το τι σημαίνει αυτός ο μύθος για εκατομμύρια οπαδούς.

  Για εμένα όμως, ο Λέμμυ ήταν μια δύναμη της φύσης που έζησε, πιστή στο όραμα, τις αξίες και τα ιδανικά της, τόσο έντονα την ζωή με τα καλά και τα κακά της όσο κανείς.Και από το πρώτο άκουσμα της μουσικής του, έως και το τελευταίο, το συναίσθημα που θα μου προκαλεί θα είναι το ίδιο και απαράλλαχτο. Ένα τιτανομέγιστο Overkill.He was born to loose, he lived to win. Αιωνία του η μνήμη και η κληρονομιά του.

 Πάμε λοιπόν, παίζοντας Motorhead στα ακουστικά μας:

25.Revenge - Behold.Total.Rejection.
Οι Καναδοί παίζουν πειστικά το war/bestial black τους καλύτερα σχεδόν από όλους.

24.Order of the Apollyon - The sword and the dagger.
Γαλλικό ορθόδοξο black από μέλη των Aosoth, Temple of Baal. Πραγματικά ποιοτικές και μνημειώδεις συνθέσεις.

23.Firespawn - Shadow Realms
Σουηδικό supergroup με μέλη των Εntombed, Unleashed και Necrophobic. Death metal ολοκάυτωμα.

22.Under the Church - Rabid Armaggedon
Αν κάποιος γνωρίζει αυτό το ξεχασμένο συγκρότημα από την Σουηδία ονόματι Nirvana 2002 που συνέβαλαν το λιθαράκι τους για την εξέλιξη του Σουηδικού death, εδώ βρήκε την φυσική τους εξέλιξη σε ένα κολασμένο ντεμπούτο.

21. Goatsnake - Black Age Blues
Δισκάρα, εξωφυλλάρα, φωνάρα, ριφφάρες.Αγνοούσα την ύπαρξή τους πριν από αυτό τον δίσκο, μέγα λάθος΄.

20.Serpent Noir - Erotomysticism
Ελληνικό μυστικιστικό black με τελετουργική ατμόσφαιρα.Α και ο τίτλος δίσκου της χρονιάς.

19.Black Breath  - Slaves Beyond Death
Αυτό το συγκρότημα, έπαιζε ένα hardcore εμπλουτισμένο με Dimember κιθάρες. Τώρα παίζει γαμάτο death metal με Dismember/Grave κιθάρες.

18.Misþyrming - Söngvar elds og óreiðu
Απίστευτος black metal δίσκος, παγωμένος, evil, ψαρωτικός από Ισλανδία μεριά.Όπως και πέρσυ με τους Ascension, άργησα να τον ακούσω και η θέση αυτή είναι λίγο ατιμωτική.

17.Katavasia - Sacrilegious Testament
True Hellenic Black Metal όπως ορίσθηκε το 90, από ένα supergroup, με μέλη από Varathron, Aenaon,Hail Spirit Noir, Agnes Vein.Ο δίσκος που μας χρωστάνε χρόνια τώρα οι Varathron.

16.Outre - Ghost Chants
Ορθόδοξο black από Πολωνία. Δισκάρα που όμως χάνει από μια έτερη δισκάρα από την ίδια χώρα(δες no.2)

15.Sulphur Aeon - Gateways to the Antisphere
Ο καλύτερος καθαρά death metal δίσκος που άκουσα φέτος, αλλά και από τους καλύτερους τα τελευταία χρόνια, με μια εξωφυλλάρα.

14.Εmbrace of Thorns - Darkness Impenetrable
Ελληνικό black/death στο στυλ Revenge/Blasphemy, αλλα με δυνατά modern black riffs και κάτι παραπάνω από απλή καφρίλα.

13.Macabre Omen - Gods of War-At War
Επικο, bathory-κό, folk/pagan/hellenic black metal με τρομερή ατμόσφαιρα και συνθέσεις διαμάντια.Δίσκος αποκάλυψη από ένα συγκρότημα που αγνοούσα την ύπαρξη του, λανθασμένα, πριν από αυτή την κυκλοφορία.

12.VI - De Praestigiis Angelorum
Γαλλικό ορθόδοξο black, από μέλη των Aosoth, στα χνάρια των Aosoth. Ο λόγος που η γαλλική σκηνή κυριαρχεί είναι δίσκοι σαν και αυτόν.

11. Abyssal - Αντικαταστάσεις
Avante - Garde atmospheric black/death, σε αυτό το Portal/Mitochondrion/Ulcerate στυλ τόσο τεχνικό όσο και απόκοσμο.Μεγαλείο.

10. Awe - Providentia
'Ελληνες. Τρεις συνθέσεις.Deathspell Omega.Ορθοδοξία.Χάος.Τεχνική. Intelligence.Τhis is music to push your mind to the limits.

9.Arcturus - Arcturian
H επιστροφή των θεούληδων από την Νορβηγία, ήταν το 2ο καλύτερο comeback για φέτος.Μία δισκάρα που κοιτάει στα μάτια, για μένα, το Sham Mirrors.

8.Clandestine Blaze - New Golgotha Rising.
Ο Mikko Aspa γνωρίζει πως είναι να παίζεις raw black metal, κρατώντας τον πυρσό του 1992 αναμμένο.

7.Αcherontas - Ma Ion(Formulas of Reptilian Unification)
Μεγαλειώδης δίσκος, ίσως το καλύτερο Acherontas μετά το Theosis, με κιθάρες και συνθέσεις που κάνουν τον θρόνο των Nightbringer/Abigor να δονείται.

6.Αrchgoat - Apocalyptic Triumphator
ΝΑΙ.ΝΑΙ.ΝΑΙ.Ότι καλύτερο κυκλοφορεί σε αυτό το στυλ, από Φινλανδία μεριά.Η κληρονομιά των Blasphemy/Beherit βρίσκει ακόμα ένα άξιο διάδοχο.Και είναι και πιο black πλέον.

5.Leviathan - Scar Sighted
Τα αφεντικά του USBM επιστρέφουν με ίσως(?) τον καλύτερο τους δίσκο.Νομίζω τα είπα όλα.

4.Tribulation - Children of the Night.
Πως θα ακούγονταν οι Ghost αν παίζανε death metal?Τρομερή η εξέλιξη αυτού του συγκροτήματος από δίσκο σε δίσκο, μια κατηγορία μόνοι τους πλέον.

3.Mgla - Exercises in Futility
O καλύτερος, ο αρτίοτερος, ο απολαυστικότερος, ο σκοτεινότερος, ο ρυθμικότερος black metal δίσκος για φέτος. Οι Mgla πλέον ανήκουν, αν δεν άνηκαν ήδη, στην ελιτ του ιδιώματος, διατηρώντας το underground πνεύμα τους.

2. Chelsea Wolfe -Abyss
Πριν πείς οτιδήποτε, άκουσε τον δίσκο.Και μετά πες μου είναι η δεν είναι κατάμαυρος και με μέταλ ψυχή?Η πιο απόκοσμη φωνή ίσως στην μουσική, κάνει κατάθεση ψυχής σε ένα μουσικό αριστούργημα υπεράνω ταμπελών και ιδιωμάτων.

1. Ghost - Meliora
Ο δίσκος που θα κάνει τους Ghost αρχηγούς του mainstream metal.Τους ξαναφέρνει κοντά στους οπαδούς που παραμιλούσαν με το ντεμπούτο τους, δείχνουν ότι δεν ξέχασαν να παίζουν κιθάρα, και γίνονται ακόμα πιο απίστευτοι τραγουδοποιοί. Θα μιλάμε χρόνια για τον δίσκο αυτό.



0. Dodheimsgard - A Umbra Omega.
Δεν περιγράφω άλλο.Dodheimsgard performs Sophisticated Black Metal Art exclusively.Για να παραφράσω το μήνυμα που περιείχε το back cover του Anthems to the Welkin at Dusk των Emperor.Η πιο ολοκληρωμένη, ακραία, μαγική και μουσική πρόταση από καλλιτέχνες προς ανάξιους για αυτούς, οπαδούς.



Y.Γ. Αναμένουμε να δούμε τι μας επιφυλάσσει μουσικά το νέο έτος.Οι προσδοκίες πάντως μετά από αυτή την απίστευτα γεμάτη χρονιά, θα είναι υψηλές.

Υ.Γ.He lived long.He lived Legendary.The God is dead.

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

It's that time of the year again...(part 1)

  Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο επικές από άποψη κυκλοφοριών που έχω ζήσει όσο παρακολουθώ τα μουσικά δρώμενα στοιχειωδώς τακτικά. Αυτή η προσωπική μας παρατήρηση σε συνδυασμό με την μικρή φετινή παρουσία του blog( από πλευράς αναρτήσεων) μας οδηγεί σε μια πρωτοβουλία, εξαρχής για φέτος , και αναλόγως τις συγκυρίες ίσως καθιερωθεί.Η πρωτοβουλία αυτή, είναι πέρα των 20+5 κυκλοφοριών που συνήθως απαριθμούμε κάθε τέλος του έτους, να παρατεθούν άλλες 25 κυκλοφορίες πλήρως απολαυστικές που μας απασχόλησαν κατά την διάρκεια του έτους, μαζί με καταμετρήσεις αγαπημένων rock(μη μεταλ) κυκλοφοριών καθώς και EPs.Ας ξεκινήσουμε λοιπόν για ακόμη μία φορά αυτή την κακιά συνήθεια  που πιάνει σχεδόν τους πάντες κάθε Δεκέμβρη(ναι τις λίστες για τα πάντα λεω).


  Πριν αναφερθεί οτιδήποτε να πώ ότι το γεγονός ότι οι Iron Maiden βγάλανε νέο δίσκο (είτε είναι κακός είτε μέτριος ή δισκάρα) είναι συνήθως για τους μουσικόφιλους(πόσο για τον οπαδό γράφοντα) ένα γεγονός από μόνο του. Ο δίσκος είναι γεμάτος από μουσική, με ανισότητες στις συνθέσεις, αλλά με τραγούδια και στιγμές που κοιτάνε στα μάτια τον καλύτερο μετα-reunion δίσκο τους το Βrave New World


Ύστερα από την maidenική παρένθεση ας συνεχίσουμε:

Top 5 non metal albums :
5.Year of the Goat - The Unspeakable
4.Luciferian Light Orchestra - Luciferian Light Orchestra
3.Clutch - Psychic Warfare
2.Old Man's Will - Hard Times-Troubled Man
1.King Dude - Songs of Flesh and Blood-In the Key of Light

Top 3 EPs :

3.Malthusian - Below the Hengiform
2. Aosoth - Order of Orias split EP
1.Spectral Lore - Gnosis (Ναι κλέβω διαρκεί κοντά 50 λεπτά αλλά έτσι το ανακοίνωσαν ως EP)


25 επιπλέον κυκλοφορίες που αξίζουν την προσοχή κατ' εμέ :

50. Ritual Killer - Exterminance

 Black/death από Louisiana μεριά με μέλη των Goatwhore. Count me in.

49.Lucifer's Child - The Wiccan

Ελληνικό, ας πούμε supergroup, με εκλεκτά μέλη και με black 'n' roll/occult στοιχεία.Και τούμπανη παραγωγή.

48.Myrkur - M
Κυκλοφορία που συζητήθηκε στα μουσικά sites/forums κυρίως για τον πρότερο μουσικό βίο της Amalie Brunn, αλλά η Ulver επιρροή σε γαλήνη και ομορφιά που βγάζει είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη.

47.Αd Hominem - Antitheist
Μίσος από Γαλλία μεριά με τρομερά ουσιώδεις και αιχμηρές συνθέσεις.

46.Nile - What Should Not Be Unearthed
Πραγματικά καλός δίσκος από ένα από τα μεγαλύτερα death metal σχήματα, με συνθέσεις, επιθετικές τεχνικές αλλά και που σου μένουν κιόλας.Είχαν χρόνια να το πετύχουν αυτό.

45.Saturnalia Temple - To the Other 
Psychedelic stoner-blackened doom from Sweden, υπνωτικό και απόκοσμο.Επίσης έρχονται για live στις 16 Γενάρη.( facebook event; https://www.facebook.com/events/1485330271772337/ )

44.Cult Leader - Lightless Walk
Δίσκος αφορμή για αυτό εδώ

43.Nightfell - Darkness Evermore
To καλύτερο doomed black που άκουσα φέτος με πολύ καλές συνθέσεις.

42.Batushka - Litourgyia
Ορθόδοξο (mark this word) Black me doom στοιχεία από Πολωνία.

41.Dodsferd - Wastes of life

Oι γνωστοί και καταξιωμένοι μέσω της συνεχούς μισανθρωπικής μουσικά παρουσίας τους, το γυρίζουν σε DSBM(αν μπορώ να το πω) και ΓΑΜΑΝΕ.(και δεν μου αρέσει το DSBM)

40.Grave - Out of Respect for the DeadΘρύλοι, σταθερή αξία,σαπίλα, Σουηδία,ήχος για σεμινάριο, εξωφυλλάρα.

39.Marduk -FrontschweinΔεν υπάρχει λόγος να υπερασπιστώ ένα δίσκο Marduk ούτε να πω το παραμικρό για το πόσο σπέρνει.Ο εχών αυτιά ακούει.

38.Tsjuder - Antiliv
Οι Νορβηγοί ξέρουν να γράφουν παραδοσιακό νορβηγικό black metal, κρατώντας ψηλά την σημαία σε μια άλλωτε καλπαζουσα σκηνή.

37.Praise the Flame - Manifest Rebellion
Black/War/Death/Thrash από Χιλή. Απίστευτη βαναυσότητα-ποιότητα.

36.Crypt Sermon - Out of the Garden

Σχεδόν τέλειος δίσκος, η καλύτερη φετινή κυκλοφορία στα αυτιά μου που τιμάει τους Candlemass και δίνει ελπίδες σε ένα όχι τόσο εύφορο ιδίωμα κατά την γνώμη μου.

35.Djevel - Saa Raa og Kald

Νορβηγικό supergroup με τις καλύτερες TNBM συνθέσεις και ατμόσφαιρα για φέτος.

34.Imperial Triumphant - Abyssal Gods

Deathspell Omega worship με απίστευτη πολυπλοκότητα και εναλλαγές, που αν μου έκανε μερικά κλικ παραπάνω θα ήταν 15αδα.

33.Grave Pleasures - Dreamcrash
Ok,δεν είναι πλέον οι Beastmilk, ούτε αυτό είναι Climax.Έχει τραγουδάρες και Kvohst όμως και φτάνει.

32.Abigail Williams - The Accuser
Που λέτε, πριν από αυτό εδώ τον δίσκο, δεν τους είχα σε υπόληψη καθόλου τους κυρίους αυτους.ΠΡΙΝ. Κλείσανε πολλά, μεταξύ άλλων και το δικό μου, στόματα

31.Infernal War - Axiom
Πολωνικό black/death που αγαπάει Behemoth, αλλά με πολύ πιο στοχευμένα νεύρα και μίσος.

30.Trial - Vessel
Σουηδοί, με το καλύτερο,πάντα υποκειμενικά, traditional heavy metal με δόσεις King Diamond.

29.Perdition Temple - The Tempter 's Victorious
Angelcorpse,Black Witchery.Η προυπηρεσία των μελών και η κληρονομία τα λένε όλα για αυτό το κτήνος.

28.Tau Cross - Tau Cross

Πραγματικά καλός δίσκος, ίσως τον αδικεί και η θέση.Also read no. 44.

27.Absconditus - ΚατάβασιςFrench orthodox black metal.Τιμάει κάθε λέξη του ορισμού του. Nuff Said.

26.Lik - Mass Funeral Evocation
Oldschool Swedish Death metal με τρομερές συνθέσεις και ήχο.Πραγματικά εξαιρετικό ντεμπούτο.



Υ.Γ.1.Για τα 5 rock albums καθώς και τα 3 ΕP δεν έγινε κάποιο σχόλιο αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι
κάθε ένας δίσκος από αυτούς, ήταν το λιγότερο εντυπωσιακός, περιεκτικός με ποιοτικότατες συνθέσεις.Ειδικά το Old Man's Will μου πήρε τα αυτιά.Η ποσότητα της μουσικής ήταν χαοτική φέτος, και θέλω να πιστεύω ότι η κάθε λίστα, πρέπει να αποτυπώνει ακριβώς, όχι τον δείκτη cultίλας η ψαγμενιάς, ας πούμε, αλλά τα πραγματικά γούστα του συντάκτη της.

Υ.Γ.2. Κάθε τίτλος έχει και ένα link.Ελπίζουμε σε διάδοση των συγκροτημάτων και σε άλλα αυτιά(μακάρι όλοι να τα ξέρουν όλα).Για αυτό και να ψάχνετε τις λίστες γιατί ίσως βρεθεί κάποια κυκλοφορία που αγνοήσατε ενώ δεν έπρεπε.Τα υπόλοιπα 25 albums απο την άλλη εβδομαδα.


Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Under the Sign of the Hardcore Mark

  It's that time of the year again...που λένε και στο χωριό μου. Τέλη της χρονιάς, κάθε internetάκιας μουσικόφιλος που σέβεται τον nerd αυτό τίτλο του θα αρχίσει να φτιάχνει λίστες.Σε όλους αρέσουν οι λίστες στην τελική! Κάθεσαι συγκρίνεις τις επιλογές σου με άλλων blogs/webzines/forums/metal sites και αναλόγως κράζεις η αποθεώνεις τον εκάστοτε συντάκτη. Φέτος ειδικά ο όγκος των νέων κυκλοφοριών έσκασε σαν tsunami (όχι Blood Tsunami). Και κάθεται που λες ο καθένας στον υπολογιστή του και σκέφτεται πως θα τους χωρέσει όλους πως δεν θα αδικήσει κανένα συγκρότημα, πως θα φανεί ψαγμένος με το underground πως πως. Ε λοιπόν πρίν αρχίσω και εγώ να πετάω την λίστα μου σαν διαδικτυακό ψώνιο θα κάνω με αφορμή κάποιες φετινές κυκλοφορίες μια αναδρομή στους αγαπημένους μου crust punk/ hardcore/mathcore-metalcore/powerviolence δίσκους γιατί αυτή την χρονιά για κάποιο λόγο άκουσα πολύ από αυτά τα υποείδη.

 Καλύτερα όμως να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.Τα προαναφερθέντα είδη μουσικής έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό που απευθύνονται και ίσως και από το γεγονός ότι το metalcore λόγω του ξεσπάσματος στο mainstream metal που είχε κάποια χρόνια πριν-άρα και της άπειρης σαβούρας που βγήκε στην επιφάνεια- είναι κατακριτέο από αρκετούς metalheads (και από εμένα) κάνει το άρθρο αυτό λίγο άκυρο για το παρόν blog.Παρ' όλα αυτά όμως υπάρχουν κυκλοφορίες και συγκροτήματα που αν και γενικά τα υποείδη αυτά πλειοψηφικά are not my cup of tea, που μου κάνανε εντύπωση.

  Η αρχή με το συγκεκριμένο στυλ μουσικής έγινε όταν άκουσα για πρώτη φορά το The Cult is Alive απο τους ημίθεους Darkthrone (τελικά είναι χωμένοι σε σχεδόν όλα τα είδη μουσικής που μου αρέσουν), το Wolverine Blues των Entombed καθώς φυσικά και τα άπαντα από Hellhammer και τα πρώτα Venom. Oπότε είχαν μπει οι βάσεις και το αυτί μου είχε δοκιμασθεί για αρχή στις βάσεις αυτού του στυλ μουσικής έκφρασης. Τι εννοώ? Ο εν λόγω δίσκος των Darkthrone ήταν κάτι σαν blackened crust punk, το οποίο επηρεάστηκε πολύ σαν είδος από τους ρυθμούς και τα drums των Hellhammer.

 Οι οποίοι Hellhammer με την σειρά τους επηρεάστηκαν απo Discharge εν μέρει που είναι αυτοί που ορίσανε το D-beat (εξ'ου και το D) το οποίο το δανείστηκαν οι Entombed κατά την δημιουργία του χαρακτηριστικού σουηδικού death.

 Από τους Discharge πέρασα ψάχνοντας το crust στους γεννήτορες του είδους Amebix και τους Hellbastard και από εκεί στους Σουηδούς θρύλους του είδους Anti Cimex καθώς και λιγότερο τους Extreme Noise Terror. Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι λόγω καθαρά περιέργειας άκουσα και πλέον τρέφω αγάπη για τους Dillinger Escape Plan (έπρεπε να ακούσω mathcore, μα όνομα και αυτό?)

  H λογική συνέχεια ήταν να οδηγηθώ στους μέντορες των DEP και ιστορικό όνομα και επιδραστικό στον χώρο του mathcore/hardcore/metalcore τους Converge.και εκεί έπαθα λίγο την πλάκα μου.Χαοτικές επιθέσεις με δομή και τεχνική και ουσιαστικό θυμό και μίσος.Καμία σχέση με την σαβούρα που θεωρείται metalcore και τρώγαμε στην μάπα πόσα χρόνια. Οι Converge (δεν με έχουν ανάγκη προφανώς) είναι ένας γίγαντας του χώρου και με τρομερή δισκογραφία.Απλά ακούστε το Jane Doe, ένα δίσκο σταθμό για το είδος.

 Αφού ορίσθηκαν οι απαρχές της μουσικής αυτής εξερεύνησης και οι σαφείς κατευθυντήριες γραμμές που μου καθόρισαν ποια πλευρά και στυλ προτιμάω πέον απο τα εξής υποείδη, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσω την πρώτη μου λίστα για φέτος, αυτή με τους αγαπημένους μου hardcore/d-beat/crust/metalcore ακόμα και με τεχνική η επιρροές απο black ή death.


Tau Cross -  Tau Cross(2015). Supergroup με μέλη των Amebix, Voivod μεταξύ άλλων.

Cult Leader - Lightless Walk(2015). H συνέχεια των σπουδαίων Gaza με άλλο frontman.( βλέπε παρακάτω)

Gaza - No Absolutes in Human Suffering(2012). Τρομερό ψαγμένο και επιθετικό mathcore.

Nails - Abandon All Life(2010). Τρομερή επίθεση σε σφηνάκι βέβαια, αλλά από τα σπουδαία ονόματα του χώρου.

All Pigs Must Die - Nothing Violates This Nature(2013). φτάνει έως και το grind, ένας από τους δίσκους που επηρεάστηκαν και από το swedeath.

Trap Them - Blissfucker (2014). Ετσι χώνε swedeathcore να τρελαινόμαστε.

Wolfbrigade(αρχικά Wolfpack) - In Darkness You Feel No Regrets(2003). H καλύτερη εκμετάλλευση του ήχου των Entombed/Dismember με μέλη των Anti Cimex να έχουν κάνει το πέρασμα τους.

Skitsystem - Stigmata(2006). Συνεχής επίθεση από την Σουηδία.

Black Breath - Slaves Beyond Death(2015). Από τους καλύτερους φετινούς δίσκους, εδώ η μετατροπή σε death metal powerhouse ολοκληρώνεται, τα προηγούμενα ήταν πιο hardcore.(check also Bastard Priest)

Martyrdöd -  Elddop(2014). Ένα ανακάτεμα ειδών με αρκετές δόσεις black metal riffing και feeling.Εξαιρετική κυκλοφορία.

Κvelertak-Kvelertak(2010). Αχταρμάς είπαμε, από punk rock και hardcore μέxρι black 'n' roll.So much fun.

Kataxnia - Kataxnia (2014). Ελληνική σκηνή part 1.

Lethe - Lethe (2013). Ελληνική σκηνή part 2.

Anti Mob - Antimob (2012). Ελληνική σκηνή part 3. Από τα πρώτα μου ακούσματα του είδους.

Dishammer - Under the Sign of the D-Beat Mark(2010). What the title said.

Oathbreaker - Eros/Anteros(2012). Έντεχνο hardcore.

Kickback - Et Le Diable Rit avec Nous(2011). Οι Γάλλοι τελικά είναι ανώμαλοι και ακραίοι σε κάθε είδος ακραίας μουσικής που ανακατεύονται.

Plebean Grandstand - Lowgazers(2014).Mathcore με Deathspell Omega και avant garde black επιρροές να πουμε!!



Υ.Γ.Το Ravenous Solemnity από Dephosphorus πιάνεται? Astrogrind λένε..τώρα δεν είμαι και ο πιο ειδικός αλλά ακούστε και κρίνετε.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

There is a place called Reality...

...hidden to all men
you can reach it through insanity
but never to return again...

    Μήνες απραξίας και καθαρής αδιαφορίας για την τύχη του blog αυτού ανήκουν πλέον στο παρελθόν.Ο καιρός πέρασε, οι ζωές όλων προχωρούσαν η μουσική ήταν πάντα εκεί να κρατάει συντροφιά αλλά και να δίνει απαντήσεις.Και όχι σε απλά καθημερινά ερωτήματα του στυλ, ας πούμε, πως να σκοτώσω την ώρα μου. Αλλά σε ανώτερα και πολύ ουσιαστικότερα. Το συναυλιακό πρόγραμμα του Νοέμβρη μήνα είχε σημαδεμένες 2 ημερομηνίες, πολύ καιρό τώρα.11 του μήνα οι Grave με τους Malevolent Creation  θα μου έδειχναν τι εστί 20 χρόνια και βάλε εμπειρίας στο death metal, αντιπροσωπέυοντας ίσως από τους λίγους που το κάνουν ουσιαστικά ακόμα, τις 2 μεγάλες σκηνές του 90 ( Florida - Στοκχόλμη). Την Παρασκευή και 13 όμως, θα ήμουν αντιμέτωπος με ένα απο τα μεγαλύτερα απωθυμένα μου και αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τους τεράστιους Dodheimsgard (DHG). Με τον νέο τους δίσκο ύστερα από 8 χρόνια (δίσκο της χρονιάς για μένα) στις αποσκευές τους, θα έρχονταν στο 2ο σπίτι τους, όπως αρέσκονται να θεωρούν την Ελλάδα, για να διδάξουν τι εστί τάξη από το χάος.


 



   Το death metal ολοκαύτωμα της Τετάρτης που πέρασε ήταν ιδανικό για να θυμηθεί ο γράφων πώς είναι μια μέταλ συναυλία, ύστερα από την πολύμηνη απραξία  από τα συναυλιακά δρώμενα. Οι Malevolent Creation με ελαφρώς ανώτερο ήχο αλλά σαφώς πιο παθιασμένο κοινό στάθηκαν καλύτερα στις λεπτομέρειες από τους αγαπημένους μου Grave (που ο πατροπαράδοτος σουηδικός ήχος μπουλντόζα δεν μας ισοπέδωσε καθώς σε αρκετά μέρη κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους χανόταν). Η χώρα που ζώ διαθέτει ένα ισχυρό και αφοσιωμένο extreme metal πυρήνα και σκηνή και αυτό είναι ένα κομβικό και απαραίτητο δεδομένο ώστε κάθε συγκρότημα αυτού του ήχου που έρχεται εδώ για ζωντανές εμφανίσεις να δίνει το κάτι παραπάνω. Χαίρομαι να παρευρίσκομαι σε τέτοια lives.



Abstract tears to the ground
                                     Soft years of melancholy
                                    A draft of inner advice
                                   To welcome the strangers neighbor
                                   A vast, swift talk of romance and despair
                                  A bellboy's journey through the eight limbs of Yoga



   Με αυτούς τους αρχικούς στίχους από το Shiva-Interfere θα περιέγραφα την αναμονή μου μέχρι την εμφάνιση των αθεόφοβων Νορβηγών. Εδώ είχα αναλύσει την επαφή μου με τό A Umbra Omega και την οπτική μου πάνω σε αυτό τον δίσκο. 8 ακριβώς μήνες μετά θα ερχόμουν σε οπτικοακουστική επαφή με τους δημιουργούς. Τον Vicotnik και τον Aldrahn. Φυσικά η αναμονή ήταν γιγάντια, η σκέψη μου κολλημένη στο τι θα αντιμετωπίσω, και φυσικά οι απαιτήσεις μου είχαν φτάσει στον ουρανό. Άγχος, θα είμαι κατώτερος των περιστάσεων? Θα αντέξω να δω την τέχνη και τον πολιτισμό να ξετυλίγονται μπροστά μου με χαοτικό ρυθμό ?

                       Our heavens are empty
                       Absence through a broken promise
                       We disassemble god in dead
                       Rotting thoughts
                       And reassemble him through
                       The birth of flesh
                       When clarity coils the twilight
                       Willing hands crack the
                       Structured fixtures
                       For no symbol is for free
                       Say the created
                       That became the creator


   Για τους Shibalba και το ritual-ambient που παρουσιάσανε, πέρα απο το ότι το βρίσκω ενδιαφέρον και τρομερά καλοστημένο, δεν είμαι και ο ειδικότερος για να το κρίνω. οι Thy Darkened Shade αντιθέτως παρουσιάσανε το ορθόδοξο black metal τους και το υλικό από τον νέο τους δίσκο (στο τοπ 20 μου πέρσυ). Τρομερή παρουσία από τον τραγουδιστή τους, τρομερή ατμόσφαιρα και φυσικά το ανίερο black metal εοσφορικό feeling που έπρεπε να μεταδοθεί από το υλικό τους ήταν διάχυτο σε όλη την αίθουσα.Από τα ανώτερα και καλύτερα ελληνικά ακραία συγκροτήματα αυτή την στιγμή.


   Παρά την καθυστέρηση, τα άπειρα soundchecks και την μεγάλη κούραση συνολικά της ημέρας οι DHG εμφανίστηκαν. Και παρά τα τεχνικά προβλήματα κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους, παρά την συσσωρευμένη κούραση η εμπειρία ήταν τρομακτικά βαθιά και πνευματική. Ο Aldrahn είναι ίσως κάτι παραπάνω από frontman. Δεν θα αναλυθώ σε ένα τυπικό review γιατί δεν τους αξίζει.Εδώ το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να εμβαθύνω στην οπτική μου και την εμπειρία που βίωσα.


  Ποτέ η μουσική των Νορβηγών δεν ήταν ευκολομνημόνευτη για όλους.Από την αρχή της καριέρας τους αυτό.Γιατί σποραδικά υπήρχαν ενδείξεις για το τι θα εξαπολύσουν ξεκινώντας απο το Satanic Art EP.Μια μουσική που ακροβατεί μεταξύ επιρροών και ειδών, μια μουσική που σε κάθε της νότα και αιχμή, σε κάθε της πέρασμα εκφράζει πιστά το όραμα, την οπτική, την αντίληψη και φυσικά την πνευματική κατάσταση του δημιουργού της. Πόσο μάλλον οι στίχοι που ακολουθούν κατά πόδας την χαοτική δομή και ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική, και απαιτούν εμβάθυνση στο μέρος που τους αναλογεί, απαιτούν ταύτιση με τον καλλιτέχνη. Και αυτή την εμβάθυνση και πνευματική προσέγγιση απαιτούσαν οι DHG στην συναυλία, επισκιάζοντας τις λεπτομέρειες και τις παράπλευρες παραμέτρους.Ο Aldrahn τόνιζε με όλο του το σώμα με τις κινήσεις του, τα μάτια του, και το θεικό του λαρύγγι κάθε λέξη και κάθε νότα, βάζοντας μας στην οπτική του, δείχνοντας μας την σημασία που έχει για αυτόν τόσο η μουσική γενικά όσο και το συγκρότημα αυτό.Αεικίνητος μες την ενέργεια και την θέληση να ζωγραφίσει στο μυαλό μας τον κόσμο όπως τον βλέπει, όπως ίσως πρέπει να το δούμε για να κατανοήσουμε πλήρως το όραμα των δημιουργών. Η στατικότητα και η αφοσίωση του Vicotnik προσέφερε ακριβώς την ίδια αύρα πνευματικότητας και ασφάλειας που προσφέρει η φαντασία. Ένα δίπολο που σε έβαζε στην μέση να ταλαντεύεσαι στην ανταλλαγή ακτινοβολίας και ενέργειας και να μην μπορείς να διαφύγεις.

                                    


                                                   Suffering elevated to mind expansion

                                                   Your world is safe because it is illusion
                                                   Yet another scope to unfurl
                                                   Out with the human syndrome


  Η σημασία της σκέψης και της αμφισβήτισης ως μέσο ώστε η τέχνη να εξελιχθεί, ήταν μεταξύ άλλων από τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκα όταν έγινε η τρομοκρατική επίθεση κατά της ελευθερίας λογου στην Charlie Hebdo. Την διάρκεια που οι DHG μας φιλοσοφούσαν για το νόημα της ύπαρξης μέσω μιας συναυλίας , σε μια άλλη συναυλία μεταξύ άλλων, κάποιοι περνούσαν το δικό τους μύνημα με άλλο μέσο, για τον σκοπό της ύπαρξης. Ο χώρος εδώ αφιερώνεται για την αντίληψη του γράφοντα σχετικά με την μουσική και την οπτική του μέσω αυτής στον κόσμο. Δεν χωράει πολιτική ανάλυση ούτε κάποιο σχόλιο πάνω στην τρομοκρατική επίθεση, τα κίνητρα και τους σκοπούς. Απλά παρατηρώ ξανά από αντιδράσεις τόσο τον επιτιθέμενων όσο και της σοκαρισμένης κοινής γνώμης μια προσπάθεια αποφυγής της ευθύνης που έχουμε συνολικά σαν ανθρώπινο είδος.


                                 Chaos fathers a moment's structure
                                 Below the aching arcs of all heavens
                                And in the midst of it all, a single mind
                                That dreamt the truth, but woke up lying
                                For his own salvation, his own escape?
                                     
 Ο ανθρώπινος φόβος και η ανθρώπινη ανασφάλεια γεννάει αναπάντητα ερωτήματα, θεούς και θεωρίες και κατα συνέπεια φανατισμένους οπαδούς.Η τέχνη, και κατά συνέπεια η μουσική οφείλουν να προβληματιζουν τον αποδέκτη και να του δίνουν ερεθίσματα να μαθαίνει για νέες οπτικές για διαφορετικές αντιλήψεις απο την δικιά του. Όταν κάποιος αποφασίζει να επιβάλλει την δική του οπτική, περιορίζοντας τις άλλες, τότε υπάρχει πρόβλημα, ναι.Το πρόβλημα στο βάθος του όμως έγκειται ξανά στον φανατισμό και την έλλειψη κριτικής σκέψης.


                               I hail those whose pulse beats free
                              When strong in strangulation
                              Too far a journey
                              To hold the mask in three
                              Sessions for credible superior scorn

 Η ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί θεούς, μεταξύ άλλων κρύβει την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ασφαλής σημαντικός.Και αυτή την ανάγκη έξυπνοι άνθρωποι την εκμεταλλεύονται και την επικαλούνται για να κατευθύνουν μάζες στρατιωτών για τους σκοπούς τους. Κάθε ανθρώπινο δημιούργημα όμως, δεν μπορεί να είναι τέλειο, ούτε να επικρατεί του χρόνου για πάντα.


                                  In somewhat greater perspective of time
                                 You are practically non-existent
                                 So reach through the angry crimson of this dawn
                                 To my eternal star field domain


 Η κατανόηση ότι οι αυθεντίες μεταξύ άλλων περιορίζουν την σκέψη είναι απαραίτητη.Κάθε αξίωμα που αντικρούει την λογική, κάθε υπερφυσική εξήγηση που δεν προσαρμόζεται στις εξελίξεις ή δεν αποδέχεται το γεγονός ότι ειναι δημιούργημα της φαντασίας δημιουργεί μόνο παραπάνω φόβους και πόνο απ΄ όσους σκοπέυει να εξαλείψει. Η μουσική των DHG αυτό ακριβώς δείχνει, ότι η φαντασία και η αντίληψη δεν πρέπει να περιορίζονται.Ότι το μυαλό προσφέρει πολλούς διαδρόμους και οπτικές που αξίζει να εξερευνήσεις μέχρι να αποφασίσεις ποιος σε εκφράζει.Το μυστικό είναι να ψαχτείς να κάνεις την αυτοκριτική σου μέχρι να βρείς τον πραγματικό σου εαυτό και όχι αυτόν που σου παρουσιάζεται έτοιμος από αναπόδεικτες θεωρίες. Συνεπώς ο κόσμος πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί επιλεκτικά να αποφεύγει την αυτοκριτική του και εκ του ασφαλούς να προτάσσει την δική του στέρεη, κατά την γνώμη του, οπτική ως άμυνα σε οτιδήποτε διαφορετικό και ξένο.

                              This house we forever built
                              A comfort in our own demise
                              Unfolding through self-given guilt
                              Sinking us deeper in disguise

 Ο Aldrahn καλούσε τους πάντες να μπουν στην λογική του, ταυτόχρονα όμως ο δίσκος δεν επιδίωκε την προσοχή όλων.Είναι, όπως έχω ξαναπεί, ένα συγκρότημα για όσους θέλουν να αφιερώσουν χρόνο γι αυτό, και τότε θα αφιερώσει και αυτό πράγματα σε εμάς.Κανείς δεν πρέπει να επιβάλλει την άποψη του στον άλλον χώρις την συγκατάθεση του.


                     
                                 Destination agony
                                 Gathering every sign
                                 Capable of killing
                                A prosperous potent instinct
                                In willfulness like that
                                No answers are needed
                                As uncertainty becomes
                                The singularity


                                When every side is met
                                ...To no purpose,
                                For a consciousness in debt
                                How I hung upon these thoughts
                                Of a flawed life's rightful duel,
                                To encounter what come may
                                And forever suffer through...





Υ.Γ. Οι στίχοι των DHG και το 4στιχο από το Interface to God των Thorns αναλύουν καλύτερα από το κείμενο μου την οπτική πάνω στον Θεό και την ελευθερία της σκέψης.

Υ.Γ.2. Αντώνη ευχαριστώ για τις photo!

Υ.Γ.3. Καμία απολύτως διάκριση μεταξύ των νεκρών του Παρισιού με αυτούς του Λιβάνου η της Λιβύης ή της Παλαιστίνης ή των Κούρδων, ή του Νίγηρα , ή οπουδήποτε χάνονται ζωές εξαιτίας των τρομοκρατών.Το μήνυμα πρέπει να είναι το ίδιο παντού.Οι νεκροί μας διδάσκουν ζωή. Ξανά. 

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Night of the Witch Vol.2



 Το Link της playlist που δημιούργησα στο youtube είναι το ακόλουθο:

Night of the Witch
 Τα κομμάτια είναι πολλά, and nobody got time fo dat.Συνεπώς επέλεξε ποια γουστάρεις και άκου τα.'Η προσπέρασε τα.Who Cares, just have fun.

Καλή ακρόαση λοιπόν και πάντα να βρίσκουμε χαζές αφορμές να απολαμβάνουμε την ποικιλία που παρέχει το μέταλ. Και φυσικά αν και το occult rock μπορεί να περηφανεύεται πως εκπροσωπεί πιο καλά τις μάγισσες πλέον, ας μην ξεχνάμε 2 δίσκους που ήταν η αρχή για πολλά στο μέταλ, πέραν του ήχου(να αγίασουν τα-όσα είναι δάχτυλα του Iommi για αυτό).

1.Witchcraft Destroys Minds and Reaps Souls - Coven (1969)







2. 666 - Aphrodite's Child (1972)