Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Ετήσιο Βασανιστήριο : Τα αγαπημένα του blog για το 2017

Κατευθείαν στο ψητό : Το 2017 ήταν σπαστικό έτος. Σε όλους τους τομείς. Ακόμα και στην μουσική. Ήταν η χρονιά που βγήκε τόση μουσική, σε σημείο που καταριόμουν τον αντίστοιχο του 2016 εαυτό μου, που πίστευε ότι δεν γίνεται οι καλές κυκλοφορίες να συνεχίσουν να βγαίνουν με τέτοιους ρυθμούς. Το 2017 θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ίσως ως η χρονιά που μας έπιασε απροετοίμαστους. Είμαι σίγουρος πως αυτή την φράση την έχω χρησιμοποιήσει και για άλλες χρονιές. Αυτό υποδηλώνει 2 πράγματα. Πρώτον, πως οι συνθήκες γύρω μας περιπλέκονται και γίνονται τόσο χαοτικές, που δεν ξέρουμε πως να προετοιμαστούμε πλέον.Δεύτερον, και ίσως σημαντικότερο, πως επαναυαπόμαστε πιστεύοντας πως πιάσαμε τον πάτο.Για να νιώσουμε μια σιγουριά πως πλέον μόνο καλύτερα μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα.Ε λοιπόν πρέπει να αποδεχθούμε πως τα χειρότερα πάντα θα έπονται.

Θα κλείσουμε αυτή την απαισίοδοξη εισαγωγή, ευχόμενοι το 2018 να μας βρεί όλους υγιείς και δυνατότερους να αντισταθούμε. Τώρα σε τι συγκεκριμένα, αυτό έχει να κάνει με τον καθένα μας για το οτιδήποτε. Ας είναι και η μουσική και η έκφραση ένα μέσο αντίστασης, ακόμα και ουσιαστικής ψυχαγωγίας, να καταφεύγουμε εκεί για να απολαύσουμε μικρές καθημερινές νίκες μας.Ας απολαύσουμε παλιές μεγάλες αγάπες μας να δημουργούν ακόμα και να μεγαλουργούν, και ας δώσουμε στα συγκροτήματα της γενιάς μας την ώθηση και τον χώρο που τους αναλογεί, ώστε να αποκτήσουν την θέση που τους αξίζει.Το 2018 ίσως βρεί πολλά πράγματα και εμάς να εξελισσόμαστε σε κάτι καλύτερο,αφήνουμε και μια μικρή υπόνοια πως μπορεί να μιλάμε για την μουσική αλλά και για ταινίες και από κάπου αλλού. Το αν θα συμβεί αυτό και το που, ο χρόνος θα το δείξει.Εως τότε, ας αναλογισθούμε αν το νέο Morbid Angel είναι όντως δισκάρα, ή απλά το εκτιμάμε γιατί διόρθωσε για πολύ το βδέλυγμα που ήταν το προηγούμενο άλμπουμ τους, και ας παραθέσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τις φετινές μας λίστες.

(Όπως και να έχει το νέο Morbid Angel ήταν καλός δίσκος. Το πόσο θα φανεί στο μέλλον. Η απουσία του από τις λίστες μας οφείλεται στο ότι το παραπάνω ερώτημα, μας βασάνισε πιο πολύ από τα τρομακτικά τους ριφφς)


10 EP's που αν ήταν LP's θα μας διαλύανε τις λίστες :

10.Fides Inversa - Rite of Inverse Incarnation
9.False - Hunger
8.Poisonblood - Poison Blood
7.Sinmara - Within the Weaves of Infinity
6. Arkhon Infaustus - Passing the Necromanteion
5.Thantifaxath  - Void Masquerading as Matter
4.Lorn - Arrayed Claws
3.Abigor/Nightbringer/Thy Darkened Shade/Mortuus - S/t
2.Teitanblood - Accursed Skin
1. Death Worship - Extermination Mass


10 Punk/Hardcore/Metalcore/κάτι σχετικό κυκλοφορίες που μας τσιτώσανε :


10.Wolfbrigade - Run with the Wolves
9.Celeste - Infidele(s)
8.Mutoid Man  - War Moans
7.Χαοτικό Τέλος - Υπόσχεση
6.Dephosphorus - Impossible Orbits
5.All Pigs Must die - Hostage Animal
4.Tau Cross - Pillar of Fire
3.Unsane - Sterilize
2. Antimob/Διχως Οίκτο split
1.Converge - The Dusk In Us

10 εκτός Metal δίσκοι που μας διευρύνουν τα ακούσματα :

10.Gnod - Just Say No to the Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine
9.Solstafir - Berdreyminn
8.Light of the Morning Star - Nocta
7.Godspeed You! Black Emperor - Luciferian Towers
6.Jess And the Ancient Ones - The Horse and other Weird Tales
5.Oxbow - Thin Black Duke
4. Grave Pleasures - Motherblood
3.Chelsea Wolfe - Hiss Spun
2.Ulver - The Assasination of Julius Caesar + Sic Transit Gloria Mundi EP
1.Queens of the Stone Age - Villains


Ας περάσουμε τώρα στο κυρίως πιάτο. Στο heavy metal, για εμάς η χρονιά μπορεί να κωδικοποιηθεί ώς εξής. Φέτος 2 αγαπημένα μας ιδιώματα δείξανε τα δόντια τους με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να αφήσουμε αρκετές κυκλοφορίες που λιώσαμε φέτος εκτός 50δας. Τόσο το Epic Doom όσο και το blackened death metal στα όρια του War Metal, (οφείλω σε αρκετά συγκροτήματα που παρέλειψα ξεχωριστό κείμενο) ήταν ίσως τα είδη που κλέψανε την παράσταση φέτος.

Στα πιο παραδοσιακά black και death, είδαμε στην δεύτερη περίπτωση παλιούς του χώρου να δηλώνουν δυναμικό παρόν και νέους να σπρώχνουν τα όρια πιο μακριά. Όσον αφορά το black, είδαμε κυκλοφορίες απο σχεδόν κάθε παρακλάδι του να κερδίζουν εντυπώσεις, συγκροτήματα να το χάνουν ίσως ελαφρώς στην ανοδική τους πορεία, και συγκροτήματα να παίζουν πειστικότερα το είδος από άλλα που λόγω ιστορίας ή καταγωγής ήταν καταδικασμένα να το κάνουν.

Η μουσική που άκουσα και μου άρεσε πολύ, είναι περισσότερη από όση αφήνει αυτό το post να εννοηθεί, αλλά την τελική ώρα της κρίσης(Sic) ανούσιες και μαζοχιστικές επιλογές πάρθηκαν, άσκοπος χρόνος καταναλώθηκε, αδικίες έγιναν, θα πνίξω τον καημό μου πίνοντας λίγο καφέ και τρώγοντας μελομακάρονα.Γιατι στην τελική το μόνο που μετράει είναι να απολαμβάνεις και να στηρίζεις την μουσική που αγαπάς.

Τέλος, 2 επισημάνσεις.Από πέρσυ, λόγω σημαντικού όγκου μουσικής και άλλων φυσικά υποχρεώσεων, αποφασισα να μετράω απο Δεκέμβρη σε Δεκέμβρη τις κυκλοφορίες που επιλέγω, για να μην αδικώ κανέναν που εκδίδει κάτι υπερβολικά καλό την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.Πέρισυ, υπήρχε και μια κατηγορία για ένα τοπ10 από βετεράνους, η οποία είναι ιδιομορφία,και θα εμφανίζεται αν και μόνο κριθεί απαραίτητη.


25 δισκάρες που προτιμήσαμε αντί για άλλες δισκάρες :
50.Crurifragium - Beasts of the Temple of Satan
49. Altarage - Endighent
48.Inconcessus Lux Mortis - The Crowning Quietus
47.Acherontas - Amarta (Formulas of Reptilian Unification II)
46.Portrait - Burn The World
45.Necroblood - Collapse of the Human Race
44.Ajattara - Lupaus
43.Kawir - Exilasmos
42.Verge - The Process of Self Becoming
41.Vassafor - Malediction
40.Throane -Plus Une Main A Mordre
39.Divine Element - Thaurachs of Borsu
38.Goatwhore - Vengeful Ascension
37.Firespawn - The Reprobate
36.Klabautamann - Smaragd
35.Desolate Shrine - Deliverance from the Godless Void
34.Der Weg Einer Freiheit - Finisterre
33.Blaze of Perdition - Concious Darkness
32.Slagmaur - Thill Smitts Terror
31.Inferno - Gnosis Kardias
30.Battle Dagorath - II Frozen Light of Eternal Darkness
29.Procession - Doom Decimation
28.Artificial Brain - Infrared Horizon
27.Acrimonious - Eleven Dragons
26.Samael - Hegemony


Absolute top 25

25.Pagan Altar - The Room of Shadows
. Πραγματικά πανέμορφος δίσκος, συναισθηματικός, φινάλε για ένα συγκρότημα που του χρωστάμε περισσότερα απ όσα θα γράψει η μεταλ ιστορία.

24.Belphegor - Totenritual. Σκοτεινότερο και πιο σοβαρό από το κλασικό τους στυλ. μια ακόμα κορυφή σε μια σπουδαία και παραγνωρισμένη δισκογραφία.

23.Sons of Crom - The Black Tower. Επικό, πολεμικό, σοβαρά φολκ, σε σημεία Bathory-ίζει, και όλα αυτά διατηρώντας την χρυσή ισορροπία. Από τις φετινές εκπλήξεις για εμάς.

22.Mastodon - Emperor Of Sand. Μετά το Crack the Skye, τους είχαμε εγκαταλείψει γιατί δεν ήμασταν φανς του στυλ που ακολούθησαν, εδώ όμως χαρήκαμε και είδαμε τα Mastodonικά στοιχεία που μας έκαναν οπαδούς τους.

21.Fleurety - The White Death. Avante-garde, αλλά όπως ήταν στην Νορβηγία στα μέσα των '90ς.Ένα μείγμα τόσο διαφορετικό αλλά και τόσο λογικά δομημένο, δισκάρα.

20.Argus - From Fields of Fire. Επικό μέταλ, με doom τεχνοτροπίες, και μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε φέτος.

19.Heresiarch - Death Ordinance - Όταν περνάνε τανκς από πάνω σου, και μέσα στον πόνο και τον χαμό σηκώνεις το κεφάλι για να δεις αεροπλάνα να σε βομβαρδίζουν, αυτό το χάος θα ακούς.Πόλεμος.

18.Rebirth Of Nefast - Tabernaculum. Αθώρυβο, αλλά αποτελεσματικό σαν μεγάλο αρπαχτικό, το καλύτερο ορθόδοξο black metal για φέτος, με συνθέσεις που παιτούν το χρόνο τους για να σου δώσουν αυτό που θέλουν.

17.Pyrrhon -What Passes for Survival. Genre-Breaking ίσως δίσκος, τεχνικός, με ένα πανέμορφο εξώφυλλο και συνθέσεις που δεν είναι στείρες αλλά αναπνέουν και επικοινωνούν.

16.Wode - Servants of Countercosmos. Black metal, μελωδικό, παγωμένο, από Αγγλία μεν αλλά κοιτάει προς Σουηδία, όπως πέρσυ, έτσι και φέτος αρτιότατοι.

15.Attic - Sanctimonious  Στην αρχή ήταν ένα King Diamond Worship. Αργήσανε να κυκλοφορήσουν αυτό τον δίσκο, αλλά το αποτέλεσμα τους δικαίωσε. Μπλέξανε τους Dissection με την κληρονομιά του Βασιλιά, δουλέψανε το concept, και απολαμβάνουν την επιτυχία που δικαιούνται πλέον.

14.Ruins of Beverast - Exuvia. Blackened Doom, τελετουργικό, αργό, ατμοσφαιρικό, που ίσως αργεί να σε πείσει, αλλά όταν το καταφέρει, θα κολλήσεις μαζί τους, συγκρότημα που ξεχωρίζει έντονα στο underground.

13.Venenum - Trance of Death. Μια σύγχρονη όψη ατμοσφαιρικού, αλλά παλαιομοδίτικου και ταυτόχρονα τεχνικού death που διαδραματίζεται στο ιδίωμα εδώ και 5 χρόνια, εδώ αποκτά τον δίσκο σταθμό της.

12. Urarv - Aurum. Σκεφτείτε το μαυρομεταλλικό heavy metal των Darkthrone, το black and roll, αλλά και στιγμές προοδευτικής μαγείας, με την επικόφανταστική φωνή/χροιά/τρέλα του Aldrahn.Είναι τόσο καλό όσο ακούγεται.

11.Ofermod - Sol Nox. Από το συνάφι τους, αυτοί που φέτος μου δώσανε την καλύτερη δουλειά, μελωδικοί, επιθετικοί, αιχμηροί, και ας μην πατάνε το άπιαστο της προηγούμενης δουλειάς τους, φτάνουν πολύ κοντά.

 Critical Top 10
10.Aosoth - V The inside Scriptures.


                     

Αφορμή για αυτό εδώ

9.Immolation - Atonement.

                        

Σπάνια ένας θρύλος του παρελθόντος καταφέρνει να κυκλοφορήσει όχι απλά μια αξιοπρεπή δουλειά,αλλά μια που να κολλάμε μαζί της, και να την προτιμάμε απο τους νεαρότερους του ιδιώματος. Τρομερό συγκρότημα, μυθική δισκογραφία, προσωπικό στυλ.

8.The Great Old Ones - EOD A Tale Of Dark Legacy

                          
Όταν κάναμε το αφιέρωμα στην γαλλική σκηνή για φέτος, νιώθαμε πως κάτι ξεχάσαμε. Μετά αναγνωρίσαμε την μαλακία μας, που προσγειώθηκε στο νούμερο 8. Ατμοσφαιρικό, Lovecraftian-ό τρομακτικότατο, αλλά τόσο μαγευτικό. Πολλοί επιχείρησαν να αγγίξουν τους εξωγήινους θεούς, λίγοι τους κατανόησαν τόσο βαθιά.

7.Wolves In The Throne Room - Thrice Woven.

                        
Μαζί με το νο1 των μη μεταλ δίσκων για φέτος, ήταν η αφορμή για αυτό εδώ

6.Amenra - Mass VI

                      
Τους αγνοούσα πριν από αυτο τον δίσκο, κακώς απ'ότι φάνηκε, αφού σπάνια η ταμπέλα post/sludge κλπ με προσελκύει. Βρέθηκα μια μέρα τυχαία μπροστά σε ένα τραγούδι από αυτό τον δίσκο και πάτησα play. Το αποτέλεσμα ήταν σκοτεινό, βαθιά ανθρώπινο, μαγευτικό με μια ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας που αν μείνεις αρκετά μέσα της θα δείς το φως της ελπίδας. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω καλύτερα, πρέπει να το ακούσεις για να καταλάβεις, αν όπως εγώ δεν τους ήξερες.Αν τους ήξερες τότε πρέπει να νιώθεις δικαιωμένος από το αποτέλεσμα.

5.Sorcerer - The Crowning of the Fire King


                       

Πόνταρα πολλά φέτος στους Σουηδούς για σοβαρό epic doom metal. Το αποτέλεσμα?Κάτι που ξεπέρασε για πολύ τις προσδοκίες μου.Με διαφορά διαλύουνε τα πάντα σε μια χρονιά που το ιδίωμα δήλωσε βροντερό παρόν. Η εμπροσθοφυλακή όμως όφειλε να είναι οι παλιοί, κακώς ξεχασμένοι. Με συνθέσεις και μια φωνάρα να είναι το βαρύ πυροβολικό.

4.Ensaved - E.

                       

Με τους τρομερούς Νορβηγούς είχα πάντοτε μια περίεργη σχέση. Τους σέβομαι απεριόριστα τόσο για τα πρώτα black έπη τους στα μέσα των 90ς, όσο και για τον κόσμο που με μυήσανε με το Axioma Ethica Odini του 2010. Ποτέ όμως  ανάμεσα σε τόσες πανέμορφες στιγμές και μόνο κορυφές, δεν ένιωσα πως βρήκα κάτι που θα με κάνει να κολλήσω. Ε αυτός ο δίσκος το πέτυχε. Τι και αν ο προηγούμενος έδειχνε μια συνθετική καμπή, μασάνε οι θεοί? ¨Όλα όσα τους κάνουν τον μύθο που είναι, σε σωστές αναλογίες. Υποκειμενικά μεν, αλλά απίστευτη δισκάρα.

3.Satyricon - Deep Calleth Upon Deep

                  

Tα είπαμε αναλυτικά για αυτό τον δίσκο εδώ. Πέρασε καιρός από τότε, ακόμη το ίδιο ενθουσιασμένοι και κολλημένοι είμαστε. Οι Σάτυροι δείχνουν γιατί, κατ' εμ'άς πάντα θα έπρεπε να λογίζονταν ως η αφρόκερμα της Νορβηγικής σκηνής. Από τους καλύτερους δίσκους της τόσο ποικιλόμορφης δισκογραφίας τους.

2. Akercocke - Renaissance In Extremis

                  


Ο λόγος που αποφασίσαμε να ξαναγράψουμε κείμενο στο blog. Αγαπημένοι αξεπέραστοι, ίσως αυτή η δουλειά να δίχασε τους οπαδούς, δεκτό μεν, ακατανόητο για εμάς δε. Επιστροφή που θα πρέπει να μνημονεύεται.

1.Dodecahedron - Kwintessens


                      

Συχνά με ρωτάνε γνωστοί τι βρίσκω στο extreme metal. Η πιο συνήθης μου απάντηση, είναι πως το ιδίωμα αυτό, έχει την ικανότητα να πηγαίνει την μουσική μακριά να δοκιμάζει τα όρια της. Να τεστάρει αντοχές του ακροατή, και να είναι πεισματικά κολλημένη σε ένα όραμα και ένα πειραματισμό, και μια αδιαφορία για τις νόρμες τόσο εντός όσο και εκτός ιδιώματος. Να είναι σε πολλά σημεία avante-garde. Να είναι ακραία όχι λόγω τίτλου αλλά λόγω ουσίας. Να απαιτεί μια αφοσίωση από τον ακροατή, να ξεπερνάει την καχυποψία του για να αγκαλιάσει κάτι παράτολμο. Η δουλειά αυτή είναι όλα αυτά και πολλά περισσότερα. Χάος, τεχνική, πειραματισμός, δυσαρμονίες, μια φιλοσοφική βάση, μια απδόμηση και μια επαναδημουγία. Ο λόγος που ακούω την μουσική που ακούω.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

It Comes at Night ( Film Review)



When the night falls, take your first breath.

                                 

Οι ταινίες τρόμου διαθέτουν μερικές φορές ένα ξεχωριστό χάρισμα. Ακόμη και αν πραγματεύονται μεταφυσικά σκηνικά ή βίαιους θανάτους, έχουν την δυνατότητα να σε κάνουν να τρομάξεις παραπάνω από όσα σου παρουσιάζουν. Αυτό οφείλεται στο γεγονός, πως το συναίσθημα του τρόμου είναι βαθιά ριζωμένο στον ψυχισμό μας. Προσπαθούμε έτσι, να ταυτιστούμε ακόμη και άθελα μας με σκηνές τρόμου και βίας, γιατί συνήθως υπάρχει ένα μέρος μέσα μας που κατανοεί αυτές τις φοβίες και τις φέρνει στα μέτρα μας. Σε αυτήν την ικανότητα βασίζεται και η ταινία It comes at night.

Σε ένα μετααποκαλυπτικό περιβάλλον όπου έχει γίνει μια έξαρση ενός ιού, μια οικογένεια είναι κλεισμένη σε ένα μυστηριώδες σπίτι στην μέση ενός δάσους. Η ταινία αφιερώνει αρκετό χρόνο να μας οικειοποιήσει τα μέλη της οικογένειας, και συγκεκριμένα τον γιο τους, που διαθέτει κεντρικό και πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο έξω κόσμος και τα μυστήρια που φέρνει η νύχτα, λειτουργούν μαζί με το σπίτι ως ένα background στο οποίο οριοθετούνται κάποιοι κανόνες με βάση τους οποίους κινούνται όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας. Έντεχνα έτσι, ο σκηνοθέτης, καταφέρνει να μας κάνει να νιώσουμε σαν αόρατοι συγκάτοικοι των πρωταγωνιστών, αλλά κυρίως να βλέπουμε όλα τα γεγονότα με τα μάτια του νεαρού πρωταγωνιστή.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων μαζί με τις αμφιβολίες και τις λίγες πληροφορίες για το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο είναι ο πραγματικός τρόμος που εμφανίζεται σε αυτή την ταινία. Οι άνθρωποι, βυθισμένοι στα πάθη και τις αδυναμίες τους και με κύριο γνώμονα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, παραμερίζουν την λογική και επικεντρώνονται στον φόβο για το άγνωστο, παραμερίζοντας όμως την πλήρη κατανόηση των όσων συμβαίνουν δίπλα τους και μεταξύ τους. Σε όλη της την διάρκεια η ταινία, θα παίξει και με τον αναγνώστη ως προς την αντίληψη του για το υπερφυσικό, καθώς και θα θολώσει τις γραμμές μεταξύ πραγματικότητας και παρανόησης.

Αυτό που όμως είναι το μεγάλο της χαρτί, και προσεκτικά δομείται με λεπτές πινελιές στην μεγαλύτερη της διάρκεια, γίνεται ίσως και η μεγαλύτερη αδυναμία της ταινίας. Ενώ όλη η ένταση κλιμακώνεται προς το φινάλε ταυτόχρονα με την μεγέθυνση των αμφιβολιών και τον κινήσεων απελπισίας, όταν επέλθει η κορύφωση, είναι μεν αρκετά έντονη και βίαιη, όπως θα περίμενε κανείς, δεν παρέχει όμως την απαιτούμενη βαρύτητα για να προκαλέσει εσωτερικές συγκρούσεις στον θεατή. Το φινάλε, μαύρο αλλά και προσεκτικά προκαθορισμένο, φτάνει ψηλά, όχι όμως τόσο όσο θα έπρεπε πατώντας σε τόσο βαθιά ανθρώπινα ένστικτα και προβλήματα.

Συνεπώς η ταινία, που στον εικονικό και ηχητικό μινιμαλισμό μα και ρεαλισμό της, είναι αρτιότατη σκηνοθετικά, εμβαθύνει αρκετά αλλά δεν απογειώνεται αναλόγως. Είναι πραγματικά καλή, φυσικά σε σχέση και με το μικρό της budget,με κλεισίματα ματιών σε clasics του είδους( Λάμψη) , αλλά θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερη. Ίσως και πολύ ανάλογα με το τι προσδοκίες δημιουργεί στον θεατή καθώς και πόσο έχει μπει αυτός στο κλίμα που δημιουργείται. Έξτρα μπόνους τα παιχνίδια με τον φυσικό φωτισμό καθώς και με την διακόσμηση και την δομή του σπιτιού. Αυτό που έρχεται την νύχτα, δεν είναι η εξωτερική απειλή, αλλά οι ανησυχίες ενός εφήβου και η προσπάθεια του να αντιληφθεί όλα όσα συμβαίνουν καθώς και τις αποφάσεις που παίρνονται γύρω του. Ο μικρόκοσμος του διευρύνεται και γίνεται η υπαρκτή πραγματικότητα του, παρασέρνοντας και τον θεατή. Μια ταινία που έξυπνα ακροβατεί πάνω στην μεταφορική χρήση του άγνωστου τρόμου της επιδημίας και των ακραίων αποφάσεων, αλλά δεν προσγειώνεται όσο καλά ανέβηκε.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Star Wars Episode VIII - The Last Jedi (Film Review)



A Brave New World



                      


Είναι μια ιδέα ισχυρότερη από όσους την πιστεύουν? Είναι μια επανάσταση υπεράνω προσώπων και  τιμημάτων? Είναι ένα δημιούργημα ανεξάρτητο του δημιουργού? Είναι ένας παίκτης σαν τον Kobe Bryant στο επίπεδο του Jordan αν και προσπάθησε να τον μιμηθεί για να τον ξεπεράσει? Ή πρέπει να τοποθετήσουμε ένα παίκτη σαν τον LeBron James στην ίδια κατηγορία με τον Κορυφαίο, γιατί καταφέρνει να έχει μια κληρονομιά φέρνοντας κάτι νέο και ας είναι τόσο διαφορετικός στην σύγκριση από τον Michael?Ας με συγχωρήσουν οι φανατικοί, αυτό που θέλω να πω είναι πως μερικές φορές όσο και αν αναμετρηθεί με τον κορυφαίο, πάντα θα υπάρχει κάτι, είτε είναι οι κινήσεις, είτε τα πρωταθλήματα(6/6 ο Μιχαλάκης) που καμία Δύναμη δεν θα μπορέσει να τα παραμερίσει όσο ισχυρή και να είναι.

Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω μεταφορικά το τι φέρνει το Episode VIII: The Last Jedi, τόσο στο franchise που ονομάζεται Star Wars, όσο και στο πως αναμετράται πλάι τόσο στο The Force Awakens όσο και στην αυθεντική τριλογία. Ας ξεκαθαρίσω εξαρχής την θέση μου σχετικά με την μεσαία ταινία της νέας τριλογίας. Την θεωρώ καλύτερη τόσο από την προηγούμενη όσο και από το Rogue Οne.Ίσως και με διαφορά. Το αν είναι μια ολοκληρωμένη Star Wars εμπειρία, έχει να κάνει με το πώς ορίζεται αυτή η εμπειρία.

Η προηγούμενη ταινία, μέσα στην προσπάθεια της να αξιοποιήσει το shock value των αναφορών σε πρόσωπα και καταστάσεις της αυθεντικής τριλογίας, πάτησε σε υπερβολικό (ίσως και δικαιολογημένο) βαθμό σε σκηνές, στοιχεία πλοκής και γενικά οτιδήποτε φώναζε Α New Hope, εισάγοντας παράλληλα νέους χαρακτήρες και δυναμικές. Πέτυχε έτσι να δημιουργήσει ερωτήματα, προοπτικές αλλά και τις βάσεις για μια τριλογία που θα μπορούσε ευλαβικά να σεβαστεί το αυθεντικό υλικό, το φαινόμενο ποπ κουλτούρας εδώ και 40 χρόνια που ονομάζεται SW, αλλά και τον γιγάντιο όγκο οπαδών, διαγράφοντας αμαρτήματα(prequels) του παρελθόντος. Η πολύ δυνατή με τεράστια δόση (όπως τα πάντα πλέον) νοσταλγίας που ήταν το 7ο επεισόδιο, οδήγησε στον πειραματισμό και την πρωτοτυπία που ήταν το 1ο Αnthology Film, Rogue One, και σε μεγάλες προσδοκίες για τον Τελευταίο Τζεντάι.

Μιας και η αυτοαναφορικότητα είναι κυρίαρχο στοιχείο στα SW, περιμέναμε, τον παραλληλισμό που ξεκίνησε στο 7, να συνεχιστεί και εδώ. Και διαψευσθήκαμε πανηγυρικά. Η ταινία εξαρχής ξεκαθάρισε πως δεν θα αρμέξει τις ιερές αγελάδες που αποτελούν πυλώνες του μαγευτικού αυτού Saga, αλλά θα προσπαθήσει να απομακρυνθεί από την μουσειακή αντιμετώπιση όλων των στοιχείων που είναι η ταυτότητα των ταινιών. Φυσικά λαμβάνοντας υπόψη τόσο την εποπτεία της Disney καθώς και τις περιστάσεις, το franchise που έδειξε τον δρόμο προ 40ετίας, θα ήταν ίσως ασφαλές να ειπωθεί, πως επιχειρεί, παρά τα δεδομένα του Hollywood, να κλείσει το μάτι στην κληρονομιά του, αποδομώντας  τόσο το μυθικό 5ο επεισόδιο όσο και έννοιες όπως φωτόσπαθα, Δύναμη, Jedi Masters, και να δημιουργήσει κάτι νέο.

Αυτή η νέα πρόταση που παρουσιάζεται, έχει όλα τα δομικά στοιχεία πλέον όμως επαναδιαρθρωμένα, δεν εξαρτάται από την 1η τριλογία, αλλά προσεγγίζει το πνεύμα της. Από την συνέχεια του φινάλε του 7ου επ, που ευθέως δίνει τον ρυθμό για το πώς η ταινία θα παίξει με τον ψυχισμό του οπαδού, μέχρι τις (γενικά εύστοχες) στιγμές humour, το TLJ ξεδιπλώνει τις αρετές του, προσπαθώντας ίσως και εριστικά, να δηλώσει με κάθε τρόπο, πως πρώτα θα είμαι μια καλή ταινία sci-fi και μετά μια ταινία SW.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών, με εξαίρεση 1-2, είναι ίσως οι καλύτερες που έχουμε δει στο franchise, ενώ ο μυθικός Luke Skywalker δεν σταματάει να μας θυμίζει πως όλοι πρέπει να αναγνωρίσουμε λάθη του παρελθόντος και να τα αφήσουμε πίσω, κάνοντας χώρο στο νέο, στην αλλαγή. Όσοι δεν κατανοούν αυτό το βασικό μήνυμα και παραμένουν υπερόπτες, σε μια κινηματογραφική νέμεση τιμωρούνται. Αποτυγχάνουν.

Η χημεία και το δίπολο των Kylo Ren Rey αποτελεί μετά τον γερο-Luke την 2η μεγαλύτερη νίκη της ταινίας. Θυσιάζεται μια εξατομικευμένη εξέλιξη χαρακτήρων και εκπαίδευση τους από τους δασκάλους τους, που ίσως να θεωρούνταν πέρα από αναμενόμενη , αρκετά λογική, για χάρη μιας επικοινωνίας που πηγάζει μέσα από τις προσωπικότητες τους. Στο τέλος της ταινίας, οι γραμμές έχουν χαραχθεί, αλλά αυτό συνέβη μέσα από μια συνεχή διαλεκτική σύγκρουση τόσο μεταξύ τους όσο και με το παρελθόν και την θέση τους. Η ουσιαστική πρόοδος γίνεται όταν απαγκιστρωθούν από ό,τι πίστευαν πως θα έπρεπε να τους καθορίζει.

Η ταινία όμως δεν μένει στην εξέλιξη των προϋπαρχόντων χαρακτήρων, αλλά εισάγει και νέους(με αμφίβολα αποτελέσματα) ενώ πετυχαίνει και την 3η της νίκη κατ’ εμάς. Καταφέρνει να διευρύνει την Αντίσταση προς το 1ο Τάγμα, σε πεδία πολύ διαφορετικά αυτού μιας μάχης. Φαινομενικά ασήμαντα love Story που με μια πρώτη ματιά δεν προσέφεραν τίποτα, καταλήγουν να μας μυήσουν για πρώτη φορά στην μπουρζουαζία του Γαλαξία, στις οικονομικές προεκτάσεις του Πολέμου, δίνοντας ένα ανθρωπιστικό και κοινωνικό μήνυμα, που πολύ έντεχνα γίνεται και οικολογικό. Τα SW πάντα διέθεταν έντονο κοινωνικό προβληματισμό, εδώ όμως γίνεται σύγχρονος, και όχι απλά μια ιστορική παρομοίωση. Η σημασία του πολέμου και των προεκτάσεων του στην πανίδα διαφόρων πλανητών, παρουσιάζεται λιτά, έξυπνα και με μικρές δόσεις humour. Σε σημεία θα θυμίσει κάτι από τα prequels, με την διαφορά πως αν και απομακρύνεται από το κλίμα των SW, καταφέρνει να παραμένει βαθιά to the point, δίνοντας εύρος στην σύγκρουση που επικρατεί και τις συνέπειες της, μέσα από τρομερά πλάνα και μνημειώδεις σκηνές.

Η δουλεία του σκηνοθέτη Rian Johnson, πέρα από τους προαναφερθέντες τομείς, πιάνει κορυφή στις εναλλαγές πλάνων, στα χρώματα που αξιοποιεί, καθώς και στις επιβλητικές σκηνές μάχης που διαδέχονται η μία την άλλη. Η αξιοποίηση των τοπίων, του απίστευτου, για ακόμη μια φορά, soundtrack του John Williams, αλλά και η θέληση του να προσεγγίζει διαφορετικά κάθε χαρακτήρα, δίνουν τόσες πληροφορίες, που απαιτούν από μόνες τους να ξαναδούμε την ταινία για να τις επεξεργαστούμε. Παίρνει πάρα πολλά ρίσκα, και πιστεύω πολλά του βγαίνουν.

Η ταινία, μέσα σε όλη την φιλοδοξία της να επαναδημιουργήσει, αγγίζει τους λόγους που η 1η τριλογία ήταν groundbreaking, και μέσα στις πολλές ατέλειές της και το αρκετό της humour(σε σημεία θύμιζε parody), είναι ένα έργο, που επεκτείνει τον μύθο. Πέρα από οικογενειοκρατείες, από επαναλαμβανόμενα κλισέ, σπάει παραδόσεις και δίνει, μια όχι μεν ολοκληρωμένη SW εμπειρία, αλλά μια πρωτότυπη δε με έξυπνες δόσεις νοσταλγίας. Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα επιστρέφουμε σε αυτή και αν θα μνημονεύεται, σίγουρα όμως θα κατέχει μια ξεχωριστή θέση κυρίως για το όραμα και την τόλμη της, και λιγότερο ίσως για το αποτέλεσμα.

Υ.Γ.Το TLJ είναι λογικά η τελευταία ταινία της Carrie Fischer στον ρόλο της Leia, δεν αναφερθήκαμε καθόλου σε αυτή, αλλά οφείλουμε να πούμε πως λόγο της απώλειας της, κάθε σκηνή της ήταν έξτρα συναισθηματική, ενώ θεωρούμε πως ήταν ένα ιδανικό φινάλε.

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

The Day The Sun Died


A Dead Heart in a Dead World



Λογικά όποιος ασχολείται με νέα από τον
metal κόσμο την είδηση την έχει μάθει, οπότε δεν έχει νόημα να επαναλάβω πράγματα. Ο τεράστιος Warrel Dane, πλέον δεν βρίσκεται στον ίδιο κόσμο με εμάς τους κοινούς θνητούς. Ίσως πήγε στην νοτιότερη ακτή ή στο ανώτερο στρώμα που αναζητούσε, συνοδευόμενος από μια άμορφη κενότητα. Ο λόγος που εκμεταλλεύομαι τον χώρο που μου προσφέρει το διαδίκτυο δεν είναι για να γράψω μια ξεχωριστή ιστορία η να ευχηθώ ανάπαυση στην ταλαιπωρημένη του ψυχή. Ο Wally, ας μου επιτρέψει να τον προσφωνήσω έτσι, παραήταν σημαντικός για τον σχηματισμό μου σαν άτομο, τόσο στα γούστα μου στην μουσική όσο και πέρα από αυτή. Αυτό το κείμενο τον ευχαριστεί για όσα μου έχει προσφέρει, χωρίς καν να το ξέρει.

Ήμουν μικρός όταν άκουγα
Maiden, Dio τα πολύ βασικά και κλασικά. Με κάποιο τρόπο πέρασα στους Megadeth, δεν άκουγα καν τότε Metallica. Κάποια στιγμή, αναζητώντας μικρός και άμαθος πράγματα για τους Megadeth και τον ΜegaDave, έπεσα πάνω στους Sanctuary. Ο τρελάρας Mustaine, είχε αναλάβει την παραγωγή του, και συμμετείχε στα σόλο της διασκευής του White Rabbit(Jefferson Airplane).Αποφάσισα να πατήσω play. Και τότε με χτύπησε. Η μουσική ήταν επιθετική, ανάμεσα σε thrash και πιο σκοτεινό power, αλλά μια φωνή έφτανε σε σημεία που δεν πίστευα, εγώ τότε πιτσιρικάς ότι γινόταν. Η άμπαλη σύγκριση μου ήταν με τον Αxl Rose.

Το
Refuge Denied, το έμαθα απ΄έξω και ανακατωτά, μέχρι που αναζητώντας παραπάνω για αυτό τον περίεργο τυπά με την εξωγήινη φωνή, έμαθα ότι συνέχισε μετά τους Sanctuary με τους Nevermore. Πρώτο κομμάτι που επέλεξα να ακούσω λόγω του μαγευτικού του τίτλου ήταν το Τhe River Dragon Has Come. Και εκεί άνοιξαν οι ουρανοί. Και μια φωνή ακούστηκε, καλως ήρθες. Ήταν αυτή η γέφυρα στο πιο σκληρό μέταλ, ήταν οι κιθάρες και οι μελωδίες τα ριφφ, τα σόλο που χαράχτηκαν στο dna μου. Αλλά πάνω απ’όλα ήταν οι ερμηνείες. Πιτσιρικάς έφηβος σχεδόν, ήμουν εκτεθειμένος σε ψυχωτικές παρανοικές ερμηνείες που δεν δέχονταν κανένα συμβιβασμό, που οποιοδήποτε συναίθημα επέλεγαν να μεταφράσουν σε μουσική, θα το κάνανε 3 φορές πιο έντονα απ’ όσο πίστευα ότι μπορούσα να νιώσω. Και πάντα συνοδεύονταν από αυτούς τους στίχους.

Οι στίχοι των
Nevermore, ήταν κάτι σαν αποκάλυψη. Ακόμα και το πρώτο κομμάτι που άκουσα, ο δράκος του ποταμού, έκρυβε καυστικότατες οικολογικές ανησυχίες που μέχρι και σήμερα ακόμη και στην χώρα μας βιώνουμε επίπονα. Από τους τρομερούς πολιτικούς του στίχους, ορθολογικούς, παθιασμένους ισοπεδωτικούς, σαν matra που μπορείς να τα ακούσεις και μετά να θές να λαμπαδιάσεις το σύμπαν. Από την μακροχρόνια διαλεκτική του διαφωνία με το θείο, με την δυστοπία της επιστήμης και τον επιστημονικο ορθολόγισμό, μέχρι τα πιο ανθρώπινα συναισθήματα. Ο Dane, είχε την ικανότητα να έχει πολλά πρόσωπα. Κάτι σαν τις 7 γλώσσες του θεού, που του μιλούσαν μέσα από αρχαίο DNA. Ένα από αυτά τα πρόσωπα, ήταν αυτά που επέλεγε να φανερώσει στις ήρεμες στιγμές των Νevermore, στις μπαλάντες τους.

Πάντα ήθελε να εκφράσει κάθε συναίσθημα στο φουλ, και αυτές όχι απλά δεν ήταν εξαίρεση αλλά ήταν η πραγματική ομορφιά και δύναμη του. Στίχοι που σε λύγιζαν σε γονάτιζαν με δάκρυα στα μάτια, που ήταν τόσο όμορφοι, μελοδραματικοί με την μόνη φορά που μπορεί αυτή η έννοια να είναι θετική, λυτρωτικοί. Λυτρωτικοί γιατί δεν ήταν ευχάριστοι, ονειροπαρμένοι, λυτρωτικοί γιατί  μετουσιώνανε σε λέξεις τις πιο σκοτεινές και βαθιά κρυμμένες πτυχές του ψυχισμού μας. Εκτός εποχής αλλά ταυτόχρονα πάντα πιο επίκαιροι από κάθε άλλο ίσως μέταλ συγκρότημα της προηγούμενης δεκαετίας για εμένα.

Από το
river dragon, ύστερα άκουσα όλο το Dead Heart in a Dead World, και με τράβηξε σαν μαύρη τρύπα. Προσβάσιμο αλλά συνθετικά παντοδύναμο, χτυπούσε τόσα πολλά θέματα, το ζουμί όλο που ονομάζουμε Nevermore. Από το χιτάκι Believe In Nothing και ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ Heart Collector, που θα με κάνει να κλαίω όποτε και αν το ακούσω, μέχρι την καλύτερη διασκευή που άκουσα ποτέ μου στο Sound Of Silence, και από το Inside 4 Walls, μέχρι το Νarcosynthesis και το ομότιτλο, μόνο κορυφές. Μετά για μένα τα πράγματα ήταν εύκολα. Άκουσα όλη την προηγούμενη δισκογραφία, φτάνοντας μέχρι και το αριστούργημα Into The Mirror Black των Sanctuary, που δεν το άκουσα ποτέ πριν γιατί μεσολάβησε το σοκ των Nevermore. Και μετά τα επόμενα albums, με το This Godless Endeavor να είναι μαζί με το Monotheist των Celtic Frost, το soundtrack όλης της εφηβικής ζωής μου. Ακόμα και τον Solo δίσκο του λάτρεψα, γιατί ποτε και πουθενά δεν έκανε έκπτωση στις ερμηνείες του, ούτε στους στίχους του. Και μετά ανακοινώθηκε νέος δίσκος, ο πρώτος που θα ζούσα σε πραγματικό χρόνο την έκδοσή του.The Obsidian Conspiracy.

Ανυπομονούσα, είχα πειστεί ότι θα ξαναδώ τίγκα μέταλ συνθέσεις, έπη, μπαλάντες, διαστημικό shredding από τον Jeff Loomis. Το αγόρασα έχοντας ακούσει μόνο το ομότιτλο, αγόρασα και το μπλουζάκι μου Nevermore. Τον έλιωσα, ταυτίστηκα με κάθε στίχο, κάθε νότα, δεν είναι ο καλύτερος τους, σίγουρα ο πιο προσιτός, διακρινόταν από την χαλιναγώγηση του κιθαριστικού τέρατος που λεγόταν Loomis, και την κυριαρχία του Dane, σχεδόν σε δικτατορικό βαθμό σε όλα.

Το 2010, ήταν δύσκολο για μένα, υπερβολικά πολύ, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει κανέναν από όσους θα διαβάσουν αυτή την ανάρτηση. Δύσκολα ήταν και άλλα έτη πιο πριν, και ακολούθησαν δύσκολες στιγμές με αποκορύφωμα την φετινή ίσως χρονιά. Ένα πράγμα δεν άλλαξε ποτέ όμως, σαν μια κοσμική σταθερά. Πως όποτε δεν ήμουν καλά ψυχολογικά, όποτε είχα ανάγκη για ένα στήριγμα, για μια κατανόηση, θα κατεύφευγα στους
Nevermore και τους Celtic Frost. Για να ξαναρχίσω από την αρχή, για να σηκωθώ αφού νιώσω πως κάποιος άνθρωπος που δεν με ξέρει, μπορεί να κατανοήσει το μέσα μου καλύτερα και από εμένα. Και κάθε φορά θα ανακάλυπτα την αγάπη μου και τον θαυμασμό μου ξανά και ξανά. ΟΙ ΝΜ διαλύθηκαν γιατί το δίπολο Dane Loomis έσπασε, και εγώ οργισμένος έκανα λογαριασμό πρώτη φορά στο ίντερνετ για να μιλήσω για το πόσο τους αγαπούσα, και ξεκίνησε η διαδικτυακή ασχολία μου να ανακαλύπτω την μουσική και να μιλάω για αυτή.

Δεν τον είδα ποτέ ζωντανά με κανένα σχήμα του, και είναι κάτι που θα με ακολουθεί λογικά για πάντα. Τον ευχαριστώ όμως. Τον ευχαριστώ για τις φορές που μου έδωσε δύναμη, που με παρακίνησε να μορφωθώ μέσα από τους στίχους του, που μου έδειξε πως είναι όμορφο να έχεις μια ευαίσθητη πλευρά, τον ευχαριστώ για τα τραγούδια τις στιγμές, τους στίχους το κοπάνημα. Γιατί όπως είχε πει, οι μνήμες είναι αυτό που μας συντροφεύει. Τον ευχαριστώ γιατί αν δεν ήταν αυτός δεν θα περνούσα λόγω
falsetto, από τους Sanctuary στον King Diamond. Δεν θα γνώριζα το US Power, και από εκεί το επικ. Γιατί από αυτόν έμαθα τους Death του Τεράστιου Schuldiner και κατ’ επέκταση χώθηκα στο ιδίωμα, που φήμες λένε ότι τον ήθελε να τραγουδήσει στον 1ο δίσκο των Control Denied, αλλά που λόγω προγράμματος δεν έγινε ποτέ. Σε ένα παιχνίδι της μοίρας, 16 χρόνια ακριβώς την ίδια μέρα, μετά τον θάνατο του Chuck, ο Dane πεθαίνει. Μια καταραμένη σύνδεση.

Τον ευχαριστώ γιατί μου έμαθε να πιστεύω όταν δεν μπορείς να πιστέψεις άλλο. Γιατί μου έμαθε πολλά και μου πυροδότησε αναζητήσεις για ακόμη περισσότερα. Και το 2017, μαζί με τον
Martin Eric Ain, παίρνει ακόμη έναν από αυτούς που η μουσική τους μου μιλούσε σε μεταφυσικό σχεδόν επίπεδο. Ήταν ο δικός μου ήρωας, και όσο το καλοσκέφτομαι, ο πυρήνας και η αρχή πολλών αγαπημένων μου ειδών/σχημάτων. Το σημαντικότερο πράγμα που μου προσέφερε όμως, είναι πως πίσω από την τραγική ιστορία του Dreaming Neon Black, μου έδωσε το παράδειγμα του να ξεπερνάω τα προβλήματα μου μέσω της δημιουργίας, Clear, Focused and Defined. Για τότε, για τώρα για πάντα.

Welcome to the end my friend, the sky has opened.


Υ.Γ.1.Δεν παραθέτω links, γιατί δεν ξέρω τι να διαλέξω. Όλα τα ΝΜ είναι για μένα τρομερά, άλλα λίγο, άλλα απολύτως κλασικά. Το ίδιο και για τους Sanctuary.  Nevermore to feel the pain.

Y.Γ.2. Lists are coming, υπομονή, ήταν περίεργη χρονιά.