Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Listmania 2016- The Mega Ψώνιον version

  Επιτέλους τελειώνει!! Μένει λιγότερο από εβδομάδα για να μας αφήσει πίσω του για τα καλά το έτος 2016. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για αυτή την χρονιά.Το σίγουρο είναι ότι δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο.Σε κανένα τομέα.Μια διαρκής μεταβολή καταστάσεων επηρέασε κάθε  πτυχή της καθημερινότητας μας. Δεν ξέρω πολλούς που τώρα στην λήξη της χρονιάς να θυμούνται εντονότερα τα θετικά από τα αρνητικά και αυτό δεν το θεωρώ τυχαίο.Φυσικά μακάρι να αλλάξει αυτή η εντύπωση,αλλά δεν το πολυπιστεύω.


 Κάτι ενθαρρυντικό μεταξύ πολλών όμως που πραγματικά είναι και ο λόγος του παρόντος post, είναι η  δεύτερη νιότη, ακμή, πείτε το όπως θέλετε, στην οποία βρίσκεται η μουσική που ακούμε.Όσα χρόνια ασχολούμαι με το μέταλ από σημείο που να μπορώ να το παρακολουθώ,(δεν είναι πολλά αυτά πάντως) ίσως μιλάμε για την παραγωγικότερη χρονιά σχεδόν σε κάθε είδος.Οκ, ναι φίλε αναγνώστη το χρονικό διάστημα 1979-2001 δεν ξανάρχεται, ναι το ξέρω ότι υπάρχει αναβίωση παλιότερων trends, ναι υπάρχουν αντεπιχειρήματα.Εγώ, από την ερασιτεχνική μου ματιά  όμως είδα πολλούς βετεράνους να τιμάνε με το παραπάνω το όνομα τους και την ιστορία τους, όπως είδα και ένα καταιγισμό ποιότητας σε σχεδόν κάθε υποείδος. Οι λίστες που θα παραθέσω παρακάτω να είστε σίγουροι ότι είναι τέρμα άδικες και είναι άξιο αναφοράς το γεγονός ότι από φέτος κρατάω τις υπερδιπλάσιες κυκλοφορίες από όσες θα αναφερθούν, ως άκρως ποιοτικές.Η τελική κατάταξη έχει να κάνει με το πόσο πολύ δέθηκα με τις κυκλοφορίες αυτές και πόσες πέρασαν το κριτήριο της συνεχούς ύπαρξης στα ακουστικά/ηχεία μου.Συνεπώς μιλάμε για στείρο υποκειμενισμό και πλήρη αναξιοκρατία.

  Πριν ξεκινήσω όμως θα ήθελα να σταθώ σε κάτι τελευταίο.Το προηγούμενο post μου έσπασε μια σιωπή μηνών και μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε σε 2 πραγματικά αγαπημένες κυκλοφορίες( spoiler alert) και στο θέμα της αντίστασης στην κοινωνική κατάπτωση. Το 2016 στο μυαλό μου θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά η οποία επισημοποίησε, με κάθε εκφραστικότητα και παραστατικότητα, και στην συνείδηση του πιο δύσπιστου ή άσχετου ή αδιάφορου, ότι ο κόσμος έχει αλλάξει.Η πορεία που ακολουθούσαν οι ανθρώπινες κοινωνίες τις τελευταίες δεκαετίες οδηγεί σε τέλμα και στην έξαρση ακραίων φαινομένων μίσους για οτιδήποτε διαφορετικό.Από τον συνάνθρωπο μας μέχρι τον πλανητάρχη(sic). Ας ξεκαθαρίσουμε από τώρα πως είμαι ο πλέον ακατάλληλος για κοινωνικοπολιτική ανάλυση και πως η γνώμη μου δεν έχει καμία απολύτως βαρύτητα. Οπότε φίλε για να μην ξεράσεις cringe πήγαινε απευθείας στο τέλος αυτής της παραγράφου.Για όσους ενδιαφέρονται πάντως, θα αρκεστώ στο να πω ότι ο εθνικισμός και η ξενοφοβία, από μειονοτικά ρεύματα, πλέον σε παγκόσμια κλίμακα, μας χτυπάνε την πόρτα.Στην πλάτη. Έχοντας μας πετάξει έξω από τα σπίτια μας.Ναι δεν έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος στην μέση ενός νέου φασιστικού παγκόσμιου πολέμου(προς το παρόν πολεμάμε την τρομοκρατία που εμείς οι ίδιοι γεννήσαμε) και ούτε είμαι προφήτης να ξέρω αν αυτό έρχεται στο εγγύς μέλλον(μάλλον όχι). Έχουμε όμως υποδεχθεί την ωμή αυτή αλήθεια και καλό είναι να μην εθελοτυφλούμε και να αγνοούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.Πρέπει ο καθένας μας στον βαθμό που του αναλογεί να αντισταθεί και να κατανοήσει τον δαίμονα χωρίς να γίνει και αυτός.Να ξανακερδίσουμε το αυτονόητο, που ίσως δεν το είχαμε και ποτέ στην τελική, και να ασχοληθούμε σε πρώτο βαθμό με τα κοντινά μας άτομα και σε δεύτερο με τον κοινωνικό μας περίγυρο.Και αυτή τη φορά το τέρας του φασισμού δεν αρκεί να το κρύψουμε σε καμιά σπηλιά αλλά πρέπει να το σκοτώσουμε και με το δέρμα του να φτιάξουμε βιβλία και ρούχα.Αυτό που όμως πραγματικά με έχει προβληματίσει, είναι η πεποίθηση πως θα δούμε πολλά ακόμα και θα υποστούμε χειρότερα από ότι η χρονιά που πέρασε.Ας είμαστε προετοιμασμένοι λοιπόν αυτή τη φορά σαν σύνολο και όχι διασκορπισμένοι και διχασμένοι.Στο χέρι μας είναι.Μάταιες αυταπάτες όμως...

  Ας προσπεράσουμε την απλοϊκή ερασιτεχνική και γεμάτη παραλείψεις και γενικότητες διαπίστωση αυτή και ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο.Το πράγμα έχει ως εξής.Όπως και πέρυσι θα αναφερθώ σε 50 κυκλοφορίες που ξεχώρισα περισσότερο από τις άλλες, ενώ θα υπάρξουν και οι αναφορές στα αγαπημένα Ep/split/demos και στους μή μέταλ δίσκους(με αρκετά μέταλ στοιχεία πάραυτα) που ξεχώρισα. Θα έχω όμως και μια νέα κατηγορία φέτος.Την λεγόμενη : Ναι μεν metal αλλά. Η βλακωδώς ονομασμένη έτσι κατηγορία θα περιλαμβάνει κυκλοφορίες που έχουν πολλά μέταλ στοιχεία αλλά κυρίως θα διακατέχονται από μια hardcore punk/crust/post-hardcore/mathcore/πιστεύω έπιασες το νόημα, διάθεση. Έτσι για να γράφω περισσότερα η ψωνάρα και να κλέβω αναφέροντας περισσότερα ονόματα.Προφανώς στο όνομα κάθε κυκλοφορίας θα υπάρχει παραπομπή για link μπας και θελήσει κανείς να ακούσει τίποτα.

Απατεωνιά πρώτη :

  10 κυκλοφορίες βετεράνων του χώρου οι οποίες ήταν over 7 under/equal to 8.5

9.Dark Funeral - Where Shadows Forever Reign
8.Entombed A.D. - Dead Dawn
7.Urgehal - Aeons In Sodom
6.Grand Magus -  Sword Songs
5.Megadeth - Dystopia
4.Metal Church - XI
3.Discharge - End of Days
2.Helstar - Vampiro


Απατεωνιά δεύτερη :

                       Top 15 Ναι μεν metal αλλά

15. Martyrdod - List
14. Slaves B.C. - All Is Dust And I Am Nothing
13.Our Place Of Worship Is Silence - The Embodiment of Hate
12.Morrow - Covenant of Teeth
11.Hesitation Wounds - Awake For Everything
10.Atrament - Eternal Downfall
9.Kvelertak - Nattersferd
8.Sarabante - Poisonous Legacy
7.Ancst - Moloch
6.Trap Them - Feral
5.Oathbreaker - Rheia
4.Mantar - Ode to the Flame
3.Nails - You'll Never Be One of Us
2.Dillinger Escape Plan - Dissociation
1.Kataxnia - Στην Σκιά μιας λαιμητόμου





            Top 10 Not metal enough albums


10.Darkher - Realms
9.Dysrythmia - The Veil of Control
8.Aluk Todolo - Voix
7.Virus - Memento Collider
6.Rival Sons - Hollow Bones
5.Hexvessel - When We Are Death
4.Alaric -End of Mirrors
3.Swans - The Glowing Man
2.Iggy Pop - Post Pop Depression
1.Nick Cave and the Bad Seeds - Skeleton Tree




               Top 10 Splits/Demos/Ep's


10.Qrixkuor - Three Devils Dance  
9.Vircolac - The Cursed Travails of Demeter
8.Eucharist - Endarkenment
7.Auroch/Mitochondrion - In Cronian Hour (split)
6.Grave Miasma - Endless Pilgrimage
5.Agoraphobic Nosebleed - Arc
4.Toska - Toska
3. Martröð- Transmutation of Wounds
2.Ghost - Popestar
1.Gorguts - Pleades Dust


   Πραγματικά η αγαπημένη μας μουσική οφείλει να αποτελεί στήριγμα στην καθημερινότητα μας και συχνά να την ομορφαίνει.Να ακούμε κάτι εντυπωσιακό και να θέλουμε να πανηγυρίσουμε και να πρήξουμε τους πάντες να το ακούσουν, να κολλήσουμε για λίγο τον ιό του ''μεταλλοπατέρα'' και να πείσουμε τον διπλανό μας να το ''νιώσει''.Το heavy metal όπως οτιδήποτε όμορφο πλέον, υπάρχει ακόμα και θα συνεχίσει να υπάρχει χάρη στην αμέριστη στήριξη του απλού οπαδού.Ακόμα και αυτό το προφανές, στην εποχή της οικονομικής κρίσης και των δεκάδων σημαντικότερων προβλημάτων, έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση.Τα προβλήματα της καθημερινότητας θα βρουν διέξοδο και προσωρινή αντιμετώπιση μέσα από τις εμπνεύσεις των δημιουργών, οι οποίοι μετά θα θελήσουν να μας την μεταδώσουν.Οφείλουμε να φροντίσουμε όσο μπορούμε να κάνουμε αυτή την σχέση αμφίδρομη μέσω της στήριξης μας. Δεν είμαστε μόνο τυχεροί που η αγαπημένη μας μουσική δίνει το πιο βροντερό παρόν των τελευταίων χρόνων.Είμαστε σε ένα πολύ μικρό βαθμό συνυπεύθυνοι.Ας το απολαύσουμε.


                 25 κυκλοφορίες που ξεχώρισαν




50.Spiritus Mortis - The Year Is One KAI Lord Vicar - Gates Of Flesh
(Νε τι? φινλανδικη DOOM επίθεση)

49.Anciients - Voice of the Void. O Mastodon δίσκος που είχα ανάγκη, και αυτό τους αδικεί.

48.Spire - Entropy. Black metal με έντονο ambient στοιχείο που κοιτάει προς Βlut Aus Nord.

47.Vanhelgd - Temple of Phobos. Swedish death metal με έντονα doom στοιχεία.

46.Suspiral - Delve Into the Mysteries of Transcendence. Ισπανικό Blackened death επικών διαστάσεων.

45.Svartelder - Pyres.Το καλύτερο pure norwegian black metal που άκουσα φέτος.

44.Skáphe - Skáphe². Avante-garde black metal εκ Ισλανδίας που άντεξε το test του χρόνου.

43.Anagnorisis - Peripeteia. Aτμοσφαιρικό blackened death που η ορολογία το υποτιμάει πολύ.

42.Inquisition - Bloodshed Across the Empyrian Altar Beyond the Celestial Zenith. Οι αγαπητοί Inquisition Θα ήταν πολύ ψηλότερα στην κατάταξη καθώς μιλάμε για δισκάρα, αλλά ο παράγοντας ''αναμενόμενο'' έπαιξε τον ρόλο του.

41.Withered - Grief Relic. Technical blackened death για κατεδαφίσεις.

40.Throane - Derrière​-​nous, la lumière. Γαλλικό Avante-Garde black metal.Συγκλονιστικό.

39.VIII - Decathexis . Ιταλικό orthodox black metal με χοντρές δόσεις DsO.

38.Oranssi Pazuzu - Värähtelijä. Οι Φινλανδοί με συγκλόνισαν φέτος.Δεν ξέρω τι είδος θεωρείται.

37.Chthe'Ilist - Le Dernier Cripuscule.Technical Death metal που οφείλουν όλοι να ακούσουν.

36.Wode - Wode. Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς στο black metal.Από Αγγλία.

35.In the Woods... - Pure. Τι να πει κανείς για αυτο το συγκρότημα?Ο νοών νοείτω.

34.Khemmis - Hunted. Από το εξώφυλλο μέχρι την τελεύταια νότα μια τελειότητα.EPIC DOOM.

33.Inter Arma - Paradise Gallows. Αυτός ο δίσκος βαράει κάθε ταμπέλα του extreme metal στο
ψαχνό με συγκλονιστικά αποτελέσματα.Best overall Metal disc for 2016??

32.Temple Nightside - The Hecatomb. Εκεί στην Ωκεανία οι σπηλιές συνοδεύονται και με αποθέματα έμπνευσης?

31.Gatecreeper - Sonoran Depravation.Best swedish death metal disc for 2016.

30.Bossk - Audio Noir.To σοκ της πρώτης ακρόασης ακόμα και σήμερα αξεπέραστο.

29.Vainaja - Verenvalaja.DOOM DEATH από υπερσυγκρότημα.

28.Ηowls of Ebb - Cursus Impasse: The Pendomic Vows.Avante-Garde Blackened Death Metal.

27.Phobocosm  - Bringer of Drought.Canadian Blackened Death Metal.Δισκάρα. Γενικά σε αυτή την
50άδα πέρα από την τελική δεκάδα οι άλλες θέσεις ταξινομούνται ανάλογα τα εκάστοτε γούστα μου.Τεράστιες αδικίες όπως αυτή εδώ.

26.Asphyx - Incoming Death. Οι θεοί ποτέ δεν απογοητεύουν και το σερί θα συνεχιστεί.


             

                             Critical top 25




25.Anaal Nathrakh - The Whole of the Law. Με το συγκρότημα είχα τουριστική σχέση.Αυτό που έκαναν φέτος όμως με άφησε άφωνο.Και όλα ξεκίνησαν απο την γαμημένα τέλεια διασκευή του Powerslave.Τι έχανα το άτομο.

24.Polyptich - Defying the Metastasis. Τεχνικό blackened death.Ναι ξέρω έχω πολλά τέτοια στην λίστα.Κανένα όμως δεν μου άφησε την εντύπωση ότι ακούω κάτι που θα με κάνει να νιώθω εξυπνότερος.

23.Destroyer 666 - Wildfire.Αν δεν είχε πεθάνει λίγο από το hype σίγουρα θα ήταν ψηλότερα.Δεν βρίσκει κανείς κάθε μέρα τόσο αβίαστα cool blackthrash με τόσες τραγουδάρες

22.Behexen - The Poisonous Path. Ο δρόμος που ακολουθούν στους τελευταίους τους δίσκους κορυφώνεται σε κάτι κατάμαυρο με πειστικά πορωτικές συνθέσεις .

21.Schammash - Triangle. Ένας δίσκος σε 3 γιγάντιες δόσεις.Όραμα θέληση και προοπτική.Δεν περίμενα πως κάτι τόσο γιγάντιο σε διάρκεια θα με άφηνε άφωνο.Avante-Garde Black Metal.

20.Ravencult -  Force of Profanation. Τους ξέρουμε και τους αγαπάμε.Και το Morbid Blood ήταν ένα σοκ.Οι τύποι όχι απλά δεν επαναπαύθηκαν. Το αντίθετο μάλλον.RIFFS RIFFS RIFFS.

19.Terra Tenebrosa - The Reverses. Avante-Garde Black Metal από Σουηδία. Πραγματική έμπνευση και ηχητική υπόκρουση σε ένα θέατρο του παραλόγου.Καλλιτέχνες.

18.Abbath - Abbath. Ειλικρινά με το χέρι στην καρδιά, μετά την διάσπαση των Immortal ποιός το περίμενε?Εγώ πάντως όχι και με έκανε να καταπιώ την γλώσσα μου με το χαστούκι που μου έδωσε.

17.Altarage - NIHL. Blackened death metal με ουσία αιχμή, σκοτάδι τρόμο και όγκο.Δέος.

16. Naðra- Allir vegir til glötunar. Σας έχω ξαναπεί πόσο αγαπώ την ισλανδική σκηνή ε?Ε??

15.Hail Spirit Noir - Mayhem In Blue. Δεν ξέρω αν ο τίτλος και το εξώφυλλο έχουν να κάνουν με την ταφόπλακα ψυχών που είναι η Μεσόγειος ελέω μεταναστευτικού, ξέρω όμως ότι ίσως εδώ έχουμε την κορύφωση της τέχνης που δημιουργεί αυτό το συγκρότημα.

14.Plebean Grandstand  - False Highs, True Lows : Γαλλικό Avante Garde Black Metal που μπλέκεται με mathcore και powerviolence.Επίσης τι ονοματάρα συγκροτήματος είναι αυτή?Ειλικρινά ακούστε το για να το πιστέψετε.Αγαπημένοι.

13.Aenaon - Hypnosophy. Οι τύποι με το Extance με έκαναν να πιστέψω ότι πέτυχαν κάτι τρομερό για τα δεδομένα του ήχου σε παγκόσμια κλίμακα.Ε τώρα με διέψευσαν πανηγυρικά.Ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση.

12.Agatus - Eternalist.Όταν είδα ότι ανακοινώθηκε ο νέος τους δίσκους περίμενα μια κατεύθυνση προς το τελικό αποτέλεσμα αλλά όχι σίγουρα το αποτέλεσμα καθαυτό.Δεν ξέρω πόσα ψεγάδια έχει αυτός ο δίσκος, που δεν διεκδικεί βραβέιο πρωτοτυπίας, αλλά το συναίσθημα που εκπέμπουν οι συνθέσεις δεν το βρίσκω συχνά.Καθόλου συχνά.

11.Book of Sand - Occult Anarchist Propaganda. One man project από την Mineapolis.Experimental black metal με σαφή χροιά Red Anarchist Black Metal.Δεν έχω πολλά να πω για αυτή την κυκλοφορία αλλά μια ακρόαση δεν φτάνει για να πίασεις τι γίνεται εδώ.Και σήκωσε την γροθιά σου.






10.Cultes Des Ghoules - Coven, Or Evil Ways Instead of Love.

                      

Είχα γράψει ότι ο προηγούμενος δίσκος τους είναι δεκάρι ακατέβατο.Δεν βρίσκεις συχνά black metal συγκρότημα να επιχειρεί να γράψει ένα τεράστιο έργο βασισμένο σε θεατρική δομή τόσο μεγάλης διάρκειας.Εδώ, ανάμεσα στους προοδευτικούς ρυθμούς, στον χαρακτηριστικό τους ήχο και στο έντονο στοιχείο του ελληνικού black metal ήχου, βρίσκεις την τελειότητα.Οι φωνητικές ακροβασίες του τραγουδιστή δε, δίνουν μια επιπλέον θεατρικότητα και αίσθηση μεγαλείου.


9.Eternal Champion - The Armor of Ire.


                    

Το βλέπεις το όνομα άπιστε?Το εξώφυλλο το βλέπεις?Αν αυτά δεν σου λένε τίποτα, πήγαινε παρακάτω.Εδώ μιλάμε για τον ορισμό του έπους.Με συνθέσεις υπερ του δέοντος επικές, πολεμικές, ταξιδιάρικες, ατσαλένιες.Με έναν ήχο για σεμινάριο.Με ένα τραγουδιστή που θα θυμίσει ένα συνδυασμό Mark Shelton και Mike Scalzi. Ακόμα και λίγο από Eric Adams και Tim Baker. Ω θεοί, the riddle of steel has been revealed.Μέταλ φτιαγμένο με καρδιά και ατσάλι.



8.Μithras - On Strange Loops



                   

Brutal progressive technical death metal. Έτσι έλεγε η περιγραφή.Καταξιωμένο όνομα στους γνώστες ήδη οι Mithras(εγώ φέτος τους έμαθα ο κατσαπλιάς).Αλλά η περιγραφή ξέχασε κάτι σημαντικό.Αμεσότητα και ευκολομνημόνευτες συνθέσεις.Μα καλά πως γίνεται αυτό?Και σε ένα κοσμολογικό/μαθηματικό sci - fi περιβάλλον?Ναι ρε γαμώ την τρέλα μου.Έχουν γραφτεί πολλά για αυτό τον δίσκο από την κυκλοφορία του και εγώ δεν είμαι ο κατάλληλος να πω λέξη παραπάνω.



7.Τhy Catafalque - Meta



                    

Aς προσπεράσουμε το τραγικά κάκιστο εξώφυλλο που παραδόξως με έκανε και γέλασα.Ο δίσκος χτυπάει αλύπητα, από ιndustrial black metal, μέχρι pure avante garde σημεία, έως και γυναικεία φωνητικά.Ανελέητα death metal riffs έως και ατμοφαιρικά folk σημεία.Όταν η ταμπέλα του avante-garde παύει να είναι αυτοσκοπός και γίνεται ουσιαστική όσο δεν πάει μέσα στο όραμα ενός ανθρώπου.Η ιδιαιτερότητα αυτού του συγκροτήματος προκύπτει από την εσωτερική ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης και όχι από τα συνοδευτικά που ακολουθούν την ταμπέλα μεταλ όταν αναφέρεται κάποιος σε αυτούς.Με σόκαρε σε τεράστιο βαθμό.


6.Ulcerate - Shrines of Paralysis


                     

Δεν ξέρω αν εδώ οι γίγαντες αυτοί πιάνουν τα δυσθεώρητα στάνταρς που οι ίδιοι έθεσαν με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους(αλλά διάολε έφτασαν κοντά).Δεν ξέρω επίσης τι στο διάολο θα κυκλοφορήσουν στους επόμενους δίσκους τους.Στέκονται όμως εκεί ψηλά με τους Teitanblood και τους δικούς μας Dead Congregation ως οι άρχοντες του σύγχρονου death metal.Ενα κλινικά προσεγμένο αριστούργημα, τόσο βίαιο και επιθετικό όσο και ατμοσφαιρικό.Τεράστιοι.


5.Zeal And Ardor - Devil Is Fine


                

Eastern music(αν υπάρχει κάτι τέτοιο), gospel,blues,soul και industrial black metal.Πως μπλέκουν όλα αυτά σε ένα δίσκο που θα κάνει τους pure-ίστες να φύγουν τρέχοντας?Αυτό τον ήχο τον είχες ανάγκη αλλά δεν το ήξερες.Αυτό τον ήχο και τον συνδυασμό τον έψαχνες αλλά δεν ήξερες που να κοιτάξεις.Δεν ξέρω αν τεχνικά/μουσικά είναι άρτιο ή αν τα samples είναι τοποθετημένα to the point, ξέρω ότι αυτή η μίξη είναι τόσο προσιτή και ευκολομνημόνευτη, που καταφέρνει να εντυπωσιάσει όποιον αποφασίσει να ασχοληθεί μακριά απο τις προκαταλήψεις.Οφείλουν αυτα τα τραγούδια να γίνουν soundtracks σε urban b-movie cult ταινίες ταραντινικής αισθητικής.Τhe river bed will run red with the blood of the saints and the blood of the holy.


4.Antaeus - Condemnation


                      

Όσοι παρακολουθούν αυτό το blog ξέρουν σίγουρα το κόλλημα μου με το γαλλικό black metal.Ήταν αυτό που με έκανε όταν πρωτοψαχνόμουν να ασχοληθώ με την μετα  90ς σκηνή του black metal.Oι Αntaeus στυλοβάτες αυτής της σκηνής, ξύπνησαν το black metal από λήθαργο με το συγκλονιστικο Cut Your Flesh And Worship Satan.Ο MkM είναι στα αυτιά μου ένας συγκλονιστικός στιχουργός/ερμηνευτής του οποίου οι προσωπικοί δαίμονες  είναι η κινητήριος δύναμη και το επιστέγασμα στην τέχνη που δημιουργεί o Set.Σαπίλα, δυσωδία, μίσος, αποξένωση , αντιδραστικότητα.Και όλα αυτά στον νέο δίσκο του συγκροτήματος μετά από 10 χρόνια. Από την παραγωγή μέχρι τα drums-υπόδειγμα και τα θεότρελα φωνητικά του κτήνους αυτού είναι όλα τόσο φρέσκα που στην τελική θα σαπίσουν πιο γρήγορα τα αυτιά σου απ'ότι ο δίσκος.

3.Vektor - Terminal Redux


                        

Το ξέραμε ότι έρχεται.Το ξέραμε ότι θα είναι καλό.Το ξέραμε πόσο νέρντουλες είναι οι τύποι.Ξέραμε ότι σίγουρα θα προετοιμάσουν κάτι απίστευτα ποιοτικό.Ίσως μέσα μας παρακαλούσαμε να μείνει αρκετή δόση thrash στο δίσκο για να έχουμε να μιλάμε για ένα συγκρότημα που διακρίνεται μέσα σε ένα ιδίωμα που είναι στην εντατική. Έλα μου όμως που το Terminal Redux είναι αυτά και πολλά παραπάνω.Είναι ένα ρίσκο, τόσο φρέσκο, τόσο ανεπιτήδευτο, τόσο γαμημένα metal, είναι πολλά.Είναι ολοκληρωμένο και πλέον το να κοτσάρεις την λέξη thrash δίπλα τους, κολακεύει το thrash.Και οι Deliverance(Opeth ντε!) τεχνοτροπίες στα ''Charging..'' και ''Recharging..'' είναι για μένα το κερασάκι στην τούρτα αυτού του sci fi concept έπους.Κάθε κομμάτι, μεμονωμένο κόσμημα.




2.Darkthrone - Arctic Thunder.


                  

Όταν ανακοινώσανε ότι τα φωνητικά θα τα αναλάβει εξ ολοκλήρου ο Nocturno Culto, όλοι μέσα μας όσο και αν αγαπάμε τις cult/true metal/speed εμπνεύσεις του Gylve, αναθαρρήσαμε.Πιστέψαμε ότι θα έχουμε αυτό το ψύχος και την μαυρίλα και αποξένωση που γεννάνε τα Warrior - φωνητικά του Culto.Ε λοιπόν είχαμε αρκετά παραπάνω.Ο δίσκος εξέπληξε τόσο εμένα αλλά και όσους πιστεύανε ότι το Underground Resistance ήταν η κορύφωση αυτής της περιόδου του συγκροτήματος.Εδώ μιλάμε για φροντιστήριο σύνθεσης heavy metal.Δίδαξαν. Δεν είχαν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν και όμως απόδειξαν πως στο διάολο γίνεται μια συγκλονιστική αλλαγή ρυθμού, πως είναι ο τέλειος heavy ήχος με μια αίσθηση μαυρίλας να πλανάται παντού.Από το εξώφυλλο μέχρι τα αργόσυρτα σημεία.Ο κεραυνός έσκασε, και αν και δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας(απλά πήρανε στοιχεία από τον καλύτερο τους εαυτό), είναι σίγουρα μια γιορτή του μέταλ.Κοπανήσου πιες μπύρες γκάριζε με αυτό τον δίσκο, και ίσως καταλάβεις μεταξύ των ακροάσεων τι είναι αυτό που κάνει το black metal πραγματικά μαύρο.




1.Deathspell Omega - The Synarchy of Molten Bones.


                   

Τι να πει κανείς για αυτό το συγκρότημα?Τι να αναλύσει που δεν έχει αναλυθεί?Τι θεωρίες να διατυπώσει που δεν έχουν διατυπωθεί?Πολλοί, πάρα πολλοί, προσπάθησαν να πάρουν λίγη από την δόξα τους και να την ενσωματώσουν στην μουσική τους.Πολλοί από αυτούς τους μιμητές είναι κάθε χρόνο στις λίστες μου.Αυτός ο δίσκος που για EP περιμέναμε, full length έσκασε, πήρε ψυχές,κεφάλια,αυτιά,μάτια κόκαλα.Και τα έλιωσε, τόσο επιθετικά, τόσο μηδενιστικά, τόσο τεχνοκρατικά, τόσο δομημένα ίσως όσο ποτέ αν και περιμέναμε αυτή την στροφή από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες.Δεν περιμέναμε όμως τέτοια αβίαστη πειστικότητα και επιστροφή(αν φύγανε ποτέ), από τον θρόνο που κάθονται από το 2004 και μετά.Καθόρισαν μια ολόκληρη σκηνή, ενώ η προσέγγιση τους, αν και σίγουρα πάτησε σε συγκροτήματα του παρελθόντος, ετερόκλητα μουσικά μεταξύ τους, επηρέασε επίσης ετερόκλητα μεταξύ τους συγκροτήματα. Εδώ όμως το βροντερό παρόν που φωνάξανε με την υπερφυσική δαιμονική τους φωνή σε καθηλώνει.Αν αντέξεις να απορροφήσεις τα όσα γίνονται σε 4 μόλις κομμάτια.


0.Celtic Frost - Monotheist (10 years anniversary).



                         
Η θέση εδώ είναι τιμητική καθώς η συμπλήρωση 10 χρόνων από τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος συνοδεύθηκε από επανακυκλοφορία του. Αν δεν υπήρχε στην θέση 0 αυτός ο δίσκος για τον γράφοντα, δεν θα υπήρχε κανείς από όσους έχω αναφέρει μέχρι τώρα ίσως.Ο δίσκος που με έμπασε στο extreme metal, ακόμη και σήμερα στα αυτιά μου στέκει αγέρωχος επιβλητικός, αρχηγικός, φρέσκος και καθηλωτικός. Μεγαλείο που χτυπάει κάθε ταμπέλα του extreme ήχου.




Y.Γ.1.Όπως βλέπει κάποιος, πολλοί βετεράνοι που δεν μπηκαν στο veteran top 10, ήταν στην τελική 50αδα.O λόγος απλός.Οι δίσκοι τους παραήταν καλοί.Όχι απλά τίμιοι.

Υ.Γ.2
.Mortui Vivos Docent. Το έχω αναφέρει αρκετές φορές.Ο νεκροί διδάσκουν ζωή.Μια φράση για μένα που σημαίνει πολλά.Το 2016 παίρνει καθώς φεύγει και τους πολλούς επώνυμους θανάτους καθώς και άπειρα θύματα τόσο της τρομοκρατίας, όσο και ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.Δεν θα πραγματοποιήσω νεκρολογία, αλλά θα αρκεστώ σε κάτι περιεκτικό.Η έννοια θάνατος και απώλεια, πλέον έχει χάσει την σημασία της, έχουμε γίνει χοντρόπετσοι, τα κοιτάμε όλα λογιστικά.Δεν προλαβαίνουμε να θρηνήσουμε για τίποτα καθώς ακολουθούν συνεχώς νέοι θάνατοι.Τελικά γινόμαστε αναίσθητοι και ίσως αυτός να ήταν ο σκοπός εξαρχής.Μην περιμένετε την απώλεια για να ευαισθητοποιηθείτε για κάτι η κάποιον.Γιατί ίσως ούτε τότε έχετε την ευκαιρία.Αλλά να είστε σίγουροι πως η απώλεια θα σας μάθει πως να εκτιμήσετε τα όσα έχετε κοντά σας, από τους οικείους σας μέχρι και να επανακαθορίσετε τις προτεραιότητες και τα όνειρά σας.Τα μαθήματα της απώλειας είναι τόσο σκληρά, όσο και αποτελεσματικά, αλλά μην καταφύγετε στον έσχατο τρόπο διδασκαλίας μιας αξίας.Σκεφτείτε.Και απολαύστε την μουσική η οποία δεν φθείρεται με τον χρόνο όντας πραγματική τέχνη.

Υ.Γ.3.Καλές γιορτές με υγεία κι ευημερία!

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Words as weapons... eyes as judges (part 2)

...Rise from the ashes of failure...

(To part 1 εδώ )

  Μερικές από τις έννοιες, οι οποίες συχνά αποτελούν και κριτήριο μου ως προς την επεξεργασία πνευματικών ερεθισμάτων οποιασδήποτε μορφής, είναι η αυτογνωσία και το κίνητρο. Θα μπορούσα ακόμη να ισχυριστώ ότι αν δεν κατέχω σε ικανοποιητικό, κατ' εμέ, βαθμό κάτι από τα προαναφερθέντα θα βρεθώ σε σύγχυση. Η περίφημη κατάσταση γνωστή και ως δεν μπορώ να λειτουργήσω αποτελεσματικά.Ο σκοπός του κειμένου αυτού βέβαια, που καθυστέρησε (εξαιτίας προβλημάτων και εμποδίων καθώς και προφανούς αδιαφορίας) δεν είναι η απολογία για την απουσία αναρτήσεων για κοντά 10 μήνες. Είναι, όπως ίσως προδίδει ο τίτλος, να συνεχίσω, έχοντας ως αφορμή κάποια μουσικά δρώμενα, αυτή την ερασιτεχνική προσπάθεια να διατυπώσω κάποιες απόψεις τυλιγμένες με τον μανδύα τόσο του blogger όσο και της ίδιας της μουσικής.Επίσης, δεν θεωρώ και όμορφο το γεγονός η επόμενη ανάρτηση από την τελευταία του Φεβρουαρίου να είναι οι καθιερωμένες λίστες με τις κυκλοφορίες που ξεχώρισα για το 2016.Κυνικός θα μπορούσες να πεις.Ας επανέλθουμε όμως.

  Η προσπάθεια να ξεπεράσω το πρόβλημα της αδιαφορίας, σε συνδυασμό με τις ευρύτερες εξελίξεις που διαδραματίστηκαν στο μεσοδιάστημα με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι βασικό. Το κίνητρο έγινε αυτοσκοπός και ξέπεσα σε μια κατάσταση όπου ήθελα να ακούσω καινούργια μουσική για τους λάθος λόγους.Το πάθος μου με την εξερεύνηση νέων μουσικών κυκλοφοριών δεν ήταν το αποτέλεσμα της ανάγκης να διευρύνω τους ορίζοντες μου με βάση τα γούστα μου, αλλά να νιώσω την ευχαρίστηση της ανακάλυψης λες και είμαι ένας εξερευνητής του οποίου η επιτυχία είναι το πλήθος των ανακαλύψεων του.Οπότε το πρόβλημα ήταν κατά κάποιο τρόπο θεμελιώδες.Φυσικά, η λύση σε κάτι τέτοια είναι παρόμοια με αυτή στον παραλληλισμό του εξερευνητή.Αυτή η μία ανακάλυψη η οποία ποιοτικά θα υπερπηδήσει το ποσοτικό κριτήριο.

  Στο πρώτο μέρος αυτής της σειράς αναρτήσεων, είχα αναφέρει χαρακτηριστικά : Σκέψου όλοι να παίζουν σαν τους Maiden ή τους Darkthrone για τα επόμενα 20-30 χρόνια.Γαμάτο για την αρχή, για την πόρωση, ανούσιο όμως και στερεί από τον μουσικό τον χαρακτηρισμό του καλλιτέχνη.Γιατί οι τέχνες και οι επιστήμες εξελίσσονται για αυτό τον λόγο.Γιατί δεν έχουν αυθεντίες.Διαχωρίζουν το ποιοτικό, το διαφορετικό, το ριψοκίνδυνο, από το safe και την παρελθοντολαγνεία. Η ειρωνεία είναι ότι η προαναφερθείσα ανακάλυψη, είναι κατά το ήμισυ, ο νέος δίσκος των Darkthrone, Arctic Thunder. Το αγαπημένο δίδυμο των Νορβηγών ξεροκέφαλων μουσικών αποφάσισε, στην νέα του κυκλοφορία να πετύχει κάτι ριψοκίνδυνο, ενώ εξακολουθούν να είναι παρελθοντολάγνοι. Θα επιχειρήσουν μια πιο σκοτεινή προσέγγιση στον ήχο τους, θα θυμίσουν στον ακροατή, ότι μπορούν να παραδώσουν εν έτι 2016 μαυρισμένα δείγματα γραφής διατηρώντας την νεανική φρεσκάδα και ορμή που ειρωνικά επίσης απέκτησαν στα ''γεράματα'' και φυσικά να αποδείξουν την ύπαρξη της ουσιώδους διαφοράς μεταξύ της πεπατημένης οδού, από την ανέμπνευστη.

  Το έτερον ήμισυ, απευθύνεται την νέα κυκλοφορία των Γάλλων Deathspell Omega.Το συγκρότημα αυτό έχει απασχολήσει αρκετά τόσο εμένα όσο και την συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών τόσο του ακραίου ήχου, όσο και του metal γενικότερα. Συνεπώς, δεν θα επιχειρήσω μια κριτική, ή κάτι παρόμοιο, καθώς έχουν σχεδόν όλα γραφθεί και ειπωθεί πολύ ποιοτικότερα από όσο θα μπορούσα να γράψω εγώ.Επιγραμματικά μόνο θα αναφέρω, ότι διέκρινα ένα επιθετικότερο προσανατολισμό, ψήγματα του οποίου υπήρχαν στις τελευταίες τους κυκλοφορίες, τουλάχιστον μουσικά. Αυτό που όμως με απασχόλησε, ήταν η στιχουργική κατεύθυνση που πήρε το νέο τους πόνημα, η οποία ακόμα και για τα δεδομένα τους είναι σχετικά πιο αμείλικτη και ισοπεδωτική.


Thou shalt celebrate the unquestionable perfection
of this world without end,
in which Life faces dissolution,
with ceaseless Prayers, degenerate Song
and obsequious discipline,
for thy flesh is nothing
but a receptacle for Law ironclad,
ever since thy volition sunk
into the deepest of Abysses!


  Υπάρχει μια διαρκής επίθεση ως προς την σχέση του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης με τον τότε άνθρωπο.Ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι. Είναι λίγο πολύ κοινό μυστικό, ότι ο Θεός αυτός είναι επιθετικός, τον διακατέχουν συναισθήματα και εμπλέκεται σε γεγονότα και καταστάσεις που ήταν ακραία και τα οποία η χριστιανική θρησκεία προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει με την Καινή Διαθήκη.

A long shudder shakes the world as,
rising upon the bleak horizon, swell into lifeless life
the Commandments that shall sanctify the reign 
of the Specter that gnaws upon Man like
hounds chew on bones and offal.


  Ο άνθρωπος όμως δεν έχει την πολυτέλεια να διορθώσει εξίσου εύκολα τις ατέλειες του, να αναλάβει ευθύνες και να διαγράψει έτσι απλά τα πεπραγμένα του.Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να πείσει για τις νέες του προθέσεις σε σχέση με τα βιβλικά του πάθη, ακόμη και ως προς την ολοκληρωτική υποταγή του στο αιώνιο, στο υπερφυσικό, ή στο αναπόφευκτο του οποίου η απόρριψη συνιστά από μάταιο παραλογισμό έως και ουτοπία.


Thou shalt accept thy Revelation
as your beginning and your end,
all other things you are to abjure with spite!
What thy Lord commands with repulsive voice
tolerates neither addition nor love, nor faith.
Only prevenient submission and servitude
to the utmost limits of the fearful self!
Thou shalt reap lush reward
for taking that solemn oath...
thy heart shall breed the larvae of plagues
and depletion will complement dearth
in thy hapless pursuit of a merciful void.
See? Thy faith is not void of wonders!

  Η απόπειρα του να διορθώσει κανείς τις ατέλειες του, έχει άμεση σχέση με την αυτοκριτική. Η πνευματική κάθαρση του καθενός είναι ίσως το σημαντικότερο βήμα προς την πνευματική αυτονομία.Θα ήταν λάθος να επιχειρήσει να ταυτίσει κάποιος τους στίχους των Γάλλων  και της ισοπεδωτικής, μηδενιστικής προσέγγισης τους στο θέμα της πίστης, με τις απόψεις του γράφοντος. Η πνευματική αυτονομία, και το φιλτράρισμα πληροφοριών και φιλοσοφικών πεποιθήσεων έχουν ως στόχο την διαμόρφωση χαρακτήρα, ίσως και ενός ηθικού κώδικα ,τα οποία είναι τα πραγματικά σύνεργα στην δημιουργία ενός αναχώματος ενάντια στην πνευματική και κοινωνική παρακμή την οποία βιώνουμε, και της οποίας είμαστε μέρος.Εδώ έγκειται και η ποιοτική λύση που ανέφερα προηγουμένως.


  Το πρωτόγονο αίσθημα της ανακάλυψης πρέπει να δώσει την θέση του στην ανοικοδόμηση του πνεύματος. Να μπορέσεις να επιλέξεις από ένα εύρος εργαλείων, απόρροια της αναζήτησης σου και να γίνεις ο διαχειριστής του εαυτού σου, στον επιτρεπτό βαθμό προφανώς.Να ενώσεις τα φαινομενικά ετερόκλητα κομμάτια του παζλ και να φροντίσεις να καθορίσεις το αποτέλεσμα βάσει των στοχασμών σου.Κάθε μορφή τέχνης είναι ικανή να συμβάλλει στο πόνημα αυτό και είναι επιτακτική ανάγκη να προσεγγίσεις κάθε έκφανση της στον βαθμό που ικανοποιεί τις απαιτήσεις σου. Το μέγεθος των απαιτήσεων οφείλει να καθοριστεί, από την ανάγκη του ατόμου να κατανοήσει τόσο την δική του υπόσταση, όσο και την κοινωνία, καθώς και από την διάθεση για συνειδητή απόρριψη του αναπόφευκτου της υποταγής.

Towards the Dawn, towards the south,
towards the melancholy west
and towards the North I cry:
onward where most with ravin I may meet!
The firmament sheds scarlet tears,
dazzled by this horrendous pyre of a world,
A brazen Holocaust, brighter than a hundred suns
that slowly consumes God and Man,
trembling beside one another,
both bemoaning what could have been,
what should have been


  Εύκολα θα μπορούσε κάποιο να με κατηγορήσει για ακατάσχετες αοριστολογίες, Πράγματι, στην προσπάθεια κάποιος να γκρεμίσει την αδιαφορία, και στην συνέχεια να χτίσει πάνω στο κενό που αυτή κατείχε, ξεφεύγει από τον αρχικό του, ξεχασμένο πλέον στόχο.Η αποχή αυτή , με έκανε να αντιληφθώ καλύτερα το πώς είναι να πεθαίνει η φλόγα για δημιουργία, προσπάθεια, ακόμα και για κάτι τόσο ασήμαντο, πόσο μάλλον για πολύ σπουδαιότερα ζητήματα.Και αυτή η φλόγα για να συνεχίσει να καίει απαιτεί διαρκή τροφοδότηση.Το προαναφερθέν ανάχωμα απέναντι σε αυτό το Λεβιάθαν που λέγεται παρακμή ή κρίση, είναι μια σπουδαία πηγή τροφοδότησης και τα έργα τέχνης τα καυσόξυλα..Ασχολήσου με την καλλιέργειά σου καίγοντας τους πόρους με την φωτιά της δημιουργίας και όχι της καταστροφής.Με την φωτιά του Προμηθέα και όχι της κόλασης.


 Συνεπώς, η αυτοκριτική και η ανασυγκρότηση μας θα βοηθήσει στην εξάλειψη της αδιαφορίας.Οι 2 δίσκοι που ανέφερα ήταν η αφορμή για επαναδραστηριοποίηση, Το γενικότερο ξύπνημα όμως από τον πνευματικό λήθαργο (ας μου επιτραπεί η έκφραση) θα συντελέσει στην μάχη εναντίον της υποταγής στην κοινωνική παρακμή και του χειρότερου όπλου της, της αδιαφορίας η οποία πέρα από το να σβήνει φλόγες δημιουργίας, χτυπάει ανήθικα κάθε συνάνθρωπο που δεν έχει από κάπου να πιαστεί.Από κάποιο ανάχωμα.Και τότε ο συνάνθρωπος αυτός άθελα του μετατρέπεται σε αυτό τον άνθρωπο της Παλαιάς Διαθήκης, ηττημένος, σχεδόν ανήθικος, χωρίς ιδανικά, φοβισμένος, έρμαιο της αιώνιας εκμετάλλευσης με την ελπίδα κάποιας ανταμοιβής.Άρα δεν είναι ελεύθερος.


Υ.Γ.1. Από την απομάκρυνση, τουλάχιστον από μέσα μας, της αδιαφορίας μέχρι την έμπρακτη αντιμετώπιση της μεσολαβούν πολλά.Δεν είναι εδώ ο χώρος για να αναπτυχθούν οι τρόποι που θα πραγματοποιηθεί, ούτε εγώ ο κατάλληλος να κάνω κύρηγμα πάνω σε αυτό. Ασχολήθηκα με το θέμα στο βαθμό που μπορούσα να το συσχετίσω με την μουσική.Από εκεί και πέρα το παρόν blog δεν είναι το κατάλληλο.
Υ.Γ.2. Brace yourselves, lists are coming.Untill then,
1.Antaeus - Condemnation
2.Downfall of Gaia - Atrophy
3.Setentia -  Darkness Transcend
4.Mithras -  On Strange Loops
5.Caveman Cult - Savage War is Destiny
6.Agatus - Eternalist
7.Ulcerate - Shrines of Paralysis
8.Cultes des Ghoules - Coven, or Evil Ways Instead of Love
9.Misanthropic Rage - Gates No Longer Shut
10.Vircolac -  The Cursed Travails of the Demeter

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Νέα μουσική( + ελλείψεις 2015) καθώς και παρολίγον αποτυχημένες τελετές...

  Εννοείται ότι το νέο έτος θα μπει δυναμικά στο θέμα νέων κυκλοφοριών. Εν μέρει αρχίζω και υποψιάζομαι, ότι αυτό είναι στρατηγική ώστε οι εκάστοτε δίσκοι να έχουν αφομοιωθεί πλήρως από τα αυτιά των ακροατών μέχρι τον Δεκέμβρη που θα αρχίσουν να φτιάχνουν τις λίστες τους.Ή απλά είμαι κακεντρεχής.Γενικά θα μπορούσε να ισχύει, και αυτό το ενδεχόμενο με αναγκάζει να πω το εξής : Μην κυκλοφορείται δίσκους τον Δεκέμβρη ρε παιδιά, δεν μας λυπάστε?

  Γενικά το 2016 θεωρώ πως είναι χρονιά μεγάλων κυκλοφοριών, από την άποψη ότι πολλά καθιερωμένα ονόματα θα κυκλοφορήσουν δίσκο φέτος, κάτι που μου έδωσε την ιδέα να κρατήσω ένα μίνι διαγωνισμό για το πόσα σχετικά μεγάλα συγκροτήματα θα βγάλουν φέτος πολύ καλό δίσκο.Οπότε βλέποντας και κάνοντας(μετρώντας), αλλά πριν αναφερθώ στα φετινά ακούσματα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον ή μου έκαναν εντύπωση να μιλήσω για παραλείψεις του 2015 :

Malign -  A Sun to Schorch EP

Destruktor - Opprobrium

Triumvir Foul - Triumvir Foul

Gra - The Ending (τώρα για αυτόν δεν ξέρω αν θεωρείται όντως 2015)

Οι 4 αυτοί δίσκοι δεν είναι απλά καλές κυκλοφορίες που δεν αναφέρθηκαν αλλά πιο πολύ εγκληματικές παραλείψεις που θα μου έκαναν δύσκολότερη απ΄ότι ήταν την σύνταξη της τελικής λίστας, καθώς μιλάμε για δισκάρες.Η καθεμία στο είδος της. Ειδικά το Gra ξεχωρίζει πραγματικά, και ίσως αναγκαστώ να κλέψω και να το θεωρήσω από τώρα ως μια από τις κορυφές του 2016 , καθώς μιλάμε για σουηδικό black metal με σκοπό και ουσία.Ο τραγουδιστής τους μάλιστα, είναι και ο νέος frontman των Dark Funeral. Αν μπορώ να κρίνω από τον δίσκο αυτό καθώς και το περσινό τους single, μιλάμε για εξαιρετική επιλογή.



                                                     This Chapel of Rituals...

Όπως λογικά θα γνωρίζετε σχεδόν όλοι, οι Rotting Christ κυκλοφορούν νέο δίσκο αυτές τις μέρες, ονόματι Rituals. Οι περισσότεροι θα τον έχετε ακούσει, ή τουλάχιστον θα έχετε σχηματίσει μια γνώμη σχετικά με το περί τίνος πρόκειται.Εδώ πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων δεν είναι ο χώρος για κριτικές (ακόμα και όταν γίνονται δεν είναι ακριβώς κριτικές), παρ' όλα αυτά θα ήθελα να καταγράψω μερικές σκέψεις σχετικά με το νέο δισκογραφικό πόνημα των αδερφών Τόλη.

Ο δίσκος αυτός κλείνει την πόρτα που άνοιξε το Θεογονία . Και με ένα τρόπο, προσπαθεί ίσως να ανοίξει μια άλλη μουσική κατεύθυνση η οποία για του πιο παρατηρητικούς ίσως αχνοφαινόταν από τον προηγούμενο δίσκο τους.Επίσης περιέχει 2 διασκευές σε Αphrodite's Child και Ξυλούρη, οι οποίες κρίνονται ριψοκίνδυνες και επιτυχημένες , αν και η 1η φέρνει στο μυαλό έντονα το ΧΞΣ τόσο ηχητικά, όσο και για την επιλογή να κλείσουν 2ο συνεχόμενο δίσκο με ένα μέτριας ταχύτητας ατμοσφαιρικό κομμάτι στιχουργικά επηρεασμένο από την αποκάλυψη του Ιωάννη.

  Ας πάμε στις κανονικές , ας πούμε συνθέσεις.Πριν από αυτές όμως να αναφερθούμε στην πληθώρα καλεσμένων μουσικών να συμμετάσχουν στο δίσκο.Η κάθε επιλογή είναι πολύ εύστοχη και συνεισφέρει όσο μπορεί στην εκάστοτε σύνθεση. Εδώ όμως βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα του Rituals. Στις συνθέσεις καθαυτές. Παρατηρείται μια υποχώρηση των κιθαριστικών μερών σε δεύτερο πλάνο, για να δοθεί έμφαση στην ατμόσφαιρα και στο συνολικό τελετουργικό κλίμα. Αυτό, δουλεύει έως ένα βαθμό αρκετά ικανοποιητικά, αν και όταν το μείγμα riffs-ατμόσφαιρας χαλάει, τα αποτελέσματα ποικίλουν.Τα Ze Nigmar (με ένα άρρωστο Procreation of the Wicked-style riff ) και το For A Voice Like Thunder (guest o Nick Holmes, βασισμένο σε ομότιτλο ποίημα του William Blake) είναι εξαιρετικά και τρομερα ουσιαστικά, κάτι που όμως με την καμία δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ για τo εναρκτήριο Ιn Nomine Dei Nostri καθώς και για το Devadevam που το μόνο ενδιαφέρον είναι το guest του Kathir.

  Στο Άπαγε Σατανά ο δίσκος κάνει πραγματικά κοιλιά και κρίμα γιατί η οποια ιδέα του Σάκη για εξορκισμό χαντακώνεται πραγματικά από το τελικό αποτέλεσμα. Το Ελθέ Κύριε ίσως είναι στα 3 καλύτερα του δίσκου και γίνεται ξεχωριστή μνεία τόσο για την τρομερή ιέρεια Δανάη Κατσαμένη που κλέβει την παράσταση, όσο και γιατί αποτελεί ηχητικά συνδετικό κρίκο με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους.Άφησα για το τέλος 2 κομμάτια που είναι αρκετά ποιοτικά αλλά σίγουρα δεν είναι κορυφές του δίσκου, είναι όμως αξιόπιστες επιλογές  για να τονίσει κανείς το τί γίνεται στον δίσκο αυτό. Το Les Litanies de Satan, βασίζεται στο ομότιτλο ποίημα του Baudelaire, και η φωνητική παρουσία του Vorph των Samael στα γαλλικά φωνητικά, κάνει το συγκεκριμένο τραγούδι αρκετά σκοτεινό και διαβολικά επικό.Το Konx Om Pax ξεκινάει με ένα tribute στο Ιnnocense and Wrath των τρισμέγιστων Celtic Frost, αλλά η εξέλιξη και το επικό κλείσιμο του κομματιού είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση.

  Ο δίσκος προφανώς και είναι άνισος και αυτό είναι η μεγάλη του αδυναμία, καθώς και το πάτημα σε όσους θέλουν να τον μηδενίσουν. Η προσπάθεια του συγκροτήματος να κλείσει τον κύκλο του Θεογονία , γίνεται με μια σχεδόν απότομη αλλαγή κατεύθυνσης που ακούγεται ασθενής και παρωχημένη σε σημεία. Δεν είναι κακός δίσκος, δεν είναι ο χειρότερος των Rotting τα τελευταία 15 χρόνια, δεν είναι όμως και η επιβλητική δισκάρα που θα θέλαμε να βγάλουν. Ενώ σε κρατάει το όλο concept, οι μουσικές και συνθετικές αδυναμίες ανά στιγμές σε κάνουν να απορείς για το τι ακούς και να αναρωτιέσαι για το τι προσδοκίες είχες. Η όλη ιδέα του Σάκη είναι αρκετά καλή, καθώς και το όλο concept είναι σε σημεία επιβλητικό και κατάμαυρο. Μερικές φορές οι βλέψεις μας ξεπερνούν τις παρούσες δυνατότητες μας.

  Βέβαια, ο δίσκος, πέρα από τις 3-4 κομματάρες του για εμένα προφέρει και ένα επιπλέον καλό στο ακροατήριο. Είναι ένας ευκολοάκουστος δίσκος ( που αν έκρινα από την ιδέα για τελετουργικό σκοτεινό δίσκο θα το έκρινα μειονέκτημα) ο οποίος θα μπορέσει να μυήσει ένα άγνωστο με το extreme metal, το occult  ή το ποιο τελετουργικό και σκοτεινό black metal ακροατήριο σε αυτή την τελετουργική και σκοτεινή πλευρά του σκληρού ήχου. Σκεφτείτε πόσα παιδάκια μάθανε το evil 80s metal από τους Ghost και βρήκανε μια πόρτα προς το heavy metal.Δεν μπορώ να ξέρω αν εκεί αποσκοπούσαν οι δημιουργοί του δίσκου, αλλά σίγουρα εκεί θα πιάσει περισσότερο απ' ότι στο μυημένο στο τελετουργικό/ occult black metal. Μια μεγαλεπήβολη και εντυπωσιακή ιδέα/όραμα που στην πορεία αδυνατεί να υλοποιηθεί, αλλά δεν κρίνεται και ως πλήρης αποτυχία καθώς απέχει αρκετά από αυτή.


                                                         New Year's First Blood

 Oι Rotting Christ πάντως δεν είναι το μόνο μεγάλο συγκρότημα που κυκλοφορεί δίσκους το πρώτο δίμηνο του 2016 οι οποίοι μου έκαναν παραπάνω από θετική εντύπωση. Μεγαλύτερη εντύπωση ίσως μέχρι τώρα είναι τα καθιερωμένα thrash metal συγκροτήματα που οι νέες τους δουλειές ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα μου περνούσαν αδιάφορες, τώρα με εντυπωσίασαν. Anthrax, Megadeth και Exumer βγάλανε ανέλπιστα καλούς δίσκους, και δεν ήταν απλά καλοί για το είδος τους, αλλά σίγουρα από τους καλύτερους metal δίσκους στην έως τώρα χρονιά.Φυσικά δεν έλειψαν και οι κυκλοφορίες από καθιερωμένα συγκροτήματα του black metal χώρου.Οι δισκάρες των Borknagar, Abbath (δεν του το χα με την καμία, με διέψευσε πολύ άσχημα) και Urgehal( με ένα τρομερό guest catalog, προς τιμήν του εκλιπόντα Trond Nefas, περιέχονται οι τελευταίες του συνθέσεις) δείχνουν ότι το νορβηγικό black metal, σε μεγάλο βαθμό υπάρχει ακόμα εξαιτίας των πρωτοκλασάτων μελών του. Φυσικά όμως υπάρχουν underground νορβηγικά συγκροτήματα - διαμάντια.

  Σε πιο underground καταστάσεις οι πρώτοι δίσκοι άξιοι, κατά την προσωπική μου κρίση, μνείας κάνανε την εμφάνιση τους. Οι τρελοί Φινλανδοί Oranssi Pazuzu, ενώ το 2012 με το Valonielu, σε αντίθεση με τους οπαδούς του ψυχεδελικού μαύρου μέταλ, δεν με συγκίνησαν, φέτος μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασαν αρκετά. Ίσως απλά ωρίμασα ως ακροατής.Η Ισλανδία για ακόμη μια χρονιά με κάνει να θέλω να ερευνήσω αν υπάρχει μηχανή παραγωγής black metal genious μουσικών.Ο φετινός δίσκος των Nadra (με μέλη των τρελών Misþyrming ) είναι μια από τις παγωμένες κορυφές αυτού του έτους και θεωρώ ότι θα συζητηθεί στους κύκλους που πρέπει δεόντως.

  Φυσικά και δεν θα σταματήσω εδώ αγαπητέ αναγνώστη. Δισκάρες πιο ανώμαλες και τεχνικές βγάλανε οι Ecferus, Chthe'llst ενώ υπάρχει και ατμοσφαιρικό black metal που με ενθουσίασε και αυτό το παίζουν αρκετά καλά οι Σκωτσέζοι Fuath. Θα το θεωρούσα αδικία αν δεν τους ανέφερα.


 Υ.Γ.1.Για λιγότερο extreme metal ακούσματα μπορώ να πω ότι το νέο EP των Agoraphobic Nosebleed(ναι ρε γιατί?) ήταν ένα εξαιρετικό sludge/hardcore μείγμα, σε αντίθεση με το The End EP των Black Sabbath που ήταν μια καθαρή αποτυχία, αδιάφορο κουραστικό και ανέμπνευστο.

 Υ.Γ.2. Hexvessel - When We Are Death. Δισκάρα.Φωνάρα.





Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

It's that time of the year again...(part 2)

  Λογικά όταν ο κόσμος θα διαβάζει αυτές τις σειρές το 2016 θα έχει μπει.Συνεπώς το 2015 θα ανήκει για τα καλά στο παρελθόν με όσα διαδραματίστηκαν κατά τις 365 αυτές μέρες.Αυτοκριτική, ενδοσκόπηση, μελαγχολία, στόχοι που δεν επετεύχθησαν, στόχοι για το νέο έτος, ευχές και όνειρα είναι στο μενού. Ο ιστότοπος αυτός εύχεται στους αναγνώστες να ζήσουν το 2016 όσα πραγματικά τους αξίζουν και επιθυμούν.Και υγεία σε αυτούς και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.Because in the end, nothing else matters.

  Πριν συνεχίσουμε το αφιέρωμα όμως στις αγαπημένες μας μουσικές κυκλοφορίες για το 2015 θα ήταν θεμιτό να αφιερώσουμε λίγο χώρο από το ταπεινό αυτό ιστολόγιο στο γεγονός που γάμησε το 2015 για κάθε οπαδό της rock/metal μουσικής. Ο Lemmy, ώς γνωστόν, απεβίωσε στις 28 του Δεκέμβρη ύστερα από 2ήμερη μάχη με επιθετική μορφή καρκίνου στον λαιμό και τον εγκέφαλο. Αφιερώματα θα γραφτούν, ποτά θα καταναλωθούν, δάκρυα θα τρέξουν, μουσικές του Lemmy θα ακουσθούν, κεφάλια θα κουνηθούν πάνω και κάτω. Συνεπώς καμία λέξη που θα γραφθεί εδώ για τον γίγαντα αυτό, δεν θα προσθέσει κάτι στον μύθο του, και καμία λέξη δεν θα είναι άξια να αντικατοπτρίσει τόσο το μεγαλείο του, όσο και το τι σημαίνει αυτός ο μύθος για εκατομμύρια οπαδούς.

  Για εμένα όμως, ο Λέμμυ ήταν μια δύναμη της φύσης που έζησε, πιστή στο όραμα, τις αξίες και τα ιδανικά της, τόσο έντονα την ζωή με τα καλά και τα κακά της όσο κανείς.Και από το πρώτο άκουσμα της μουσικής του, έως και το τελευταίο, το συναίσθημα που θα μου προκαλεί θα είναι το ίδιο και απαράλλαχτο. Ένα τιτανομέγιστο Overkill.He was born to loose, he lived to win. Αιωνία του η μνήμη και η κληρονομιά του.

 Πάμε λοιπόν, παίζοντας Motorhead στα ακουστικά μας:

25.Revenge - Behold.Total.Rejection.
Οι Καναδοί παίζουν πειστικά το war/bestial black τους καλύτερα σχεδόν από όλους.

24.Order of the Apollyon - The sword and the dagger.
Γαλλικό ορθόδοξο black από μέλη των Aosoth, Temple of Baal. Πραγματικά ποιοτικές και μνημειώδεις συνθέσεις.

23.Firespawn - Shadow Realms
Σουηδικό supergroup με μέλη των Εntombed, Unleashed και Necrophobic. Death metal ολοκάυτωμα.

22.Under the Church - Rabid Armaggedon
Αν κάποιος γνωρίζει αυτό το ξεχασμένο συγκρότημα από την Σουηδία ονόματι Nirvana 2002 που συνέβαλαν το λιθαράκι τους για την εξέλιξη του Σουηδικού death, εδώ βρήκε την φυσική τους εξέλιξη σε ένα κολασμένο ντεμπούτο.

21. Goatsnake - Black Age Blues
Δισκάρα, εξωφυλλάρα, φωνάρα, ριφφάρες.Αγνοούσα την ύπαρξή τους πριν από αυτό τον δίσκο, μέγα λάθος΄.

20.Serpent Noir - Erotomysticism
Ελληνικό μυστικιστικό black με τελετουργική ατμόσφαιρα.Α και ο τίτλος δίσκου της χρονιάς.

19.Black Breath  - Slaves Beyond Death
Αυτό το συγκρότημα, έπαιζε ένα hardcore εμπλουτισμένο με Dimember κιθάρες. Τώρα παίζει γαμάτο death metal με Dismember/Grave κιθάρες.

18.Misþyrming - Söngvar elds og óreiðu
Απίστευτος black metal δίσκος, παγωμένος, evil, ψαρωτικός από Ισλανδία μεριά.Όπως και πέρσυ με τους Ascension, άργησα να τον ακούσω και η θέση αυτή είναι λίγο ατιμωτική.

17.Katavasia - Sacrilegious Testament
True Hellenic Black Metal όπως ορίσθηκε το 90, από ένα supergroup, με μέλη από Varathron, Aenaon,Hail Spirit Noir, Agnes Vein.Ο δίσκος που μας χρωστάνε χρόνια τώρα οι Varathron.

16.Outre - Ghost Chants
Ορθόδοξο black από Πολωνία. Δισκάρα που όμως χάνει από μια έτερη δισκάρα από την ίδια χώρα(δες no.2)

15.Sulphur Aeon - Gateways to the Antisphere
Ο καλύτερος καθαρά death metal δίσκος που άκουσα φέτος, αλλά και από τους καλύτερους τα τελευταία χρόνια, με μια εξωφυλλάρα.

14.Εmbrace of Thorns - Darkness Impenetrable
Ελληνικό black/death στο στυλ Revenge/Blasphemy, αλλα με δυνατά modern black riffs και κάτι παραπάνω από απλή καφρίλα.

13.Macabre Omen - Gods of War-At War
Επικο, bathory-κό, folk/pagan/hellenic black metal με τρομερή ατμόσφαιρα και συνθέσεις διαμάντια.Δίσκος αποκάλυψη από ένα συγκρότημα που αγνοούσα την ύπαρξη του, λανθασμένα, πριν από αυτή την κυκλοφορία.

12.VI - De Praestigiis Angelorum
Γαλλικό ορθόδοξο black, από μέλη των Aosoth, στα χνάρια των Aosoth. Ο λόγος που η γαλλική σκηνή κυριαρχεί είναι δίσκοι σαν και αυτόν.

11. Abyssal - Αντικαταστάσεις
Avante - Garde atmospheric black/death, σε αυτό το Portal/Mitochondrion/Ulcerate στυλ τόσο τεχνικό όσο και απόκοσμο.Μεγαλείο.

10. Awe - Providentia
'Ελληνες. Τρεις συνθέσεις.Deathspell Omega.Ορθοδοξία.Χάος.Τεχνική. Intelligence.Τhis is music to push your mind to the limits.

9.Arcturus - Arcturian
H επιστροφή των θεούληδων από την Νορβηγία, ήταν το 2ο καλύτερο comeback για φέτος.Μία δισκάρα που κοιτάει στα μάτια, για μένα, το Sham Mirrors.

8.Clandestine Blaze - New Golgotha Rising.
Ο Mikko Aspa γνωρίζει πως είναι να παίζεις raw black metal, κρατώντας τον πυρσό του 1992 αναμμένο.

7.Αcherontas - Ma Ion(Formulas of Reptilian Unification)
Μεγαλειώδης δίσκος, ίσως το καλύτερο Acherontas μετά το Theosis, με κιθάρες και συνθέσεις που κάνουν τον θρόνο των Nightbringer/Abigor να δονείται.

6.Αrchgoat - Apocalyptic Triumphator
ΝΑΙ.ΝΑΙ.ΝΑΙ.Ότι καλύτερο κυκλοφορεί σε αυτό το στυλ, από Φινλανδία μεριά.Η κληρονομιά των Blasphemy/Beherit βρίσκει ακόμα ένα άξιο διάδοχο.Και είναι και πιο black πλέον.

5.Leviathan - Scar Sighted
Τα αφεντικά του USBM επιστρέφουν με ίσως(?) τον καλύτερο τους δίσκο.Νομίζω τα είπα όλα.

4.Tribulation - Children of the Night.
Πως θα ακούγονταν οι Ghost αν παίζανε death metal?Τρομερή η εξέλιξη αυτού του συγκροτήματος από δίσκο σε δίσκο, μια κατηγορία μόνοι τους πλέον.

3.Mgla - Exercises in Futility
O καλύτερος, ο αρτίοτερος, ο απολαυστικότερος, ο σκοτεινότερος, ο ρυθμικότερος black metal δίσκος για φέτος. Οι Mgla πλέον ανήκουν, αν δεν άνηκαν ήδη, στην ελιτ του ιδιώματος, διατηρώντας το underground πνεύμα τους.

2. Chelsea Wolfe -Abyss
Πριν πείς οτιδήποτε, άκουσε τον δίσκο.Και μετά πες μου είναι η δεν είναι κατάμαυρος και με μέταλ ψυχή?Η πιο απόκοσμη φωνή ίσως στην μουσική, κάνει κατάθεση ψυχής σε ένα μουσικό αριστούργημα υπεράνω ταμπελών και ιδιωμάτων.

1. Ghost - Meliora
Ο δίσκος που θα κάνει τους Ghost αρχηγούς του mainstream metal.Τους ξαναφέρνει κοντά στους οπαδούς που παραμιλούσαν με το ντεμπούτο τους, δείχνουν ότι δεν ξέχασαν να παίζουν κιθάρα, και γίνονται ακόμα πιο απίστευτοι τραγουδοποιοί. Θα μιλάμε χρόνια για τον δίσκο αυτό.



0. Dodheimsgard - A Umbra Omega.
Δεν περιγράφω άλλο.Dodheimsgard performs Sophisticated Black Metal Art exclusively.Για να παραφράσω το μήνυμα που περιείχε το back cover του Anthems to the Welkin at Dusk των Emperor.Η πιο ολοκληρωμένη, ακραία, μαγική και μουσική πρόταση από καλλιτέχνες προς ανάξιους για αυτούς, οπαδούς.



Y.Γ. Αναμένουμε να δούμε τι μας επιφυλάσσει μουσικά το νέο έτος.Οι προσδοκίες πάντως μετά από αυτή την απίστευτα γεμάτη χρονιά, θα είναι υψηλές.

Υ.Γ.He lived long.He lived Legendary.The God is dead.

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

It's that time of the year again...(part 1)

  Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο επικές από άποψη κυκλοφοριών που έχω ζήσει όσο παρακολουθώ τα μουσικά δρώμενα στοιχειωδώς τακτικά. Αυτή η προσωπική μας παρατήρηση σε συνδυασμό με την μικρή φετινή παρουσία του blog( από πλευράς αναρτήσεων) μας οδηγεί σε μια πρωτοβουλία, εξαρχής για φέτος , και αναλόγως τις συγκυρίες ίσως καθιερωθεί.Η πρωτοβουλία αυτή, είναι πέρα των 20+5 κυκλοφοριών που συνήθως απαριθμούμε κάθε τέλος του έτους, να παρατεθούν άλλες 25 κυκλοφορίες πλήρως απολαυστικές που μας απασχόλησαν κατά την διάρκεια του έτους, μαζί με καταμετρήσεις αγαπημένων rock(μη μεταλ) κυκλοφοριών καθώς και EPs.Ας ξεκινήσουμε λοιπόν για ακόμη μία φορά αυτή την κακιά συνήθεια  που πιάνει σχεδόν τους πάντες κάθε Δεκέμβρη(ναι τις λίστες για τα πάντα λεω).


  Πριν αναφερθεί οτιδήποτε να πώ ότι το γεγονός ότι οι Iron Maiden βγάλανε νέο δίσκο (είτε είναι κακός είτε μέτριος ή δισκάρα) είναι συνήθως για τους μουσικόφιλους(πόσο για τον οπαδό γράφοντα) ένα γεγονός από μόνο του. Ο δίσκος είναι γεμάτος από μουσική, με ανισότητες στις συνθέσεις, αλλά με τραγούδια και στιγμές που κοιτάνε στα μάτια τον καλύτερο μετα-reunion δίσκο τους το Βrave New World


Ύστερα από την maidenική παρένθεση ας συνεχίσουμε:

Top 5 non metal albums :
5.Year of the Goat - The Unspeakable
4.Luciferian Light Orchestra - Luciferian Light Orchestra
3.Clutch - Psychic Warfare
2.Old Man's Will - Hard Times-Troubled Man
1.King Dude - Songs of Flesh and Blood-In the Key of Light

Top 3 EPs :

3.Malthusian - Below the Hengiform
2. Aosoth - Order of Orias split EP
1.Spectral Lore - Gnosis (Ναι κλέβω διαρκεί κοντά 50 λεπτά αλλά έτσι το ανακοίνωσαν ως EP)


25 επιπλέον κυκλοφορίες που αξίζουν την προσοχή κατ' εμέ :

50. Ritual Killer - Exterminance

 Black/death από Louisiana μεριά με μέλη των Goatwhore. Count me in.

49.Lucifer's Child - The Wiccan

Ελληνικό, ας πούμε supergroup, με εκλεκτά μέλη και με black 'n' roll/occult στοιχεία.Και τούμπανη παραγωγή.

48.Myrkur - M
Κυκλοφορία που συζητήθηκε στα μουσικά sites/forums κυρίως για τον πρότερο μουσικό βίο της Amalie Brunn, αλλά η Ulver επιρροή σε γαλήνη και ομορφιά που βγάζει είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη.

47.Αd Hominem - Antitheist
Μίσος από Γαλλία μεριά με τρομερά ουσιώδεις και αιχμηρές συνθέσεις.

46.Nile - What Should Not Be Unearthed
Πραγματικά καλός δίσκος από ένα από τα μεγαλύτερα death metal σχήματα, με συνθέσεις, επιθετικές τεχνικές αλλά και που σου μένουν κιόλας.Είχαν χρόνια να το πετύχουν αυτό.

45.Saturnalia Temple - To the Other 
Psychedelic stoner-blackened doom from Sweden, υπνωτικό και απόκοσμο.Επίσης έρχονται για live στις 16 Γενάρη.( facebook event; https://www.facebook.com/events/1485330271772337/ )

44.Cult Leader - Lightless Walk
Δίσκος αφορμή για αυτό εδώ

43.Nightfell - Darkness Evermore
To καλύτερο doomed black που άκουσα φέτος με πολύ καλές συνθέσεις.

42.Batushka - Litourgyia
Ορθόδοξο (mark this word) Black me doom στοιχεία από Πολωνία.

41.Dodsferd - Wastes of life

Oι γνωστοί και καταξιωμένοι μέσω της συνεχούς μισανθρωπικής μουσικά παρουσίας τους, το γυρίζουν σε DSBM(αν μπορώ να το πω) και ΓΑΜΑΝΕ.(και δεν μου αρέσει το DSBM)

40.Grave - Out of Respect for the DeadΘρύλοι, σταθερή αξία,σαπίλα, Σουηδία,ήχος για σεμινάριο, εξωφυλλάρα.

39.Marduk -FrontschweinΔεν υπάρχει λόγος να υπερασπιστώ ένα δίσκο Marduk ούτε να πω το παραμικρό για το πόσο σπέρνει.Ο εχών αυτιά ακούει.

38.Tsjuder - Antiliv
Οι Νορβηγοί ξέρουν να γράφουν παραδοσιακό νορβηγικό black metal, κρατώντας ψηλά την σημαία σε μια άλλωτε καλπαζουσα σκηνή.

37.Praise the Flame - Manifest Rebellion
Black/War/Death/Thrash από Χιλή. Απίστευτη βαναυσότητα-ποιότητα.

36.Crypt Sermon - Out of the Garden

Σχεδόν τέλειος δίσκος, η καλύτερη φετινή κυκλοφορία στα αυτιά μου που τιμάει τους Candlemass και δίνει ελπίδες σε ένα όχι τόσο εύφορο ιδίωμα κατά την γνώμη μου.

35.Djevel - Saa Raa og Kald

Νορβηγικό supergroup με τις καλύτερες TNBM συνθέσεις και ατμόσφαιρα για φέτος.

34.Imperial Triumphant - Abyssal Gods

Deathspell Omega worship με απίστευτη πολυπλοκότητα και εναλλαγές, που αν μου έκανε μερικά κλικ παραπάνω θα ήταν 15αδα.

33.Grave Pleasures - Dreamcrash
Ok,δεν είναι πλέον οι Beastmilk, ούτε αυτό είναι Climax.Έχει τραγουδάρες και Kvohst όμως και φτάνει.

32.Abigail Williams - The Accuser
Που λέτε, πριν από αυτό εδώ τον δίσκο, δεν τους είχα σε υπόληψη καθόλου τους κυρίους αυτους.ΠΡΙΝ. Κλείσανε πολλά, μεταξύ άλλων και το δικό μου, στόματα

31.Infernal War - Axiom
Πολωνικό black/death που αγαπάει Behemoth, αλλά με πολύ πιο στοχευμένα νεύρα και μίσος.

30.Trial - Vessel
Σουηδοί, με το καλύτερο,πάντα υποκειμενικά, traditional heavy metal με δόσεις King Diamond.

29.Perdition Temple - The Tempter 's Victorious
Angelcorpse,Black Witchery.Η προυπηρεσία των μελών και η κληρονομία τα λένε όλα για αυτό το κτήνος.

28.Tau Cross - Tau Cross

Πραγματικά καλός δίσκος, ίσως τον αδικεί και η θέση.Also read no. 44.

27.Absconditus - ΚατάβασιςFrench orthodox black metal.Τιμάει κάθε λέξη του ορισμού του. Nuff Said.

26.Lik - Mass Funeral Evocation
Oldschool Swedish Death metal με τρομερές συνθέσεις και ήχο.Πραγματικά εξαιρετικό ντεμπούτο.



Υ.Γ.1.Για τα 5 rock albums καθώς και τα 3 ΕP δεν έγινε κάποιο σχόλιο αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι
κάθε ένας δίσκος από αυτούς, ήταν το λιγότερο εντυπωσιακός, περιεκτικός με ποιοτικότατες συνθέσεις.Ειδικά το Old Man's Will μου πήρε τα αυτιά.Η ποσότητα της μουσικής ήταν χαοτική φέτος, και θέλω να πιστεύω ότι η κάθε λίστα, πρέπει να αποτυπώνει ακριβώς, όχι τον δείκτη cultίλας η ψαγμενιάς, ας πούμε, αλλά τα πραγματικά γούστα του συντάκτη της.

Υ.Γ.2. Κάθε τίτλος έχει και ένα link.Ελπίζουμε σε διάδοση των συγκροτημάτων και σε άλλα αυτιά(μακάρι όλοι να τα ξέρουν όλα).Για αυτό και να ψάχνετε τις λίστες γιατί ίσως βρεθεί κάποια κυκλοφορία που αγνοήσατε ενώ δεν έπρεπε.Τα υπόλοιπα 25 albums απο την άλλη εβδομαδα.


Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Under the Sign of the Hardcore Mark

  It's that time of the year again...που λένε και στο χωριό μου. Τέλη της χρονιάς, κάθε internetάκιας μουσικόφιλος που σέβεται τον nerd αυτό τίτλο του θα αρχίσει να φτιάχνει λίστες.Σε όλους αρέσουν οι λίστες στην τελική! Κάθεσαι συγκρίνεις τις επιλογές σου με άλλων blogs/webzines/forums/metal sites και αναλόγως κράζεις η αποθεώνεις τον εκάστοτε συντάκτη. Φέτος ειδικά ο όγκος των νέων κυκλοφοριών έσκασε σαν tsunami (όχι Blood Tsunami). Και κάθεται που λες ο καθένας στον υπολογιστή του και σκέφτεται πως θα τους χωρέσει όλους πως δεν θα αδικήσει κανένα συγκρότημα, πως θα φανεί ψαγμένος με το underground πως πως. Ε λοιπόν πρίν αρχίσω και εγώ να πετάω την λίστα μου σαν διαδικτυακό ψώνιο θα κάνω με αφορμή κάποιες φετινές κυκλοφορίες μια αναδρομή στους αγαπημένους μου crust punk/ hardcore/mathcore-metalcore/powerviolence δίσκους γιατί αυτή την χρονιά για κάποιο λόγο άκουσα πολύ από αυτά τα υποείδη.

 Καλύτερα όμως να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.Τα προαναφερθέντα είδη μουσικής έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό που απευθύνονται και ίσως και από το γεγονός ότι το metalcore λόγω του ξεσπάσματος στο mainstream metal που είχε κάποια χρόνια πριν-άρα και της άπειρης σαβούρας που βγήκε στην επιφάνεια- είναι κατακριτέο από αρκετούς metalheads (και από εμένα) κάνει το άρθρο αυτό λίγο άκυρο για το παρόν blog.Παρ' όλα αυτά όμως υπάρχουν κυκλοφορίες και συγκροτήματα που αν και γενικά τα υποείδη αυτά πλειοψηφικά are not my cup of tea, που μου κάνανε εντύπωση.

  Η αρχή με το συγκεκριμένο στυλ μουσικής έγινε όταν άκουσα για πρώτη φορά το The Cult is Alive απο τους ημίθεους Darkthrone (τελικά είναι χωμένοι σε σχεδόν όλα τα είδη μουσικής που μου αρέσουν), το Wolverine Blues των Entombed καθώς φυσικά και τα άπαντα από Hellhammer και τα πρώτα Venom. Oπότε είχαν μπει οι βάσεις και το αυτί μου είχε δοκιμασθεί για αρχή στις βάσεις αυτού του στυλ μουσικής έκφρασης. Τι εννοώ? Ο εν λόγω δίσκος των Darkthrone ήταν κάτι σαν blackened crust punk, το οποίο επηρεάστηκε πολύ σαν είδος από τους ρυθμούς και τα drums των Hellhammer.

 Οι οποίοι Hellhammer με την σειρά τους επηρεάστηκαν απo Discharge εν μέρει που είναι αυτοί που ορίσανε το D-beat (εξ'ου και το D) το οποίο το δανείστηκαν οι Entombed κατά την δημιουργία του χαρακτηριστικού σουηδικού death.

 Από τους Discharge πέρασα ψάχνοντας το crust στους γεννήτορες του είδους Amebix και τους Hellbastard και από εκεί στους Σουηδούς θρύλους του είδους Anti Cimex καθώς και λιγότερο τους Extreme Noise Terror. Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι λόγω καθαρά περιέργειας άκουσα και πλέον τρέφω αγάπη για τους Dillinger Escape Plan (έπρεπε να ακούσω mathcore, μα όνομα και αυτό?)

  H λογική συνέχεια ήταν να οδηγηθώ στους μέντορες των DEP και ιστορικό όνομα και επιδραστικό στον χώρο του mathcore/hardcore/metalcore τους Converge.και εκεί έπαθα λίγο την πλάκα μου.Χαοτικές επιθέσεις με δομή και τεχνική και ουσιαστικό θυμό και μίσος.Καμία σχέση με την σαβούρα που θεωρείται metalcore και τρώγαμε στην μάπα πόσα χρόνια. Οι Converge (δεν με έχουν ανάγκη προφανώς) είναι ένας γίγαντας του χώρου και με τρομερή δισκογραφία.Απλά ακούστε το Jane Doe, ένα δίσκο σταθμό για το είδος.

 Αφού ορίσθηκαν οι απαρχές της μουσικής αυτής εξερεύνησης και οι σαφείς κατευθυντήριες γραμμές που μου καθόρισαν ποια πλευρά και στυλ προτιμάω πέον απο τα εξής υποείδη, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσω την πρώτη μου λίστα για φέτος, αυτή με τους αγαπημένους μου hardcore/d-beat/crust/metalcore ακόμα και με τεχνική η επιρροές απο black ή death.


Tau Cross -  Tau Cross(2015). Supergroup με μέλη των Amebix, Voivod μεταξύ άλλων.

Cult Leader - Lightless Walk(2015). H συνέχεια των σπουδαίων Gaza με άλλο frontman.( βλέπε παρακάτω)

Gaza - No Absolutes in Human Suffering(2012). Τρομερό ψαγμένο και επιθετικό mathcore.

Nails - Abandon All Life(2010). Τρομερή επίθεση σε σφηνάκι βέβαια, αλλά από τα σπουδαία ονόματα του χώρου.

All Pigs Must Die - Nothing Violates This Nature(2013). φτάνει έως και το grind, ένας από τους δίσκους που επηρεάστηκαν και από το swedeath.

Trap Them - Blissfucker (2014). Ετσι χώνε swedeathcore να τρελαινόμαστε.

Wolfbrigade(αρχικά Wolfpack) - In Darkness You Feel No Regrets(2003). H καλύτερη εκμετάλλευση του ήχου των Entombed/Dismember με μέλη των Anti Cimex να έχουν κάνει το πέρασμα τους.

Skitsystem - Stigmata(2006). Συνεχής επίθεση από την Σουηδία.

Black Breath - Slaves Beyond Death(2015). Από τους καλύτερους φετινούς δίσκους, εδώ η μετατροπή σε death metal powerhouse ολοκληρώνεται, τα προηγούμενα ήταν πιο hardcore.(check also Bastard Priest)

Martyrdöd -  Elddop(2014). Ένα ανακάτεμα ειδών με αρκετές δόσεις black metal riffing και feeling.Εξαιρετική κυκλοφορία.

Κvelertak-Kvelertak(2010). Αχταρμάς είπαμε, από punk rock και hardcore μέxρι black 'n' roll.So much fun.

Kataxnia - Kataxnia (2014). Ελληνική σκηνή part 1.

Lethe - Lethe (2013). Ελληνική σκηνή part 2.

Anti Mob - Antimob (2012). Ελληνική σκηνή part 3. Από τα πρώτα μου ακούσματα του είδους.

Dishammer - Under the Sign of the D-Beat Mark(2010). What the title said.

Oathbreaker - Eros/Anteros(2012). Έντεχνο hardcore.

Kickback - Et Le Diable Rit avec Nous(2011). Οι Γάλλοι τελικά είναι ανώμαλοι και ακραίοι σε κάθε είδος ακραίας μουσικής που ανακατεύονται.

Plebean Grandstand - Lowgazers(2014).Mathcore με Deathspell Omega και avant garde black επιρροές να πουμε!!



Υ.Γ.Το Ravenous Solemnity από Dephosphorus πιάνεται? Astrogrind λένε..τώρα δεν είμαι και ο πιο ειδικός αλλά ακούστε και κρίνετε.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

There is a place called Reality...

...hidden to all men
you can reach it through insanity
but never to return again...

    Μήνες απραξίας και καθαρής αδιαφορίας για την τύχη του blog αυτού ανήκουν πλέον στο παρελθόν.Ο καιρός πέρασε, οι ζωές όλων προχωρούσαν η μουσική ήταν πάντα εκεί να κρατάει συντροφιά αλλά και να δίνει απαντήσεις.Και όχι σε απλά καθημερινά ερωτήματα του στυλ, ας πούμε, πως να σκοτώσω την ώρα μου. Αλλά σε ανώτερα και πολύ ουσιαστικότερα. Το συναυλιακό πρόγραμμα του Νοέμβρη μήνα είχε σημαδεμένες 2 ημερομηνίες, πολύ καιρό τώρα.11 του μήνα οι Grave με τους Malevolent Creation  θα μου έδειχναν τι εστί 20 χρόνια και βάλε εμπειρίας στο death metal, αντιπροσωπέυοντας ίσως από τους λίγους που το κάνουν ουσιαστικά ακόμα, τις 2 μεγάλες σκηνές του 90 ( Florida - Στοκχόλμη). Την Παρασκευή και 13 όμως, θα ήμουν αντιμέτωπος με ένα απο τα μεγαλύτερα απωθυμένα μου και αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τους τεράστιους Dodheimsgard (DHG). Με τον νέο τους δίσκο ύστερα από 8 χρόνια (δίσκο της χρονιάς για μένα) στις αποσκευές τους, θα έρχονταν στο 2ο σπίτι τους, όπως αρέσκονται να θεωρούν την Ελλάδα, για να διδάξουν τι εστί τάξη από το χάος.


 



   Το death metal ολοκαύτωμα της Τετάρτης που πέρασε ήταν ιδανικό για να θυμηθεί ο γράφων πώς είναι μια μέταλ συναυλία, ύστερα από την πολύμηνη απραξία  από τα συναυλιακά δρώμενα. Οι Malevolent Creation με ελαφρώς ανώτερο ήχο αλλά σαφώς πιο παθιασμένο κοινό στάθηκαν καλύτερα στις λεπτομέρειες από τους αγαπημένους μου Grave (που ο πατροπαράδοτος σουηδικός ήχος μπουλντόζα δεν μας ισοπέδωσε καθώς σε αρκετά μέρη κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους χανόταν). Η χώρα που ζώ διαθέτει ένα ισχυρό και αφοσιωμένο extreme metal πυρήνα και σκηνή και αυτό είναι ένα κομβικό και απαραίτητο δεδομένο ώστε κάθε συγκρότημα αυτού του ήχου που έρχεται εδώ για ζωντανές εμφανίσεις να δίνει το κάτι παραπάνω. Χαίρομαι να παρευρίσκομαι σε τέτοια lives.



Abstract tears to the ground
                                     Soft years of melancholy
                                    A draft of inner advice
                                   To welcome the strangers neighbor
                                   A vast, swift talk of romance and despair
                                  A bellboy's journey through the eight limbs of Yoga



   Με αυτούς τους αρχικούς στίχους από το Shiva-Interfere θα περιέγραφα την αναμονή μου μέχρι την εμφάνιση των αθεόφοβων Νορβηγών. Εδώ είχα αναλύσει την επαφή μου με τό A Umbra Omega και την οπτική μου πάνω σε αυτό τον δίσκο. 8 ακριβώς μήνες μετά θα ερχόμουν σε οπτικοακουστική επαφή με τους δημιουργούς. Τον Vicotnik και τον Aldrahn. Φυσικά η αναμονή ήταν γιγάντια, η σκέψη μου κολλημένη στο τι θα αντιμετωπίσω, και φυσικά οι απαιτήσεις μου είχαν φτάσει στον ουρανό. Άγχος, θα είμαι κατώτερος των περιστάσεων? Θα αντέξω να δω την τέχνη και τον πολιτισμό να ξετυλίγονται μπροστά μου με χαοτικό ρυθμό ?

                       Our heavens are empty
                       Absence through a broken promise
                       We disassemble god in dead
                       Rotting thoughts
                       And reassemble him through
                       The birth of flesh
                       When clarity coils the twilight
                       Willing hands crack the
                       Structured fixtures
                       For no symbol is for free
                       Say the created
                       That became the creator


   Για τους Shibalba και το ritual-ambient που παρουσιάσανε, πέρα απο το ότι το βρίσκω ενδιαφέρον και τρομερά καλοστημένο, δεν είμαι και ο ειδικότερος για να το κρίνω. οι Thy Darkened Shade αντιθέτως παρουσιάσανε το ορθόδοξο black metal τους και το υλικό από τον νέο τους δίσκο (στο τοπ 20 μου πέρσυ). Τρομερή παρουσία από τον τραγουδιστή τους, τρομερή ατμόσφαιρα και φυσικά το ανίερο black metal εοσφορικό feeling που έπρεπε να μεταδοθεί από το υλικό τους ήταν διάχυτο σε όλη την αίθουσα.Από τα ανώτερα και καλύτερα ελληνικά ακραία συγκροτήματα αυτή την στιγμή.


   Παρά την καθυστέρηση, τα άπειρα soundchecks και την μεγάλη κούραση συνολικά της ημέρας οι DHG εμφανίστηκαν. Και παρά τα τεχνικά προβλήματα κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους, παρά την συσσωρευμένη κούραση η εμπειρία ήταν τρομακτικά βαθιά και πνευματική. Ο Aldrahn είναι ίσως κάτι παραπάνω από frontman. Δεν θα αναλυθώ σε ένα τυπικό review γιατί δεν τους αξίζει.Εδώ το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να εμβαθύνω στην οπτική μου και την εμπειρία που βίωσα.


  Ποτέ η μουσική των Νορβηγών δεν ήταν ευκολομνημόνευτη για όλους.Από την αρχή της καριέρας τους αυτό.Γιατί σποραδικά υπήρχαν ενδείξεις για το τι θα εξαπολύσουν ξεκινώντας απο το Satanic Art EP.Μια μουσική που ακροβατεί μεταξύ επιρροών και ειδών, μια μουσική που σε κάθε της νότα και αιχμή, σε κάθε της πέρασμα εκφράζει πιστά το όραμα, την οπτική, την αντίληψη και φυσικά την πνευματική κατάσταση του δημιουργού της. Πόσο μάλλον οι στίχοι που ακολουθούν κατά πόδας την χαοτική δομή και ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική, και απαιτούν εμβάθυνση στο μέρος που τους αναλογεί, απαιτούν ταύτιση με τον καλλιτέχνη. Και αυτή την εμβάθυνση και πνευματική προσέγγιση απαιτούσαν οι DHG στην συναυλία, επισκιάζοντας τις λεπτομέρειες και τις παράπλευρες παραμέτρους.Ο Aldrahn τόνιζε με όλο του το σώμα με τις κινήσεις του, τα μάτια του, και το θεικό του λαρύγγι κάθε λέξη και κάθε νότα, βάζοντας μας στην οπτική του, δείχνοντας μας την σημασία που έχει για αυτόν τόσο η μουσική γενικά όσο και το συγκρότημα αυτό.Αεικίνητος μες την ενέργεια και την θέληση να ζωγραφίσει στο μυαλό μας τον κόσμο όπως τον βλέπει, όπως ίσως πρέπει να το δούμε για να κατανοήσουμε πλήρως το όραμα των δημιουργών. Η στατικότητα και η αφοσίωση του Vicotnik προσέφερε ακριβώς την ίδια αύρα πνευματικότητας και ασφάλειας που προσφέρει η φαντασία. Ένα δίπολο που σε έβαζε στην μέση να ταλαντεύεσαι στην ανταλλαγή ακτινοβολίας και ενέργειας και να μην μπορείς να διαφύγεις.

                                    


                                                   Suffering elevated to mind expansion

                                                   Your world is safe because it is illusion
                                                   Yet another scope to unfurl
                                                   Out with the human syndrome


  Η σημασία της σκέψης και της αμφισβήτισης ως μέσο ώστε η τέχνη να εξελιχθεί, ήταν μεταξύ άλλων από τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκα όταν έγινε η τρομοκρατική επίθεση κατά της ελευθερίας λογου στην Charlie Hebdo. Την διάρκεια που οι DHG μας φιλοσοφούσαν για το νόημα της ύπαρξης μέσω μιας συναυλίας , σε μια άλλη συναυλία μεταξύ άλλων, κάποιοι περνούσαν το δικό τους μύνημα με άλλο μέσο, για τον σκοπό της ύπαρξης. Ο χώρος εδώ αφιερώνεται για την αντίληψη του γράφοντα σχετικά με την μουσική και την οπτική του μέσω αυτής στον κόσμο. Δεν χωράει πολιτική ανάλυση ούτε κάποιο σχόλιο πάνω στην τρομοκρατική επίθεση, τα κίνητρα και τους σκοπούς. Απλά παρατηρώ ξανά από αντιδράσεις τόσο τον επιτιθέμενων όσο και της σοκαρισμένης κοινής γνώμης μια προσπάθεια αποφυγής της ευθύνης που έχουμε συνολικά σαν ανθρώπινο είδος.


                                 Chaos fathers a moment's structure
                                 Below the aching arcs of all heavens
                                And in the midst of it all, a single mind
                                That dreamt the truth, but woke up lying
                                For his own salvation, his own escape?
                                     
 Ο ανθρώπινος φόβος και η ανθρώπινη ανασφάλεια γεννάει αναπάντητα ερωτήματα, θεούς και θεωρίες και κατα συνέπεια φανατισμένους οπαδούς.Η τέχνη, και κατά συνέπεια η μουσική οφείλουν να προβληματιζουν τον αποδέκτη και να του δίνουν ερεθίσματα να μαθαίνει για νέες οπτικές για διαφορετικές αντιλήψεις απο την δικιά του. Όταν κάποιος αποφασίζει να επιβάλλει την δική του οπτική, περιορίζοντας τις άλλες, τότε υπάρχει πρόβλημα, ναι.Το πρόβλημα στο βάθος του όμως έγκειται ξανά στον φανατισμό και την έλλειψη κριτικής σκέψης.


                               I hail those whose pulse beats free
                              When strong in strangulation
                              Too far a journey
                              To hold the mask in three
                              Sessions for credible superior scorn

 Η ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί θεούς, μεταξύ άλλων κρύβει την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ασφαλής σημαντικός.Και αυτή την ανάγκη έξυπνοι άνθρωποι την εκμεταλλεύονται και την επικαλούνται για να κατευθύνουν μάζες στρατιωτών για τους σκοπούς τους. Κάθε ανθρώπινο δημιούργημα όμως, δεν μπορεί να είναι τέλειο, ούτε να επικρατεί του χρόνου για πάντα.


                                  In somewhat greater perspective of time
                                 You are practically non-existent
                                 So reach through the angry crimson of this dawn
                                 To my eternal star field domain


 Η κατανόηση ότι οι αυθεντίες μεταξύ άλλων περιορίζουν την σκέψη είναι απαραίτητη.Κάθε αξίωμα που αντικρούει την λογική, κάθε υπερφυσική εξήγηση που δεν προσαρμόζεται στις εξελίξεις ή δεν αποδέχεται το γεγονός ότι ειναι δημιούργημα της φαντασίας δημιουργεί μόνο παραπάνω φόβους και πόνο απ΄ όσους σκοπέυει να εξαλείψει. Η μουσική των DHG αυτό ακριβώς δείχνει, ότι η φαντασία και η αντίληψη δεν πρέπει να περιορίζονται.Ότι το μυαλό προσφέρει πολλούς διαδρόμους και οπτικές που αξίζει να εξερευνήσεις μέχρι να αποφασίσεις ποιος σε εκφράζει.Το μυστικό είναι να ψαχτείς να κάνεις την αυτοκριτική σου μέχρι να βρείς τον πραγματικό σου εαυτό και όχι αυτόν που σου παρουσιάζεται έτοιμος από αναπόδεικτες θεωρίες. Συνεπώς ο κόσμος πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί επιλεκτικά να αποφεύγει την αυτοκριτική του και εκ του ασφαλούς να προτάσσει την δική του στέρεη, κατά την γνώμη του, οπτική ως άμυνα σε οτιδήποτε διαφορετικό και ξένο.

                              This house we forever built
                              A comfort in our own demise
                              Unfolding through self-given guilt
                              Sinking us deeper in disguise

 Ο Aldrahn καλούσε τους πάντες να μπουν στην λογική του, ταυτόχρονα όμως ο δίσκος δεν επιδίωκε την προσοχή όλων.Είναι, όπως έχω ξαναπεί, ένα συγκρότημα για όσους θέλουν να αφιερώσουν χρόνο γι αυτό, και τότε θα αφιερώσει και αυτό πράγματα σε εμάς.Κανείς δεν πρέπει να επιβάλλει την άποψη του στον άλλον χώρις την συγκατάθεση του.


                     
                                 Destination agony
                                 Gathering every sign
                                 Capable of killing
                                A prosperous potent instinct
                                In willfulness like that
                                No answers are needed
                                As uncertainty becomes
                                The singularity


                                When every side is met
                                ...To no purpose,
                                For a consciousness in debt
                                How I hung upon these thoughts
                                Of a flawed life's rightful duel,
                                To encounter what come may
                                And forever suffer through...





Υ.Γ. Οι στίχοι των DHG και το 4στιχο από το Interface to God των Thorns αναλύουν καλύτερα από το κείμενο μου την οπτική πάνω στον Θεό και την ελευθερία της σκέψης.

Υ.Γ.2. Αντώνη ευχαριστώ για τις photo!

Υ.Γ.3. Καμία απολύτως διάκριση μεταξύ των νεκρών του Παρισιού με αυτούς του Λιβάνου η της Λιβύης ή της Παλαιστίνης ή των Κούρδων, ή του Νίγηρα , ή οπουδήποτε χάνονται ζωές εξαιτίας των τρομοκρατών.Το μήνυμα πρέπει να είναι το ίδιο παντού.Οι νεκροί μας διδάσκουν ζωή. Ξανά.